All Chapters of ราคะ ปรารถนา: Chapter 51 - Chapter 60

เสวียนอู่ 1เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังกึกก้องทำลายความเงียบ สตรีวัยกลางคนที่กำลังยืนอยู่กลางห้องโถงกว้าง หันไปมองยังทางเดินหน้าประตูที่เปิดทิ้งไว้ ดวงตาคาดหวังหรี่ลงจ้องเขม็งไปยังเงาของคนที่กำลังก้าวเข้ามายังมุมประตู“สวัสดีค่ะฉันแซ่หลี่ คุณโทรไปเมื่อสองวันก่อน”หญิงชราคนนั้นยิ้มดวงตาเบิกกว้าง “ในที่สุดคุณก็มาแล้วคุณหลี่ ใช่ค่ะฉันเองที่โทรไป” นางหวังกล่าวขึ้นด้วยท่าทียินดี มองหญิงสาวในชุดสูทสีดำทั้งตัวในมือมีเพียงพัดเล่มเดียว ถึงอย่างนั้นกลิ่นอายความเยือกเย็นกลับแผ่ซ่าน ทันทีที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามา นางหวังก็รู้ว่าในที่สุดตนก็มีความหวังแล้วหลี่ซูมองไปรอบๆ บ้านกว้างขวางจากนั้นคิ้วเรียวก็มุ่นลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นภาพวาดหมึกดำบนผนัง “ได้ยินมาว่าตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ตระกูลหวังก็เกิดเรื่องมากมาย”ภาพวาดเฟิ่งหวงกำลังกางปีกโอบล้อมคฤหาสน์หลังหนึ่ง ดวงตาจดจ้องมองมาด้วยสายตาดุร้าย กรงเล็บแหลมคมกางออกคล้ายเตรียมพร้อมจู่โจม“ใช่ค่ะ ฉันเชิญซินแสมากมายเข้ามาแล้ว แต่ทุกคนล้วนไม่อาจให้คำตอบ บ้านหลังนี้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่มีแล้ว ฉันไม่รู้ต้องทำยังไง ฉันรู้ว่าคุณหลี่ไม่รับงานจากคนไ

เสวียนอู่ 3“คุณโทรมาเพราะภาพวาดทั้งห้าใช่มั้ยคะ”หลี่ซูหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ดูเหมือนความพยายามของเธอกำลังบรรลุผล ในที่สุดคำตอบของเรื่องนี้ก็ใกล้เข้ามาแล้ว “ใช่ค่ะ”“ตอนอาหลางเริ่มวาดภาพพวกนั้น เขาทำเพราะปรารถนาดีจริงๆ นะคะ จนกระทั่ง...เขา...เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีอักษรขีดต่างๆ ถูกแอบเขียนลงไป ตอนนั้นฉันกลัวมากเพราะรู้ว่าเรื่องนี้น่ากลัวเกินไป ฉันแอบดูแต่ไม่รู้เพราะอะไรฉันรู้สึกว่าเขาเองก็รู้ว่าฉันแอบดู อักษรพวกนั้น...เสวียนอู่[1]”หลี่ซูได้ยินก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวมองหาปากกากระดาษจากนั้นลองขีดอักษรในภาพทั้งห้ารวมกัน และมันก็เป็นอักษร‘玄武’ดังคาด“ตอนเลิกกับเขาฉันกลัวมากจริงๆ ฉันขอร้องให้เขาเลิกติดต่อกับผู้ชายปริศนาในสายคนนั้น แต่เขาบอกว่าเขาทำไม่ได้ ฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นมีอะไรแปลกๆ ไม่รู้สิคะ ถึงเขาจะบอกว่าพยายามช่วย แต่ฉันว่าเขาดูน่ากลัวมาก บางทีอาจจะมากกว่าภาพวาดพวกนั้น”“คุณมั่นใจเหรอคะว่าอักษรพวกนั้นเป็นเขาที่เขียนไม่ใช่จางหลาง” หลี่ซูเม้มปากแน่น เธอมาถูกทางแล้ว..“ฉันก็...ไม่มั่นใจหรอกค่ะ...แต่จะเป็นคนอื่นไปได้ยังไงอักษรนั่นไม่ใช่ลายมืออาหลาง มันทั้งหนักแน่นแล้ว

เสวียนอู่ 5มันแปลกมาก...แม้ว่าหลี่ซูเพิ่งพบเขา แต่ก็รู้ว่าเขาเป็นใครสามารถทำอะไรได้ ทว่า...นั่นไม่ใช่ประเด็นที่หญิงสาวจะพูดถึง เพราะสัมผัสของเขาทำให้ความทรงจำบางอย่างที่คล้ายมีคล้ายไม่มีผุดขึ้นในจุมพิตลึกล้ำล่อลวงนั้น มัน...เต็มไปด้วยความคุ้นเคย ความพึงพอใจ มันไม่ใช่การบีบบังคับ ไม่ใช่เสียทีเดียวแม้แรกๆ หญิงสาวจะยอมรับว่ากลัวอยู่บ้างหลี่ซูเป็นผู้รับใช้สัตว์เทพตั้งแต่อายุสิบห้า ผ่านมาห้าปีก็ยังคงต้องรักษาเอาไว้ซึ่งพรหมจรรย์เพื่อเป็นเครื่องสังเวย ตลอดมาบูชาจูเชว่ด้วยบทสวดที่บรรพบุรุษส่งต่อมาจากรุ่นสู่รุ่น ทว่าภาพความทรงจำบ้าบอนี้ กลับไม่เคยปรากฏขึ้นในนิมิตเลยสักครั้งบุรุษหล่อเหลาสวมชุดฮั่นฝูโบราณสีดำปักลาย จับจูงมือกับหญิงสาวอีกคนที่เคียงข้างเขา จุมพิตอ่อนโยน ดวงตาคมที่แฝงประกายความอาทรหลี่ซูดันเขาออก ลมหายใจของหญิงสาวหอบโยนขณะสบตาคมคู่นั้นนิ่ง ดวงตาคมที่มั่นคงหนักแน่น...ลึกล้ำ“นั่นอะไร พวกเขาเป็นใคร” ลางสังหรณ์บอกหญิงสาวว่านั่นคือตัวเธอเองกับ...เขาเสวียนอู่ยิ้ม “แล้วเจ้าคิดว่าเขากับนางเป็นผู้ใด”เขายังคงยิ้มหล่อเหลาล่อลวงขณะก้มลงแตะริมฝีปากเบาๆ อย่างยั่วเย้า ไม่ว่าจะมองยังไงมัน

เสวียนอู่ 7กลิ่นกาแฟโชยมาจากห้องครัว หลี่ซูกะพริบตามองแผ่นหลังที่ยุ่งง่วนอยู่ไกลๆ เขาหันมาช้าๆ “ตื่นแล้ว? กาแฟหน่อยมั้ย”เขาสวมชุดลำลองกางเกงขายาวกับเสื้อยืด ดู...มีเสน่ห์มาก!เสวียนอู่เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลี่ซู “รู้มั้ย” เขาพูด “ผมว่าเช้านี้คุณดูมีเสน่ห์มาก” เขาหยุดเดินไล่สายตาต่ำลงไปเรื่อยๆ จากนั้นก็ไล่ขึ้นมาหยุดที่...หลี่ซูกระชับผ้านวมที่พันอกอย่างหมิ่นเหม่ ถลึงตาให้เขาจากนั้นหมุนตัวจะเดินกลับเข้าไปแต่งตัว แต่...เขากลับเหยียบชายผ้านวมที่ลากระอยู่บนพื้น มือใหญ่ดึงหญิงสาวให้หมุนตัวกลับมา จุมพิตริมฝีปากอิ่มหนักๆ ครั้งหนึ่ง“ผมลืมบอก...สวัสดีตอนเช้าครับ ถึงจะไม่เช้าแล้วก็เถอะ”หลี่ซูตัวแข็งทื่อตอนที่เขาผละออกจากนั้นเดินกลับเข้าไปในครัว“จะบอกว่าเป็นมื้อเช้าคงไม่ได้แล้ว เอาเป็นว่ามื้อเที่ยงพร้อมแล้ว คุณจะอาบน้ำก่อนก็ได้”เสียงของเขาทำให้หญิงสาวได้สติ บ้าเอ้ย! โดนเขาใช้ความหล่อหลอกล่ออีกแล้ว!!! หลี่ซูได้แต่แอบสบถกับตัวเองในใจเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จหลี่ซูออกมาอีกครั้งอาหารก็ตั้งโต๊ะเรียบร้อย เป็นจานผัดสองอย่าง น้ำแกงหนึ่ง กับการต้องมา

เสวียนอู่ 9“ภพชาตินั้นมันผ่านไปแล้วค่ะ ฉันก็คือฉันตอนนี้ คือหลี่ซูที่เป็นคนตระกูลหลี่ ทำหน้าที่ผู้รับใช้สัตว์เทพ ไม่ใช่ฮูหยินของคุณคนเดิมคนนั้นอีก” พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินขึ้นรถและขับออกไปทันทีถึงเป็นคนพูดกับเสวียนอู่แบบนั้นแต่หลี่ซูกลับเอาแต่รู้สึกผิดต่อเขา กลับถึงบ้านเธอก็ยังเฝ้าแต่วนเวียนคิดถึงเรื่องนี้ กระทั่งอาบน้ำออกมาจากห้องน้ำก็ยังไม่หยุดคิดและ...ตอนที่เดินออกมาจากห้องน้ำนั่นเองที่เธอเผลอหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจลองคิดดู...หากคุณเพิ่งอาบน้ำเสร็จและใจลอยอยู่ ทั้งตัวมีแค่ผ้าขนหนูพันร่างแล้วออกมาจากห้องแล้วเจอผู้ชายมานั่งรอบนเตียง...“นี่! คุณทำฉันตกใจ!”“ขอโทษครับ”“คุณรู้จักมั้ยประตูน่ะ เข้ามาแบบคนธรรมดาน่ะรู้จักมั้ย ฉันอาจหัวใจวายได้เลยนะ”“ครับ”หลี่ซูเห็นสีหน้าเขาก็เริ่มสงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ก่อนพูดกันฉันขอแต่งตัวก่อนได้มั้ย”“เขาเป็นคนดี เลขาหลินคนนั้น” อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้น หลี่ซูกำลังจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเลิกคิ้วหันกลับมามองเขา“อะไรนะ”“เขาอาจเป็นผู้ชายที่เติมเต็มชีวิตเดียวดายของคุณในชาตินี้”“แล้วยังไงต่อ” หญิงสาวหรี่ตามองเขานึกถึงภาพความทรงจำแสนสุขของหญิงสาวคนนั้