All Chapters of ราคะ ปรารถนา: Chapter 21 - Chapter 30

เซียจื่อ 5เขายกร่างนางขึ้นแนบกาย สอดขาเพรียวรอบเอวสอบ กระทั้นลึกขึ้น ลึกขึ้น แก่นกายกระตุกเร่ายังคงตอกตรึงลึก ปลดปล่อยหลั่งริน ทั้งยังบีบให้นางรับเอาไว้โดยไม่ปล่อยให้นางหลบหลีกเซียจื่อพิงหลังกับต้นไม้แอ่นหยัดรับทุกๆ หยาดหยดอย่างเต็มอกเต็มใจ รับรู้จังหวะการเต้นของหัวใจรัวเร็วของเขา ราวกับคือคำตอบว่านี่เป็นช่วงเวลาอันสุขสมซาบซ่าน ซึ่งเขาเองก็ได้รับเช่นกันกับนาง“เซียจื่อ” เขาเรียกนาง“นายท่าน” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นดวงตาคมในความเลือนรางนางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าจุมพิตเขาอีกครั้งดูเหมือนเขาชะงักไปเล็กน้อยจากนั้นจึงเริ่มบีบเบาๆ ที่สะโพกนิ่ม “อือ...” นางตอบสนองเขาเร็วมาก เร็วพอๆ กับเขาที่เข้าใจความต้องการของนาง ดังนั้นเมื่อเขาเริ่มเคล้นคลึงสะโพกนิ่ม แก่นกายร้อนกลับตื่นตัวทั้งที่ยังไม่ทันได้ถอดถอน“เซียจื่อ อา...” เขากระทั้นเอวสอบเข้าหากายสาวช้าๆ เป็นจังหวะ จากนั้นค่อยๆ ขยับถอยหลังและนั่งลงโดยไม่ถอดถอน วางร่างนางลงบนเศษเสื้อผ้าที่ถูกนางฉีกทึ้ง บดเบียดสะโพกแกร่งส่งแก่นกายร้อนถาโถมลึกและกดเกร็ง“อือ” หญิงสาวเสียวซ่านจนครวญครางออกมาพร้อมกอดเขาแน่น เขาไม่ได้เร่งจังหวะแต่กลับกดค้างและโยกค

เซียจื่อ 7“ดึกแล้วออกมาทำไม นอนไม่หลับหรือ” เขาหันกลับไปมองนางพร้อมหยัดกายลุกขึ้นยืน หากแต่...เสียนจื่อหัวเราะออกมาเบาๆ “สุราของเหล่าจินแรงใช้ได้เลย ข้ายังดื่มไม่หมดไหด้วยซ้ำ”เซียจื่อปราดเข้ามาประคองเขาให้นั่งลงตามเดิม “เช่นนั้นท่านนั่งพักก่อนสักครู่” กลิ่นสุราหมักดอกท้ออบอวลไปทั่วท่าน้ำ เสียนจื่อมองเซียจื่อด้วยรอยยิ้มจากนั้นรินสุราให้นาง“ลองดูหรือไม่ สุราไหนี้เหล่าจินหมักเอง รสชาติใช้ได้เลย”“ข้าดื่มได้หรือเจ้าคะ” นางเลิกคิ้วมองเขาในเงาจันทราวอมแวมเสียนจื่อลูบแก้มนวลแผ่วเบา “เซียจื่อ”หญิงสาวเพิ่งจิบสุราแต่รู้สึกประหลาดใจ สุราแรงมากแต่นางกลับรู้สึกคล้ายเคยดื่มมาก่อน อีกทั้งนางอาจคอแข็งมากด้วย“เจ้าคะ”เสียนจื่อนั่งเหยียดขาไปด้านหน้าเอนกายพิงตอของต้นเฟิง ยื่นมือออกไปดึงต้นแขนเรียวงามรั้งนางให้นั่งลงบนตัก กอดนางจากด้านหลังพร้อมโยกตัวเบาๆ“เซียจื่อ ฮูหยินของข้า เจ้าชอบที่นี่หรือไม่”“ชอบสิเจ้าคะ ชอบมาก” นางยิ้มโอนอ่อนด้วยการพิงหลังกับแผ่นอกเขาโดยดี ประหลาดใจเมื่อเขารินสุราส่งให้“เจ้านั่งดื่มเป็นเพื่อนข้าอีกสักครู่ก็แล้วกัน”“แต่ปลายยามซวีแล้วนะเจ้าคะ”เขาดื่มสุราเข้าไปอีกจอกจากนั

เซียจื่อ 9!!! เสียนจื่อตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น“ลือกันว่าเขาคือทายาทของใต้เท้าจื่อเสียน บุรุษที่เคยใช้ไสยเวทย์สร้างกู่สังหารและกู่รับใช้ กระทั่งสามารถช่วยให้ฮ่องเต้ทรงขึ้นครองบัลลังก์สำเร็จมาแล้ว”เขาอยากจะหัวเราะแต่หัวเราะไม่ออก อยากร้องไห้ก็ไม่แน่ว่าตัวเองจะมีน้ำตา อยู่ๆ เขาก็มีทายาททิ้งเอาไว้ ทั้งยังเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้านในหุบเขาไกลโพ้นน่าขันอะไรเช่นนี้!!!เซียจื่อกอดลาเสียนจื่อด้วยความกังวล นางเองก็เป็นห่วงเสี่ยวหนีนีดังนั้นจึงเข้าใจเมื่อเสียนจื่อบอกว่าจะลองออกไปตามหาเด็กสาวในป่าลึก หลังคนในหมู่บ้านสงสัยว่าเด็กสาวถูกลักพาตัวไปเพื่อบูชายัญ“ข้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนท่านป้าเซียง ท่านไม่ต้องห่วงข้า” นางบอกเขาเสียงสั่นขอบตาร้อนผ่าวเสียนจื่อสอดแขนกอดนางอีกครั้ง “สัญญากับข้าว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ้าต้องรอข้าที่นี่ไม่ไปไหน”เซียจื่อพยักหน้ากับไหล่เขา “ท่านต้องดูแลตัวเอง กลับมาหาข้า”“ได้” เขายิ้มจากนั้นตัดใจเดินออกจากกระท่อมไม้ไผ่ไปกับเหล่าจินเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองหญิงสาว นางกับฮูหยินของเหล่าจินยืนอยู่ข้างๆ กัน คืนนี้เหล่าจินจะไปส่งเขาที่ทางขึ้นเขา

เซียจื่อ 11กล่าวจบนางก็เห็นเขาค่อยๆ กระอักเลือดออกมา หากแต่ไร้ซึ่งเสียงที่หลุดรอดเพราะความเจ็บปวด เขากัดฟันมองนางทั้งยังพยายามยิ้มให้นางเซียจื่อขอบตาร้อนผ่าว กลางอกเจ็บปวดจนนางไม่มั่นใจว่ามันมาจากแผลที่นางกดมีดลงบนตัวเขา หรือแท้ที่จริงปิศาจอย่างนางเองก็มีหัวใจเช่นมนุษย์ ดังนั้นความเจ็บปวดนี้จึงไม่ใช่จากบาดแผลเขากล่าวบางอย่างที่นางได้ยินไม่ถนัด ดังนั้นจึงเอนตัวลงไปเงี่ยหูฟัง “เจ้า...ไม่อาจไปจากข้า”หลังกล่าวจบนึกไม่ถึงว่าเขาจะยังหลงเหลือเรี่ยวแรง มือใหญ่คว้าต้นคอของนาง รั้งนางให้เอนตัวไปด้านหน้า จุมพิตบีบบังคับของเขาลึกล้ำและกวาดต้อน แม้นางพยายามต่อต้านแต่กลับเผลอตอบสนองเขาโดยไม่รู้ตัวมือใหญ่กดมือของนางกับด้ามมีดขณะกวาดต้อนปลายลิ้นจนนางหายใจหอบ กระทั่ง...เขาใช้มือนางดึงมีดเล่มนั้นออก!อึก!!!เลือดแดงฉานส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง เซียจื่อเจ็บจนหน้ามืด นางมองเขาโยนมีดเล่มนั้นออกไป จากนั้นพุ่งตัวมาหานางกดนางลงกับพื้น“จะโกรธแค้นข้าก็ดี เกลียดข้าก็ช่าง แต่เจ้าไม่อาจไปจากข้า” แม้บาดเจ็บเจียนตายแต่เขายังกดนางลงใต้ร่าง บดจุมพิตบีบบังคับทั้งพยายามลูบไล้ฝ่ามือลงไปยังผิวกายนวลเนียนเซี่ยจื่อโกรธจนต

เซียจื่อ 13อกอิ่มถูกเขากอบกุมเคล้นคลึงรุกเร้า ส่วนล่างถูกเขาตอกตรึงถาโถมโจนจ้วง มือใหญ่แตะต้องจุดประสานพร้อมกับกดเน้น หญิงสาวเสียวซ่านจนใบหน้าแหงนหงายกายแอ่นหยัด“อือ” นางครวญครางอย่างไม่อาจห้าม โอนอ่อนให้เขากระทั่งยอมให้เขาหมุนกายด้านหน้าเข้าไปกกกอด“เซียจื่อ เซียจื่อ อา” เขายกท่อนขาเรียวงามขึ้นกอดเอวสอบ โจนจ้วงลึกขณะก้มลงขบเม้มปลายยอดถันที่ขยับไหวตามแรงกระทั้นกระแทกมันเชื่องช้าทว่าลึกล้ำ หญิงสาวได้แต่กอดไหล่หนาเอาไว้ ขบเม้มริมฝีปากเมื่อพบว่านางครวญครางด้วยเสียงอันซาบซ่านเสียนจื่อยกร่างงามขึ้นและพานางเดินลงไปในน้ำพุร้อน ระหว่างการก้าวเดินเขากระทั้นเอวสอบรัวแรง กดสะโพกงามให้รับจังหวะการจ้วงลึกเร้าอารมณ์จุมพิตเรียกร้องของเขามาพร้อมกับปลายลิ้นกวาดต้อนให้หญิงสาวยอมจำนน เซียจื่อได้แต่ครวญครางร่างสั่นระริก นางทั้งวาบหวาม ซาบซ่าน เสียวกระสัน กระทั่งในที่สุดก็ตอบสนองจุมพิตเร่าร้อนอย่างเท่าเทียมเสียงคำรามดังขึ้นในลำคอแกร่ง เขานั่งลงยังก้อนหินกลางน้ำพุร้อน วางร่างสาวคร่อมตักพร้อมกับกดกายสาวโยกคลึงกับแก่นกายร้อนลวกน้ำพุร้อนเกิดเป็นระลอกคลื่น ขณะที่เซียจื่อเริ่มยกสะโพกงามกลืนกินแก่นกายแข็ง