บททั้งหมดของ ราคะ ปรารถนา: บทที่ 61 - บทที่ 70

เสวียนอู่ 11เขาหัวเราะ “วางใจเถอะ มันปกป้องคุณจากผมไม่ได้หรอก”หลี่ซูมองค้อนแต่ทันทีที่เห็นเขาหมุนตัวกำลังจะไป หญิงสาวลุกพรวดขึ้นคว้าแขนของเขาเอาไว้ “คุณบอกว่าวันนั้นฉันถามคุณได้คำถามเดียว แล้ววันนี้ละคะ”เขาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัดจากนั้นก้มลงสบตากับหญิงสาวในระยะประชิด ไม่ได้ตอบแต่ก้มหน้าลงจุมพิตเบาๆ ยังหว่างคิ้วที่ขมวดมุ่นของหญิงสาว “พรุ่งนี้เก้าโมงเจอกันครับ ผมจะไปกับคุณ”หลี่ซูยังมีสีหน้างุนงง“ผมจะไปที่สตูดิโอเป็นเพื่อนคุณ จะไปเยี่ยมคนตระกูลหวังด้วย”หลี่ซูยิ้มรีบพยักหน้า “คำไหนคำนั้น”“ครับ ผมไม่เคยผิดคำพูดอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเรื่องของคุณก็ยิ่งไม่เคย”หัวใจของหลี่ซูบีบรัด อยู่ๆ ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้น เธอมองเขานิ่งนึกอยากจะยื่นสองมือออกไปกอดเขา แต่ที่ทำได้ก็คือยืนมองเขาด้วยความสับสนและไม่เข้าใจความฝันพร่าเลือนแต่กลับให้ความชัดเจนในความรู้สึก หลี่ซูที่ครรภ์นูนป่องถูกมัดติดกับแท่นยาวกลางทะเลสาบ ริมทะเลสาปมีเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งของเสวียนอู่“ปล่อยนางไป! พวกท่านต้องการสิ่งใดข้าล้วนมอบให้ ไว้ชีวิตนาง เอาชีวิตข้าไป!” เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งสองแขนสองขาถูกเชือกอาคมพันธนาการอย่างแน่นหนาบ

เสวียนอู่ 13‘คำตอบนั่นอยู่ในภาพจากกล้องวงจรปิดที่คุณได้มาจากที่ร้านครั้งก่อน’หลี่ซูวิ่งกลับเข้าไปหาหวังเฉิง “ที่อยู่ของเขาละ คุณรู้มั้ย”“เอ่อ...บ้านเดิมของพวกคุณ...นอกเมือง”หญิงสาววิ่งออกมาทันทีโดยไม่ฟังเสียงขอร้องของคนตระกูลหวังสาปแช่งสัตว์เทพมีเพียงทวยเทพเท่านั้นที่จะสามารถช่วยพวกเขา จากนี้ตระกูลหวังอย่าได้คิดถึงคืนวันอันสงบสุขเลย เพราะพวกเขากล้าเป็นศัตรูกับเทพ ดังนั้นแน่นอนว่าจากนี้ไปพวกเขาจะถูกรายล้อมไปด้วยวิญญาณร้ายและภูตผีปิศาจ!!!‘คำตอบนั่นอยู่ในภาพจากกล้องวงจรปิดที่คุณได้มาจากที่ร้านครั้งก่อน’ หลี่ซูเอาแต่คิดถึงเรื่องนี้ซ้ำๆ ประโยคที่เสวียนอู่บอกเธอยิ้มๆ เธอดูมาหลายรอบและมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดเล็ดรอดสายตาไปได้ แต่ครั้งนี้ไม่รู้ทำไมมั่นใจว่าตัวเองคงมองข้ามบางอย่างจริงๆเขา...หายไปตั้งแต่ที่เธอไปดูหวังเฉิง ไม่ว่าจะเรียก จะมองหายังไงเขาก็ไม่ปรากฏตัวหลี่ซูขับรถกลับบ้านอย่างเร่งร้อน เมื่อกลับไปถึงก็เปิดคอมพิวเตอร์ดูวีดิโอที่ได้มาจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง ครั้งนี้เธอตั้งใจดูรอบๆ ทุกมุม มุมที่คิดว่าตัวเอง...พลาด“พ่อ...” หญิงสาวจ้องมองเงาสะท้อนด้านนอกร้านอาหาร ด้านหลังของเสวียนอู่

เสวียนอู่ 15กลิ่นหอมของกับข้าวปรุงสุกใหม่ๆ ปลุกหลี่ซูขึ้นมาจากการหลับใหล หลังสิ้นใจจากภพชาติสุดท้ายหลี่ซูกลับคืนสู่ฐานะเดิมนั่นก็คือเผ่าพันธุ์ปักษา เผ่าพันธุ์ซึ่งเป็นหนึ่งในภูตกึ่งเทพถึงอย่างนั้นด้วยนางมีพลังภูตหลงเหลือน้อยนิด ร่างกายจึงอ่อนแอไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ธรรมดาที่ต้องกิน ต้องดื่ม และต้องนอนหลับบนยอดเขาเฮยมู่ เสวียนอู่สร้างกระท่อมหลังเล็ก อยู่เป็นเพื่อนชายาเพื่อฝึกฝนและบำเพ็ญเพียร อย่างน้อยก็เพื่อให้นางมีชีวิตเป็นอมตะ ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกเช่นมนุษย์เสี่ยวอวี๋ต้องเข้าฝึกฝนร่ำเรียนกับสำนักเทียนซาน สำนักศึกษาสำหรับเหล่าเทพเซียน ดังนั้นหลี่ซูจึงได้อยู่ตามลำพังกับเสวียนอู่ที่กระท่อมหลังเล็กบนยอดเขาหญิงสาวมองแผ่นหลังของเสวียนอู่ที่กำลังยุ่งง่วนอยู่ในครัว หัวใจอบอุ่นเพราะรับรู้ว่าตลอดมามีเขาที่คอยอยู่เคียงข้างนางมาโดยตลอด ไม่ว่าจะตอนที่นางยังคงเป็นภูตเผ่าปักษา หรือลงไปเกิดเป็นมนุษย์ตลอดสิบชาติภพเสวียนอู่เป็นคนมั่นคงหนักแน่น เขาพิสูจน์เรื่องนี้ให้นางเห็นด้วยตัวเองเสี่ยวอวี๋รอดมาได้ทั้งที่หลี่ชิงถีกรีดท้องของนางนำเขาออกมาก่อนกำเนิด โชคดีที่ตอนนั้นสัตว์เทพทั้งสามรับรู้ถึงทายา

จิ้งจอกพันปี 1เสียงซุบซิบนอกถ้ำทำให้ซูจิ้งงัวเงียตื่นขึ้น เสียงหัวเราะคิกคักกล่าวถึงสัตว์เทพที่กำลังจะลงมาจุติยังโลกมนุษย์ ทั้งนี้ก็เพราะในทุกๆ ร้อยสองร้อยปี มักมีเทพ เซียน หรือสัตว์เทพลงมาจุติยังโลกมนุษย์เพื่อผ่านด่านเคราะห์ จากนั้นจึงจะได้บรรลุเป็นเซียนขั้นที่สูงยิ่งๆ ขึ้นไป ปีนี้ก็เช่นกันปีก่อนๆ หน้า เมื่อมีข่าวว่าจะมีเทพเซียนลงมาจุติ เผ่าพันธุ์จิ้งจอกแดงก็ยิ่งตื่นตัวมากกว่าเผ่าพันธุ์อื่นจิ้งจอกแดงสามารถดูดซับกลิ่นอายจากสิ่งมีชีวิต พวกนางสามารถสร้างกายหยาบเป็นสตรี จากนั้นขอเพียงสามารถดูดซับกลิ่นอายแห่งชีวิต ไม่ว่ามนุษย์ ภูต ปิศาจ หรือแม้กระทั่งทวยเทพ พวกนางก็จะยิ่งบรรลุการบำเพ็ญเพียรได้เร็วขึ้น...อายุยืนขึ้นกระทั่งหากอยู่ได้ถึงพันๆ ปี พวกนางก็จะยิ่งมีตบะแก่กล้า สามารถเรียกลมเรียกฝน ยิ่งไปกว่านั้นหากสามารถบำเพ็ญเพียรครบห้าพันปี พวกนางก็จะสามารถเดินทางเข้าไปในภพภูมิแห่งเซียน ผ่านด่านเคราะห์และบรรลุเข้าขั้นเซียนชั้นสูงได้อีกด้วยทว่า...น่าเสียดายที่หมื่นปีมานี้กลับมีเพียงจิ้งจอกแดงเพียงตนเดียวที่สามารถทำได้ ถึงอย่างนั้นเมื่อสามารถบรรลุเป็นเซียน จิ้งจอกแดงตนนั้นกลับหลงรักมนุษย์ ยอมส

จิ้งจอกพันปี 3ด้านหลังมีนักพรตสามคน เบื้องหน้ามีนักล่าปิศาจอีกสอง ซูจิ้งหมุนตัวหลบการจู่โจมกระทั่งเหินกายไปหลบหลีก แต่นักพรตเหล่านั้นกลับลงมือหนักขึ้นเพราะเกรงจะถูกนักล่าปิศาจแย่งสิ่งที่ตนหมายปองพลังจากสองทิศทาง คนห้าคน และทั้งหมดล้วนมีเป้าหมายคือซูจิ้ง ขณะคิดว่าตัวเองอาจหนีไม่พ้น นางรวบรวมพลังเอาไว้กลางฝ่ามือ ดวงตาแดงก่ำพร้อมประกายเข่นฆ่าที่พวยพุ่ง ตัดสินใจแล้วว่าหากวันนี้ไม่ทำอะไรสักอย่าง ไม่เพียงแค่ตัวนางอาจมีภัย แม้แต่รื่อซานเองก็คงพังทลาย เนื่องจากพลังที่ปกป้องรื่อซานจะสลายไปหากนางถูกทำร้ายชั่วขณะที่กลิ่นอายมุ่งร้ายพุ่งมายังตัวนาง ซูจิ้งมองเห็นเพียงเงาร่างสวมชุดสีขาวปราดเข้ามา ร่างทั้งร่างของนางถูกยกลอยขึ้นพร้อมพลังขุมหนึ่งที่เข้าปะทะ เสียงพลังทั้งห้าที่ปะทะเข้ากับพลังสีขาวดังสนั่น บุรุษชุดขาวกับเสี้ยวหน้าหล่อเหลาก้มลงมองซูจิ้งช้าๆนางเบิกตากว้าง...เหตุใดเป็นเขา ไป๋หู่!!!“ซวี่หลาง! เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”“เจ้าคิดจะแย่งของของข้าหรือ?”“ของของเจ้า?” ชายหนุ่มไม่ได้ปล่อยนางออกจากอ้อมแขนเพียงปรายตามองนักล่าปิศาจอีกสองคน “เห็นๆ อยู่ว่านางอยู่ในมือข้า แล้วเหตุใดเป็นของของเ