บททั้งหมดของ ราคะ ปรารถนา: บทที่ 91 - บทที่ 100

อำพันแดงพันปี 4“ขอเพียงตอบตกลง” นางกระซิบสองมือเริ่มลูบคลำไปทั่วเรือนกายแกร่ง “อา...เรือนกายของบุรุษผู้ฝึกยุทธ์ช่างกำยำหนั่นแน่น...น่าหลงใหล”“ข้าต้องตอบตกลงอะไร”นางหัวเราะเสียงต่ำ “ข้าจะมอบพลังวัตรอันไร้ขีดจำกัดให้เจ้า แลกกับ...”“แลกกับสิ่งใด”“เรือนกายของเจ้า นับจากนี้มันเป็นของข้า”พูดจบนางก็ยกสะโพกนั่งคร่อมลงบนตักกว้าง สองแขนโอบกอดลำคอแกร่ง เอนกายบดเบียดเสียดสีอกกว้าง ปลุกเร้าจนชายหนุ่มส่งเสียงคำรามแหบพร่าในลำคอ“ขอเพียง...เจ้าทำให้ข้าพอใจ”นางกล่าวจบก็ประคองตัวตนของเขา สองมือรูดรึงขยับไหว ขณะริมฝีปากกดจุมพิตปลุกเร้าเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นอุ่นของจิ่นหวง“แล้วเจ้าจะได้ในสิ่งที่เจ้า...ปรารถนา”เขาใบหน้าแหงนหงายขึ้น เอนหลังพิงขอบถังน้ำ สองมือที่เริ่มขยับได้ยื่นออกไป...คว้าเอวคอด ขบเม้มริมฝีปากนุ่มที่ปลุกเร้าจนเขาร้อนรุ่ม“ความปรารถนาของเจ้า แลกกับ...ราคะที่ทำให้ข้าพึงพอใจ ตกลงหรือไม่”เขาสั่นสะท้านเมื่อนาง...ยกสะโพกขึ้น ภายใต้น้ำร้อนในถังที่บัดนี้กำลังกระฉอกล้น นางกำลังกดส่วนสาวลงบนปลายยอดขึงตึงเหยียดขยายของจิ่นหวง “อา...” เขาคำรามแหบพร่า กระทั่ง...ตอบ “ตกลง”หลังคำตอบนั้นหู่พั่วก็ก

อำพันแดงพันปี 6ข้างกองไฟที่กำลังลุกโชนชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองความงดงามตรงหน้า สายตาของเขาวาบวับจดจ้องผิวกายเย้ายวนและเรือนร่างเนียนนุ่ม ส่วนเว้าส่วนโค้งอันน่าหลงใหล ทำให้เขาหายใจหอบพร่าปรารถนาที่จะแตะต้องสัมผัสบนพื้นมีแผ่นหนังปูรอง สองกายเปลือยเปล่าทาบทับ หู่พั่วนั่งคร่อมบนเอวสอบ ยกสองแขนรวบผมขึ้นเป็นมวยยึดด้วยปิ่นไม้ อวดความอร่าอร่ามต่อหน้าเขาอย่างไร้ซึ่งความขัดเขินจิ่นหวงยกสองมือขึ้นกอบกุมถันนุ่มหยุ่น อ้าปากครอบปลายยอดข้างหนึ่งดูดดึงขบเม้ม มืออีกข้างเคล้นคลึงหนักหน่วง ข้างหูได้ยินเสียงครวญครางแผ่วเบาของหญิงสาวกลิ่นหอมจางๆ ของบุปผาอันเย้ายวน ทำให้เขายิ่งปรารถนามากขึ้นๆ ร่างสูงเอนหลังลงนอนหงาย ดันแผ่นหลังเนียนเอนลงตามมา จากนั้นเขาก็ลากปลายลิ้นขึ้นไปยังลำคอหอมกรุ่น ขบเม้มสลับดูดดึงขณะลูบไล้ฝ่ามืออีกข้างลงไปยังสะโพกนุ่ม ขยุ้มขยำลงแรงกดนางลงบดเบียด พร้อมสอดเสยแก่นลำที่กำลังตื่นตัวถูไถส่วนสาวนุ่มแน่นจุมพิตเกี่ยวกระหวัดของนางปลุกเร้าจนเขาหายใจหอบหนัก มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปยังส่วนสาว ส่งปลายนิ้วกรีดแยกเกสรนุ่มแตะต้องสัมผัส รับรู้ว่าหญิงสาวเองก็ประคองตัวตนของเขา...รูดรึง“อา...” จิ่นหวงสะ

อำพันแดงพันปี 8เรื่องเช่นนี้เคยเกิดขึ้นครั้งเดียว นั่นก็คือตอนที่เขาประมือกับฮว่าอวิ๋น นางมารจากหั่วซาน!!!เขาค้นจนทั่วที่พักแทบจะพลิกที่นี่กลับด้าน ทว่าก็หาของไม่พบ ดังนั้นมีเพียงทางเดียวคือจิ่นหวงซ่อนอำพันแดงพันปีเอาไว้กับตัว!!จ้าวยุทธภพที่ผู้คนนับถือ บัดนี้กลับใช้แผนการสกปรก เขากางกรงเล็บจู่โจมแขนทั้งสองข้างของจิ่นหวง เมื่อไม่พบสิ่งใดก็เปลี่ยนเป้าหมายไปยังสาปเสื้อ ทันทีที่สัมผัสได้ถึงบางอย่าง ก็กระชากสาบเสื้ออีกฝ่ายจนขาดพู่ห้อยสีแดงหล่นร่วง ชายหนุ่มพยายามยื่นมือออกไปคว้า เซี่ยเซียวเตะเท้าวาดออกไปสุดแรงเพราะอีกฝ่ายกังวลว่าจะเสียพู่ห้อย ดังนั้นเซี่ยเซียวจึงมีโอกาสจู่โจม จิ่นหวงโดนเขาซัดไปหนึ่งฝ่ามือ กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง หลังจากนั้น...พู่ห้อยสีแดงก็ถูกคว้าไป“ฮ่าๆๆ นี่น่ะหรืออำพันแดงพันปี แท้ที่จริงก็หน้าตาเป็นเช่นนี้ ฮ่าๆๆ”เสียงหัวเราะด้วยความสมหวังของเซี่ยเซียว ทำให้จิ่นหวงโกรธกรุ่นจนกลายเป็นความคลั่งแค้น เขาทะยานเข้าไปอย่างรวดเร็วทว่าเมื่อสมหวังเซี่ยเซียวย่อมไม่มีทางถ่วงเวลาอยู่ที่นี่ เขาเหินกายไปยังท่าน้ำตรงไปเรือลำหนึ่งซึ่งจอดห่างจากฝั่ง เรือของเขาที่เตรียมเอาไว้สำหร

วารีรัญจวน 1 ผู้ใดบ้างไม่มีความลับ...เพียงแต่ความลับของข้าอาจจะฟังดูน่ากลัวสักหน่อย มันเริ่มขึ้นตอนที่ข้าเพิ่งอายุครบสิบห้า ในคืนที่ข้าเพิ่งปักปิ่นล่วงเข้าสู่วัยออกเรือน…งานเลี้ยงยิ่งใหญ่ในจวนตระกูลฟาง คุณหนูจวนตระกูลฟางคนที่สามเพิ่งจะปักปิ่น คหบดีอันมั่งคั่ง บุตรสาวงดงามราวกับโฉมสะคราญ นายท่านฟางเป็นคนมีหน้ามีตาในวงการค้า หอสุราฟู่กุ้ยเสียงอวี้นับเป็นหอสุราที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหวงฝู่ฟางหรูกุ้ย คุณหนูสามงดงามอ่อนหวานทั้งยังสดใสไร้เดียงสา ก่อนวันปักปิ่นนางแอบตามแม่นมออกไปยังนอกเมือง อีกฝ่ายบอกว่าไปไหว้พระที่อาราม ทว่าแท้ที่จริงกลับลักลอบพบกับคนรักที่เป็นไต้ซือกำมะลอ!!!ด้วยไร้เดียงสาจนเกินไป อีกทั้งยังหวาดกลัวลนลานกับสิ่งที่เห็น นางกับสาวใช้โดนคนลวงโลกสองคนจับได้ กระทั่งถูกจับถ่วงน้ำให้ตายทั้งเป็น!!!ในห้วงของความเป็นความตาย เสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้นข้างหู ฟังดูเป็นไปไม่ได้เพราะหญิงสาวกำลังจมอยู่ใต้น้ำ ทว่า...มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ อาจเป็นเสียงความตาย เสียงของเฮย-ไป๋อู๋ฉาง ฟางหรูกุ้ยไม่มีทางล่วงรู้ ไม่อาจคาดเดา ทว่าหลังจากนางตกปากรับคำในข้อตกลงครานั้น นางก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งบนเตียงของน

วารีรัญจวน 3“จวนนี้ไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้มาก่อน ไม่รู้เป็นผู้ใดพาวิญญาณร้ายเข้าจวนมา” หญิงสาวทวนประโยคของสาวใช้ “ใช้ประโยชน์จากประโยคนี้ของเจ้า ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องสงสัยว่าเพราะข้าไม่มีทายาทเสียที ตระกูลหวังจึงจงใจปล่อยข่าวลือเล่นงานข้า”สาวใช้ผู้นั้นเบิกตาหลงเชื่อฟางหรูกุ้ยหมดใจ ไม่ได้สังเกตสักนิดว่าสายตาของผู้เป็นนายสาดประกายน่ากลัวขึ้น ในใจของฟางหรูกุ้ยกำลังหาทางรับมือกับข่าวลือนี้ อีกทั้งยังต้องคิดทางตัวการที่ผ่านมาเห็นและได้ยินเสียงของนางกับยวนเจ๋ออีกด้วย!!แต่งงานเข้าจวนมาหกเดือนนางไม่มีสัญญาณว่าจะตั้งครรภ์ นางรู้ว่าตระกูลหวังกำลังครุ่นคิดและพูดถึงเรื่องนี้ลับหลังนาง ฟางหรูกุ้ยได้แต่เก็บงำความไม่พอใจ ก็จะให้นางตั้งครรภ์ได้อย่างไรกันเล่า ในเมื่อสามีของนางเอาแต่ออกไปทำการค้า สองสามวันจึงจะกลับมานอนที่เรือนครั้งหนึ่ง แถมตอนที่ทั้งสองกอดก่ายเร่าร้อน ครั้งสองครั้งเขาก็หมดแรงผล็อยหลับ ปล่อยให้นางที่ยังไม่อิ่มเอมนอนกระสับกระส่ายจนต้องแอบออกไปหายวนเจ๋อบ่อยครั้งขึ้นไม่ใช่เพียงคืนเดือนมืดแต่ช่วงหลังๆ มานี้นางไปหายวนเจ๋อบ่อยขึ้น เร่าร้อนกอดก่ายกันจนเกือบฟ้าสางนางจากมาด้วยความไม่เต็มใจ กระทั่