All Chapters of ราคะ ปรารถนา: Chapter 41 - Chapter 50

เยวี่ยอิ่ง 10หลังเกิดเรื่องเขามองเห็นช่องโหว่ของแผนการมากมาย ดังนั้นจึงเรียกอินเสียนฟู่เข้ามาสนทนากันตามลำพัง อีกฝ่ายไม่ได้ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงทิ้งประโยคที่ทำให้เขาผู้เป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก‘แม้แต่ในจวนใต้จมูกท่านแท้ๆ เยวี่ยอิ่งก็ยังไม่ปลอดภัย ภัยที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ผู้อื่นแต่เป็นคนใกล้ตัว ท่านราชครูงานในราชสำนักวุ่นวายรัดตัว ท่านมั่นใจหรือว่าเยวี่ยอิ่งมีความสุขดีในจวนตระกูลกู้ที่มั่งคั่งร่ำรวยนี้’...นั่นสินะ เขาไม่ได้ยินเสียงนางหัวเราะมานานเท่าไรแล้ว แม้กระทั่งรอยยิ้มก็ยังไม่แน่ว่าเป็นรอยยิ้มจากใจ“เยวี่ยเอ๋อร์ เสียนฟู่ผู้นี้...ดูแล้วน่าจะเป็นคนไม่เลว เพียงแต่เจ้ากับเขาเพิ่งรู้จักกันก็แต่งงานกันโดยไม่ได้ศึกษานิสัยใจคอ หากมีเรื่องใดขอให้ค่อยๆ พูดคุยปรึกษา พ่อเชื่อว่าเจ้าสองคนจะปรับตัวเข้าหากันได้ไม่ยาก เดินทางครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกเมื่อไร หากเจ้าไปถึงชายแดนก็เขียนจดหมายกลับมาหาพ่อ หรืออย่างน้อยบอกช่องทางการติดต่อ พ่อจะ...”“ลูกจะเขียนจดหมายมาเจ้าค่ะ” นางยิ้มให้บิดากู้เส้าพยักหน้าและยิ้มตอบบุตรสาวด้วยความโล่งอก “เรื่องที่นี่เจ้าไม่ต้องห่วง พ่อรับมือได้และจะจัดการใ

เยวี่ยอิ่ง 12กู้เยวี่ยอิ่งหวาดกลัวจนตัวสั่น นางเม้มปากกลั้นเสียงร้อง แต่น้ำตากลับไม่ยอมเชื่อฟัง นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เพียงนั่งกอดขาตัวเองอยู่กับที่ จะขยับก็ยังไม่กล้า“เฮ้อ” เสียงเขาถอนหายใจอีกคราจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ นางอย่างรอคอยกลิ่นหอมของดอกโบตั๋นอบอวลไปทั่ว อินเสียนฟู่สูดลมหายใจเข้าจากนั้นหันมามองนาง “เจ้าชอบดอกโบตั๋นหรือไม่ กลิ่นหอมของดอกโบตั๋นทำให้ลุ่มหลงเอาง่ายๆ จะปิดบังกลิ่นกายนี้ในทุกๆ คืนจันทร์เสี้ยวคงไม่ง่ายกระมัง”นางไม่ตอบคำเพียงนั่งเงียบ เมื่อเป็นเช่นนั้นชายหนุ่มจึงไม่ได้ชวนสนทนาเพียงนั่งเป็นเพื่อนนางอยู่นานมาก...ทั้งสองต่างคนต่างนั่งเงียบเช่นนั้นท่ามกลางเสียงฟืนจากกองไฟดังเปาะแปะเบาๆอินเสียนฟู่เป็นฝ่ายเริ่มขยับก่อน เขาลุกขึ้นยืนทว่าชายชุดกลับรู้สึกคล้ายถูกหน่วงเหนี่ยว ก้มลงมองมือสั่นเทาที่รั้งเขาเอาไว้ นางยังคงหวาดกลัวอยู่มาก แต่เห็นชัดว่ากลัวอย่างอื่นมากกว่าเขา...นับเป็นการเริ่มต้นที่ไม่เลวนางเองก็ดูไม่ได้โง่งมเสียทีเดียว ชั่วขณะที่เขานั่งเงียบก็เพื่อให้นางใช้สติในการไตร่ตรอง ...หากเขาต้องการเอาชีวิตนาง เขาคงไม่มารับและไม่ช่วยนางเอาไว้“

เยวี่ยอิ่ง 14ระหว่างที่อินเสียนฟู่ยังไม่กลับ อยู่ๆ เจ้าม้าสีดำของเขาก็ส่งเสียงฟืดฟาดท่าทางเปลี่ยนเป็นดุร้าย หญิงสาวเดินออกมาจากเพิงพักด้วยความประหลาดใจ กระทั่งพบว่านอกเพิงพักมีเงาสีดำคล้ายกลุ่มควันลอยวนเวียนไปมาเจ้าม้าตัวนั้นส่งเสียงพร้อมขยับยกขาหน้าไปมา หญิงสาวตกใจแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง กระทั่งเจ้าม้าตัวนั้นหันมามองนาง มันขยับจมูกไปมาพร้อมส่งเสียง สายตามองไปยังเพิงพักเขม็งกู้เยวี่ยอิ่งมองตามสายตาของมัน “อยากให้ข้ากลับเข้าไป?” นางพูดพร้อมกับชี้ไปในเพิงพัก มันทำท่าทางคล้ายพยักหน้า หญิงสาวมองไปยังเงาดำนั้นด้วยความหวาดกลัว แต่มองชัดๆ จึงเห็นแล้วว่านอกเพิงพักมีหมอกสีขาวล้อมรอบอยู่ทำให้เงาดำนั้นเข้ามาใกล้ไม่ได้กู้เยวี่ยอิ่งนั่งลงยังหน้าประตูเพิงพัก เห็นเจ้าม้าส่งเสียงในลำคอขณะจ้องมองกลุ่มควันสีดำนั้นไม่นานนัก...เปลวไฟสีแดงก็พุ่งเข้ามา มันปราดเข้าล้อมรอบกลุ่มควันเหล่านั้น กระทั่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกลิ่นเหม็นไหม้เปลวไฟสีแดงนั้นค่อยๆ กลืนกินกลุ่มควันนั้นจนสิ้นจึงปรากฏร่างสูงนอกหมอกสีขาว“ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว?” กู้เยวี่ยอิ่งลุกพรวดขึ้นเดินกึ่งวิ่งออกมายังข้างเจ้าม้าดำ“

เยวี่ยอิ่ง 16ในยาห้ามเลือดเมื่อครู่เห็นชัดว่ามียาตัวอื่นผสมอยู่ ความจริงยาตัวนี้ไม่น่าจะส่งผลกับปิศาจหรือมาร หากไม่ใช่ว่า...เขาเป็นมารกึ่งมนุษย์!!!เจ้าม้าดำควบมาจนถึงริมแม่น้ำเขตรอยต่อเนินเขา อินเสียนฟู่เห็นชัดว่ากำลังจะทนไม่ไหว ลมหายใจของเขาหอบหนัก กายแกร่งเอนซบหญิงสาวพร้อมสอดแขนกอดรัดเอวอ่อนแน่นจนนางรู้สึกเจ็บถึงอย่างนั้นเขากลับตัดสินใจเหินกายจากหลังม้า พุ่งลงไปใน...แม่น้ำ!!!“ท่านพี่!” หญิงสาวตกใจเมื่อเห็นว่าอยู่ๆ เขาก็กระโดดลงไปในแม่น้ำ นางค่อยๆ ปีนลงมาจากหลังเจ้าม้าดำ กระทั่งวิ่งไปยังริมแม่น้ำที่มีหินขรุขระมากมายเขาดำน้ำนานมาก นานจนนางหวั่นใจ เขากำลังบาดเจ็บทั้งยังเสียเลือดมาก กระโดดลงไปในน้ำเช่นนี้ไม่นับว่าเป็นผลดีนัก กู้เยวี่ยอิ่งค่อยๆ ก้าวลงไปในน้ำ นางพยายามเพ่งสายตามองหาอินเสียนฟู่ กระทั่งพบว่าในที่สุดเขาก็โผล่ขึ้นมา“ท่านพี่!!” เขาไม่ขยับเพียงลอยตัวเหนือผิวน้ำ นางก้าวฉับๆ ลงไปจนกระทั่งตัวเปียกชุ่มถึงหน้าอก เมื่อมือคว้าร่างใหญ่เอาไว้ได้เขากลับสะดุ้งพรวดขึ้น“จะ...เจ้าลงมาทำไม”“ท่านทำข้าตกใจ ข้าเป็นห่วงท่าน เหตุใดอยู่ๆ ก็กระโดดลงมาเล่าเจ้าคะ”อินเสียนฟู่มองนางด้วยท่าทางจน

เยวี่ยอิ่ง 18“อา...” เขาคำรามพร้อมกับสอดมือกอดไหล่กลมมน “ทำอย่างไรดี” เขาพึมพำ “ข้าไม่อยากทำเจ้าเจ็บ แต่ว่า...ข้าทนไม่ไหวแล้ว” กล่าวจบเขาก็ถาโถม โจนจ้วง ตอกตรึงลึกล้ำกู้เยวี่ยอิ่งหวีดร้องออกมาด้วยความเสียดเสียว กายสาวตึงแน่นรับรู้ถึงส่วนปลายที่กระทั้นส่วนสาวลึกสุดหยั่ง ไม่เท่านั้นปลายลิ้นร้อนยังครอบครองยอดถันพร้อมกับการสอดแทรกโจนจ้วงนางเสียวซ่านจนกายสะท้าน ความวาบหวิวถูกปลุกเร้าขีดสุดจนนางแทบหมดสติ“เยวี่ยเยวี่ย...มองข้า” เขากระซิบพร้อมแนบหน้าผากกับนางหญิงสาวสบตากับเขา รับรู้ว่าทุกๆ จังหวะการรัดรึง เขาเสียวซ่านนางเองก็กระสันสะท้าน นางเงยหน้าขึ้นจุมพิตเขาแผ่วเบา“อา...เยวี่ยเยวี่ยของข้า ของข้า” เขาจุมพิตนางลึกล้ำ เอวสอบตอกตรึงลึกสลับถอดถอน ทุกการโจนจ้วงเกิดเสียงกระทบอันวาบหวาม รีดเค้นความพร่าพรายรัญจวนวาบหวิว เสียงหอบกระเส่าของเขาทำให้นางสติเตลิด หญิงสาวแอ่นเอวอ่อนสนองการซุกแทรก เขาเองก็รับรู้ว่านางบีบรัดเต้นเร่า“เยวี่ยเยวี่ย เยวี่ยเยวี่ย อา...” อินเสียนฟู่กอดนางแน่นขึ้น กดเอวสอบแทรกลึก รีดเค้นทุกความเสียวซ่านที่พลุ่งพล่านจดจ่อจังหวะสุดท้ายเขาก้มลงจุมพิตนาง จากนั้นกระทั้นเอวสอบเก