All Chapters of ราคะ ปรารถนา: Chapter 31 - Chapter 40

เยวี่ยอิ่ง 1รุ่งเช้าเมืองซ่างหวงผู้คนพลุกพล่านสัญจรไปมา บุรุษสวมหมวกคลุมปกปิดใบหน้าผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าจวนราชครู เขาแจ้งให้คนเฝ้าประตูส่งจดหมายไปให้นายของจวน จากนั้นบอกกล่าวว่าเขาพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมนอกเมือง กระทั่งจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีทีท่าว่าจะรอพบผู้เป็นนายของจวนถึงอย่างนั้นเมื่อได้รับจดหมายราชครูชรากลับเอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องหนังสือ แผ่นหลังของบุรุษที่เคยปราดเปรื่องที่สุด มาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดกู้เส้ายกมือนวดขมับด้วยท่าทีคิดไม่ตก นึกถึงข้อความในจดหมายซึ่งมีบุรุษนิรนามฝากเอาไว้ยังหน้าจวน ในใจของเขาหนักอึ้งไม่อาจหาทางออกปีนั้นจำได้ว่าเขาต้องการสอบจอหงวนแต่ไร้ทรัพย์ เขากับฮูหยินบากหน้าไปขอความช่วยเหลือคนรู้จัก ทว่าในตอนที่ไปถึงบ้านของอีกฝ่ายเจ้าตัวกลับไม่อยู่ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย ระหว่างเดินทางกลับมีโอกาสได้ร่วมทางกับบุรุษผู้หนึ่ง ทันทีที่เขาได้ยินเรื่องราวก็หยิบยื่นความช่วยเหลือเป็นตั๋วแลกเงินก้อนโต ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อแลกกับสัญญาหนึ่งฉบับตอนที่ตอบตกลงแน่นอนเขาไหนเลยจะคาดว่าตนจะสามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตเช่นในวันนี้ หากเขารู้ว่าตนจะได้เป

เยวี่ยอิ่ง 3“นั่งสิ หรือหากเจ้าต้องการยืนสนทนาก็ย่อมได้” เขากล่าวจบก็นั่งลงบนโต๊ะหิน มองหญิงสาวนั่งอีกฟากราวกับยังไม่ไว้ใจเขา รอยยิ้มหล่อเหลาผุดขึ้นที่ริมฝีปากเขายอมรับว่านางเป็นสตรีที่น่ามองผู้หนึ่ง ท่วงท่า กิริยาล้วนน่ามอง สายตาของนางดูสุขุมลึกล้ำกว่าสตรีทั่วไปที่เขาเคยพบ เพียงแต่ให้อย่างไรเขาก็ยังมองออกว่านางกำลังกังวล หวาดหวั่น กระทั่งอาจพูดได้ว่านางกำลังหวาดกลัวเขาแน่ละ...จะอย่างไรทั้งสองก็คือคนแปลกหน้ากู้เยวี่ยอิ่งดึงสัญญาออกมาส่งให้เขา “นี่เป็นสัญญาที่ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าเขียนขึ้น”“ข้าจำได้ ข้าเป็นคนส่งมันไปที่จวนตระกูลกู้”ระหว่างที่กล่าวประโยคนั้นเขามีโอกาสได้มองสำรวจนางอย่างละเอียด อยู่ๆ คิ้วเข้มก็มุ่นลงสายตาคมจ้องมองไปยังอกด้านซ้ายของหญิงสาวเขม็งกู้เยวี่ยอิ่งเงยหน้าขึ้นกำลังจะกล่าวคำ เห็นสายตาของเขานางก็อดหน้าแดงก่ำลนลานและอับอาย รู้สึกคล้ายสายตาคู่นั้นสามารถมองทะลุแพรพรรณล้ำค่าบนเรือนกายของตน “คุณชายอินโปรดสำรวมด้วย”“นามของข้า” อยู่ๆ เขาก็กล่าวเสียงเครียด “เสียน...ที่เขียนด้วยอักษรกง[1]นำหน้า”กู้เยวี่ยอิ่งเงยหน้าเบิกตามองเขานามนี้...ไม่ใคร่จะมีผู้ใดใช้เนื่องจาก

เยวี่ยอิ่ง 5“ข้ามอบให้คุณหนูกู้เป็นสินสอดขอนางแต่งงาน นางคงไม่รังเกียจ”อยู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปสวมกำไลหยกให้นางโดยไม่ถามไถ่ กู้เยวี่ยอิ่งเงยหน้าขึ้นมองเขา นางยังทันได้เห็นท่าทีอ้าปากค้างด้วยความผิดหวังของลั่วซื่อ รวมไปถึงกู้เสวี่ยซิ่งน้องสาวต่างมารดากู้เสียงแค่นหัวเราะ “เฮอะ แค่กำไลวงเดียวคิดจะใช้เป็นสินสอด รู้หรือไม่ว่าบุตรชายท่านเสนาบดีเองก็หวังอยากจะแต่งพี่ใหญ่เป็นฮูหยิน”“อ้อ ที่แท้มีบุรุษอื่นอยากแต่งว่าที่ฮูหยินของข้านี่เอง”“กู้เสียงหุบปาก เจ้าเป็นเด็กกลับเข้าไปข้างใน อย่าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องของผู้ใหญ่” กู้เส้าขมวดคิ้วมองบุตรชาย “พวกเจ้าสองคนเองก็กลับเข้าไป ที่นี่ข้ากับเยวี่ยเอ๋อร์และคุณชายอินจะสนทนากัน”“แต่ท่านพี่ข้าเป็นฮูหยินของท่านนะเจ้าคะ”กู้เส้าจ้องฮูหยินของตนเขม็ง “ด้านนอกเขียนชัดว่าจวนตระกูลกู้ไม่ใช่จวนตระกูลลั่ว ดังนั้นที่นี่ข้าเป็นนายของจวน” เขากล่าวเสียงดุดันขึ้น และนั่นทำให้ลั่วซื่อไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากแม้อยากกล่าวอีกสักประโยคกู้เส้ากลัดกลุ้มจนไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร แม้โกรธแต่หากอีกฝ่ายไม่อาจจัดงานแต่งงานเขาก็ทำอะไรไม่ได้ มีเพียงต้องหาทางแก้หน้าไปก่อนด้

เยวี่ยอิ่ง 7ชั่วขณะที่เขาเร่งจังหวะการกระทั้นให้เร็วขึ้น ลึกล้ำขึ้น กู้เสวี่ยซิ่งกรีดร้องออกมาอย่างสุขสมเมื่อความซาบซ่านเสียดกระสันถูกปลดปล่อยจนหลั่งริน“อ๊า!” สองเสียงดังประสานพร้อมกับร่างเปลือยเปล่าที่สะท้านเยือกกระตุกเร่าเสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังประสาน เสียงหัวใจซึ่งแนบชิดเต้นรัวเร็วจนรู้สึกได้ถึงกันและกัน หลิวเฉิงก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่มพร้อมกับขบเม้มเรียกร้อง เขาปลดปล่อยแล้วหากแต่ความต้องการกลับพุ่งทะยานขึ้นมาอีกครา เช่นกันกับหญิงสาวที่เขารับรู้ได้ว่านางเองก็ตอบสนองเขาแทบจะในทันทีหลิวเฉิงเริ่มขยับเอวสอบอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้อ่อนโยนหากแต่ถาโถมรุนแรงจนเสียงหอบกระเส่าดังขึ้นพร้อมเสียงหวีดร้องยัง...มันยังไม่จบชายหนุ่มพลิกร่างงามลงนอนคว่ำ ดึงสะโพกนุ่มยกสูงขึ้นจากนั้นสอดแก่นกายจุ่มจ้วงถาโถมจากด้านหลังในเงาเลือนรางขณะโจนจ้วงสลับถอดถอน เขามองเห็นหน้าขากล้าแกร่งของตนกระทบสะโพกผายจนเกิดเสียงอันเร้าใจ เขาเร่งจังหวะการควบขับขึ้นอีก พร้อมกันนั้นก็สอดมือเข้าไปกอบกุมอกอิ่ม ยินยลเสียงครวญครางน่าฟังของหญิงสาว เขาปรารถนาหนักหน่วง นางเองก็ตอบสนองอย่างเร่าร้อนหลิวเฉิงรั้งร่างงามหยัดกายขึ้น

เยวี่ยอิ่ง 9จริงอยู่แม้อีกฝ่ายเป็นถึงบุตรชายเสนาบดี ถึงอย่างนั้นตระกูลลั่วก็เป็นหนึ่งในตระกูลแม่ทัพซึ่งมีความดีความชอบ ลั่วซื่อเสียหน้าแน่นอนตระกูลลั่วย่อมไม่มีทางอยู่เฉย“ข้าขอออกไปจัดการเรื่องบางอย่างได้หรือไม่เจ้าคะ”หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่าง เสี่ยวจิงกำลังยืนเฝ้าหน้าประตูอยู่ด้วยความจงรักภักดี สาวใช้คนนี้ติดตามนางมานาน เรื่องที่เกิดขึ้นเสี่ยวจิงเองก็อาจจะพลอยเดือดร้อน ในเมื่อนางไม่อาจพาอีกฝ่ายไปด้วย ดังนั้นต้องหาที่ปลอดภัยให้อีกฝ่ายได้พึ่งพิง...นึกถึงพ่อค้าเขียงเนื้อที่ยังคงไม่แต่งงาน เขาเคยเกริ่นกับนางอย่างใจกล้าว่าจะแต่งเสี่ยวจิงเป็นฮูหยินเพราะในจวนวุ่นวายสับสนจึงไม่มีใครรู้ว่ากู้เยวี่ยอิ่งแอบออกจากจวนไปเขียงเนื้อในตลาด นางตกลงกับพ่อค้าเขียงเนื้อแซ่จางผู้นั้น กระทั่งมั่นใจว่าเขาจะดูแลเสี่ยวจิงเป็นอย่างดีจากนั้นนางจึงมอบสัญญาซื้อขายของเสี่ยวจิงให้อีกฝ่ายเมื่อกลับจวนนึกไม่ถึงว่าระหว่างกำลังจะเข้าไปในเรือนรับรอง กู้เสวี่ยซิ่งผู้เป็นน้องสาวกลับดักรอนางอยู่ “ข้าจะได้แต่งเข้าจวนตระกูลหลิว เป็นฮูหยินของบุตรชายเสนาบดี”“อ้อ ยินดีด้วย” กู้เยวี่ยอิ่งพยักหน้าจากนั้นกำลังจะก้าวเดินต่อ