All Chapters of ราคะ ปรารถนา: Chapter 11 - Chapter 20

หมัวหวาง 11“ข้ายังคิดว่าท่าน...ท่าน ดีเหลือเกินที่ยังมีชีวิตอยู่” หลิวฮูหยินร่ำไห้พร้อมกับลูบหลังมือหญิงสาว อยู่ๆ คล้ายนึกขึ้นมาได้ “ท่านรอดชีวิตมาได้แล้วเหตุใดยังย้อนกลับมา หรือว่า...” นางมองซ้ายขวา “คิดจะล้างมลทินหรือเจ้าคะ อีกฝ่ายเป็นถึงเจ้าเมือง จะทำเช่นไรดี ทำเช่นไร”“หลิวฮูหยิน ท่าน...รู้หรือเจ้าคะว่าท่านพ่อถูกใส่ร้าย”“จะไม่รู้ได้อย่างไร นายท่านเป็นคนดีมีจิตเมตตา เช่นนี้จะส่งเสริมให้เกิดสงครามระหว่างแคว้นได้อย่างไร ต้องโทษที่ข้าโง่เขลาไร้กำลังไม่อาจทวงความยุติธรรมให้นายท่านกับฮูหยิน ยังมีคุณชายทั้งสอง”อินเยวี่ยมองเห็นความจริงใจของอีกฝ่ายก็จริง ถึงอย่างนั้นเรื่องที่เหล่าหลิวเป็นคนช่วยเหลือซวี่อู่ในการสร้างหลักฐานเท็จก็ไม่อาจเปลี่ยน “หลิวฮูหยิน ในวันที่เกิดเรื่องท่านรู้หรือไม่ว่าเหล่าหลิวอยู่ที่ใด”“ท่านพี่? เหตุใดถามเช่นนั้นเจ้าคะ” ดูนางตกใจไม่น้อยที่ได้ยินเช่นนั้น“ท่านเคยเข้าไปในห้องหนังสือของเหล่าหลิวหรือไม่ หากข้าจำไม่ผิดเหล่าหลิวมักชอบเก็บบัญชีลับของเขาเอาไว้ในช่องลับใต้แท่นฝนหมึก ท่านเคยเห็นมันหรือไม่”“บัญชีลับ? คุณหนูท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ หรือว่า...” เห็นสีหน้าข

หมัวหวาง 13ข่าวใหญ่เมืองหงโจวเช้าวันนี้หนีไม่พ้นเรื่องที่มือปราบจากศาลต้าหลี่ สั่งคุมขังซวี่อู่ผู้เป็นถึงเจ้าเมือง การรื้อคดีตระกูลอินก่อให้เกิดระลอกคลื่นขึ้นมาเงียบๆ เพราะนอกจากตระกูลอินแล้ว ดูเหมือนความละโมบของซวี่อู่ก็มีอันต้องทยอยถูกเปิดโปง บรรดาคหบดีตระกูลต่างๆ ที่จำใจต้องจ่ายเงินก้อนโตในการทำหน้าที่มิชอบของเจ้าเมืองหงโจว ต่างเข้าแถวกันเข้าร้องเรียนกับเผิงลั่วไม่ซ้ำหน้ามือปราบหนุ่มยังคงรู้สึกกังขาเกี่ยวกับตัวตนของอินเยวี่ย ดังนั้นเขาจึงให้คนออกสืบค้นเรื่องราวที่เกี่ยวกับหญิงสาวอย่างละเอียด เริ่มตั้งแต่นางรอดชีวิตจากการแขวนคอได้อย่างไร กระทั่งพบว่าทุกอย่างแม้กระจ่าง แต่ในใจของเขากลับยังคงรู้สึกประหลาดชะตากรรมน่าเศร้าของอินเยวี่ย คล้ายต้องจบชีวิตลงหลายครั้งแต่นางก็ยังคงรอดมาได้จนถึงทุกวัน รวมไปถึงความบังเอิญที่เขาเองก็ไม่อาจอธิบายได้ว่ามันเป็นไปได้อย่างไรไม่นับรวมเรื่องที่เกิดขึ้นกับมือปราบสองคนนั้นที่เสียสติ กระทั่งเอาแต่พร่ำขออภัยและกล่าวหาว่าอินเยวี่ยเป็นปิศาจเขาถึงขั้นสืบค้นเรื่องราวเกี่ยวกับการบูชายัญของชาวบ้านที่เหลียงซาน พบว่าหญิงสาวที่เคยถูกส่งไปที่นั่นไม่มีผู้ใดเลยที่

หมัวหวาง 15อินเยวี่ยหันขวับกลับไปมอง ดวงตาของนางร้อนผ่าวห่อผ้าตกลงไปกองกับพื้น กว่าจะรู้ตัวนางก็พุ่งเข้าไปหาหมัวหวางเสียแล้ว“ข้าหลงทางตั้งหลายวัน ทำไมท่านเพิ่งมา!” นางร้องไห้ออกมาอย่างเสียขวัญ“ตอนนี้เพิ่งมารู้จักกลัวเรอะ เจ้าสามคนนี่วางแผนอะไรในใจเจ้ารู้หรือไม่” หมัวหวางมองตรงไปยังชายทั้งสามที่มีท่าทีตกใจ ดวงตาปิศาจร้ายวาววับเสียงขู่น่ากลัวเปล่งออกมาจากลำคอ“หากยังไม่ไสหัวไปให้บิดาละก็ บิดาจะจับพวกเจ้ากินเสีย”เสียงดังก้องขึ้นทำให้บุรุษทั้งสามกลัวจนตัวสั่น พวกเขาลนลานวิ่งหนีพร้อมแหกปากด้วยความหวาดกลัวอินเยวี่ยมองไปด้านหลังด้วยดวงตางุนงง “พวกเขา...”“ยังจะพูดอีก เจ้านี่แกล้งโง่งมหรือโง่งมจริงๆ กันแน่ ตอนวางแผนให้เจ้าเมืองนั่นตกหลุมพรางก็ดูฉลาดดี เหตุใดตอนนี้มาแกล้งโง่ไม่รู้ว่าในป่าเพียงลำพัง บุรุษพวกนั้นจะพาเจ้าไปทำอะไรย่อมไม่มีผู้ใดเห็น!”เขาหงุดหงิดโมโหจนใบหน้าเขียวคล้ำ อินเยวี่ยยังคงสอดแขนกอดเอวสอบแน่นเงยหน้ามองเขา รอยยิ้มของนางยิ่งมาก็ยิ่งเปิดกว้าง“หากไม่แกล้งโง่งมท่านจะออกมารับข้าหรือเจ้าคะ”“เจ้า...” หมัวหวางถลึงตาให้นาง “ก็เหตุใดไม่ขอให้ข้ามารับ ยังขอได้อีกข้อนี่”“ก็...” อ

หมัวหวาง 17“อ๊ะ!” เขาถอดถอนจนเกือบสุดทางก่อนโจนจ้วงลึกล้ำกดค้าง เสียงคำรามดังจากลำคอแกร่งอย่างพึงพอใจ อินเยวี่ยบิดเร่าเพราะจังหวะการถาโถมลึก กระทั่งรับรู้ว่าส่วนปลายของเขากระทบส่วนในกายสาวสุดหยั่งหมัวหวางเร่งจังหวะขึ้นรัวเร็ว ดวงตาลึกล้ำก้มลงมองอินเยวี่ยนิ่ง หญิงสาวเองก็จ้องตอบเขาด้วยรอยยิ้มน่าหลงใหล เขาอดไม่ได้จึงก้มลงจุมพิตนาง กดสะโพกเร่งร้อนทาบทับร่างงามเอาไว้ใต้ร่าง ทั้งสองต่างกอดรัดโรมรันไม่ยอมพ่ายแพ้ จุดประสานกระทั้นกระทบสอดลึก กระทั่งความเสียวกระสันพุ่งสูง ความพร่าพรายแล่นพล่านขึ้นมาตีตื้น สองร่างกระตุกเร่าปลดปล่อยความสุขสมให้ระเบิดพร่าง....อินเยวี่ยจุมพิตเหนือหน้าผากของหมัวหวางเบาๆ “ข้าเป็นของท่าน”หมัวหวางมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนประสานยังคงเต้นตุบแต่นางเหนื่อยเกินไปจนคล้ายกำลังจะหลับไปแล้ว ทั้งที่ท่อนแขนเพรียวยังพยายามกอดเขาเอาไว้“ใช่...เจ้าเป็นของข้า”เขากระซิบบอกนางเสียงเบา ยอมถอดถอนออกจากกายสาว ปล่อยให้นางหลับใหลโดยที่เขาเองก็ได้แต่จ้องมองใบหน้าของนางนิ่งอย่างใช้ความคิดการใช้ชีวิตสงบสุขฉันท์สามีภรรยาของหมัวหวางและอินเยวี่ย ทำให้นางยิ่งตระหนักว่าหมัวหวางความจริงแล้วหาไ

เซียจื่อ 2เจ้าอาวาสพยักหน้าด้วยสีหน้าเข้าใจ “รับนี่ไปเถิด” จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งให้ชายหนุ่ม “นี่เป็นจดหมายฝากฝัง จงเดินทางลงใต้จนกว่าจะพบเหลียงซาน ที่นั่นมีหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อหมู่บ้านเหลียนจือ หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนดีทั้งยังเข้าอกเข้าใจผู้อื่น ผู้คนที่นั่นเพียงอยู่กับอย่างสงบทำไรไถนาหาของป่าประทังชีวิต ประสกกำลังสับสนยังไม่รู้ว่าชีวิตสมควรเลือกเดินทางใด ไม่แน่ว่าที่นั่นอาจมีคำตอบรออยู่”“ขอบพระคุณท่านเจ้าอาวาสที่ให้การช่วยเหลือ”เจ้าอาวาสถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “เพราะเหตุใดจนถึงช่วงสุดท้ายจึงเลือกสะกดกู่ทั้งหมดที่ประสกเป็นคนสร้างเอาไว้กับร่างตัวเอง”จื่อเสียนไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายล่วงรู้ฐานะของตน เขาเพียงยิ้มที่มุมปาก “หาไม่แล้วจะให้ข้าน้อยทำเช่นไรเล่าขอรับ กู่เหล่านั้นเป็นไสยเวทย์ แม้แต่ข้าน้อยก็ไม่อาจบอกได้ว่าพวกมันจะตายตกตามข้าน้อยไป”“แต่กู่รับใช้ กู่สังหาร ล้วนถูกสะกดเอาไว้เป็นหนึ่งเดียว เคยคิดหรือไม่ว่าวันหนึ่งประสกจะตายเพราะมัน”“ก็ให้เป็นไปตามนั้นเถิดขอรับ ข้าน้อยทำบาปเอาไว้มากบัดนี้ถูกกรรมสนองก็สมควรแล้ว”เจ้าอาวาสพยักหน้ามองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเมตตา มือเหี่ยวย่นส่งลูกประคำหยกสีเขีย