All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 11 - Chapter 20

“ข้าวกลางวันมาส่งแล้วค่ะ คุณภามว์ขา...”ร่างสูงหลังโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นจากเอกสารการซื้อขายพันธุ์ม้า เปลี่ยนมามองเวลาบนนาฬิกาข้อมือหลังได้ยินเสียงแหลม ๆ แสบแก้วหูที่ได้ยินเป็นประจำเวลาเดิม“อันนี้ของคุณภามว์นะคะ ส่วนอันนี้ของพี่สัน” ดาหลาแจกแจงพร้อมส่งยิ้มหวานให้หนุ่มคนรักที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้อง ไม่สนแม้ใครจะมองว่าข้ามหัวคนเป็นนายก็ความรักมันห้ามกันไม่ได้นี่ !ซึ่งภูภามว์เองก็หาได้ใส่ใจ แต่พอเห็นกล่องข้าวต่างขนาดที่วางไว้คู่กันแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า แน่นอนว่าของเขาคือกล่องข้าวขนาดเล็กอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนของไอ้สันติเป็นปิ่นโตเถาใหญ่ที่คาดว่าน่าจะมีกับข้าวมากกว่าสองถึงสามอย่างขึ้นไปแบบนี้แถวบ้านเรียกสองมาตรฐานชัด ๆ จะรักกันชอบกัน ภูภามว์ไม่เคยว่า แต่ช่วยลงทุนหน่อยเถอะ เพราะกับข้าวที่ทำมาส่ง เป็นของในตู้เย็นบ้านเขาทั้งนั้น เหอะ !“ข้าวกล่องนั่นยกให้ไอ้สันไปเถอะดาหลา ฉันจะออกไปข้างนอก”ว่าจบ ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนกวาดสายตาหากุญแจรถที่คาดว่าน่าจะวางทิ้งไว้แถวนี้“นายจะไปหาอะไรกินที่คาเฟอีกแล้วเหรอครับ ?” แต่หากุญแจยังไม่เจอมัน ภูภามว์ก็เป็นอันต้องสะดุดกับคำถามของจอมขี้เผือกอย่างสันต

เพราะเซ็กซ์ที่หนักหน่วงและยาวนานกว่าทุกครั้ง ส่งผลให้อลีนาไม่อาจต้านทานอาการป่วยไข้ที่มาเยี่ยมเยียนได้ ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาก็ยิ่งหงุดหงิด กว่าภูภามว์จะปล่อยตัวเธอออกจากแดนทรมาน เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่เช้าวันใหม่ อลีนาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองครางคำว่า ‘เฮียขา...’ ไปกี่รอบ จำได้แค่ว่าเสร็จกิจกรรมในอ่าง เขาก็พาเธอไปต่อที่เตียงนอน จากนั้นก็เรื่อยเปื่อยไปถึงโต๊ะกินข้าวได้อย่างไรก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีพระอาทิตย์ที่ลาลับขอบฟ้าไปเมื่อวานเย็น ก็หวนกลับมาสาดแสงในเช้าวันใหม่อีกแล้ว ราวกับภูภามว์จงใจจะทารุณเธอให้ตาย แล้วปลุกขึ้นมาทำใหม่ซ้ำ ๆ ทั้งคืนบ้าบอที่สุด ! อลีนาสาบานเลยว่าเธอจะจดจำเหตุการณ์เมื่อคืนไปชั่วชีวิต“แล้วลางานหรือยัง” เสียงคุ้นเคยดึงอลีนาออกจากภวังค์ก่อนที่หญิงสาวจะโผล่หน้าออกจากผ้าห่มแล้วครางรับมารดาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ลาแล้วค่า...” รวมถึงบอกลาคู่ค้าคนสนิทที่เป็นต้นเหตุของอาการป่วยไข้ในครั้งนี้แล้วด้วย“พักบ้างก็ดี ลุกขึ้นมากินข้าวจะได้กินยา”อิงอรว่าพลางปรายตามองลูกสาวที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงคล้ายดักแด้ ส่วนในมือก็คนข้าวต้มไก่กลิ่นหอมกรุ่นให

“กรี๊ดดดด... อกอีอิงอรจะแตก” เสียงกรีดร้องดังสนั่นปานใครจะขาดใจตาย ปลุกสองหนุ่มสาวที่กำลังนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงออกจากห้วงนิทรา ไม่เว้นแม้แต่คนงานที่กำลังเตรียมตัวจะเข้าไร่ ก็พากันมามุงดูตามเสียงร้อง ซึ่งภาพที่เห็นก็เรียกเสียงฮือฮาได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะกระแสวิพากษ์วิจารณ์ “เหี้ย ! ! !” ส่วนคนในห้องที่เพิ่งรู้ตัวว่าความฉิบหายมาเยือนถึงกับสบถดังลั่น รีบสลัดคนตัวเล็กออกจากอ้อมแขนทันที พร้อมทั้งประมวลผลจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า และไม่ถึงเสี้ยววินาที ภูภามว์ก็ได้คำตอบ บัดซบ ! นี่กูถูกผู้หญิงหลอก...อลีนาเองก็ทำแบบเดียวกัน หญิงสาวแทบกระโจนลงจากเตียง ก่อนจะครางเรียกแม่ตัวเองเสียงแผ่ว“แม่...”แม่ที่บอกว่าจะไปอยุธยาฯ มาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ? ความมึนงงบวกกับความสับสนและกระดากอาย ตีรวนอลีนาอย่างไม่ทันตั้งตัวแถมสายตานับสิบคู่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหนีหายไปจากตรงนี้ง่าย ๆ“คุณภูภามว์บุกเข้ามาทำเรื่องบัดสีแบบนี้กับลูกสาวอรได้ยังไงคะ”ไหนจะผู้เป็นแม่ที่โห่ร้องโพนทะนาเรื่องบัดสีไม่หยุดหย่อน นั่นจึงทำให้อลีนาเข้าใจเจตนารมณ์ของแม่ได้ทันที ว่าแท้จริงแล

“แม่... หนูไม่ไปอยู่ที่นั่นนะ”อลีนาที่โดนกระชากแขนอย่างถูลู่ถูกังมาตามทาง พยายามฝืนรั้งไม่ไปต่อจนโดนผู้เป็นแม่หยิกเนื้อเขียวไปหลายที แถมแหกปากร้องโอดโอยเท่าไร คนแม่ก็ไม่หันมาสงสาร ตั้งหน้าตั้งตาลากลูกสาวไปส่งบ้าน ‘ลูกเขย’ เต็มกำลัง“มึงจะไม่ไปอยู่ได้ยังไง ก็มึงเป็นเมียคุณภามว์แล้ว”“แม่... แม่ฟังหนูก่อน”“อะไรนักหนา อีนี่ !” อิงอรหันมาตวาดลั่น ยิ่งเหนื่อยล้าเท่าไร หล่อนก็ยิ่งอารมณ์เสีย เกือบจะถึงบ้านคุณภูภามว์อยู่แล้วเชียว แต่นังลูกตัวดีกลับดื้อด้านไม่ยอมเลิกนังอุ้มมันไม่รู้หรือไงว่า สิ่งที่แม่มันทำอยู่คือการหวังดี ชีวิตมันกำลังจะสุขสบาย แล้วหล่อนก็จะมีกินมีใช้ไม่ขาดมือ“แม่ก็ได้เงินมาตั้งเยอะแล้ว งั้นเราหนีไปอยู่ที่อื่นกันไหม”ใบหน้าอ่อนหวานที่ฉาบเคลือบไปด้วยน้ำตาวอนขอความเห็นใจ อลีนารู้เจตนาของแม่ดี แต่เธออยู่ที่นี่ไม่ได้ ต่อให้มองไม่เห็นอนาคต เธอก็รู้ดีว่าที่นี่คงไม่ต่างอะไรจากขุมนรก“มึงโง่หรือเปล่าอีอุ้ม ! เลิกแหกปากแล้วตามกูมาดี ๆ”ทว่าข้อเสนอของอลีนากลับไร้ค่าไม่ต่างอะไรจากขยะ ทั้งยังโดนแม่ด่าทอแล้วถูกกระชากลากถูมาจนถึงบ้านสไตล์เนเชอรัล 2 ชั้น ที่ตั้งเด่นอยู่ทางตีนเขา โดยมีต้

หลังจากกินข้าวกินปลาจนอิ่มท้องแปล้ อลีนาก็เดินเท้าออกจากบ้านเพื่อไปทำงานตามปกติ ทว่าเดินมาได้สักระยะ รถกระบะคันสีดำคุ้นตาก็ขับจี้ตูดตามมาติด ๆ ปี๊น... ปี๊น... แถมยังบีบแตรไล่หลังเสียงดังจนอลีนาต้องหลบลงไปเดินในพงหญ้าข้างทางแต่ภูภามว์กลับไม่หยุดแค่นั้น เขาเหยียบคันเร่งสุดตีนเพื่อขับมาปาดหน้าเธอในระยะประชิด ทำเอาคนที่ไม่ทันระวังล้มก้นจ้ำเบ้า เกือบกลิ้งหลุน ๆ ลงไปนอนในคูน้ำไอ้คนประสาท ! อลีนาตวัดหางตามองคนบ้าที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ ส่วนมือไม้ก็ปัดเศษหญ้าเศษฝุ่นที่ติดตามตัว มือเป็นระวิง“จะไปหลอกเหยื่อที่ไหนอีกล่ะ”ดูว่าเข้า ! ผีเจาะปากมาพูดหรือไง “อุ้มกำลังจะไปทำงานค่ะ” แต่อลีนาก็ทำได้แค่นึกค่อนขอดในใจ ต่อให้โกรธจนอยากจะตะบันหน้าหล่อ ๆ นั่นสักแค่ไหน เธอก็ทำได้แค่คิดจริง ๆ“ไปทำงาน ? ที่คาเฟ ?”“...” อลีนาพยักหน้า พร้อมตั้งคำถามผ่านแววตาว่า... แล้วมันแปลกตรงไหนล่ะ พ่อเอ้ย ! ท้องไม่ได้อิ่มลมนะ ข้าวมันต้องใช้ตังค์ซื้อกิน“อันนี้แกล้งโง่ หรือโง่อยู่แล้ว” คราวนี้คนตัวสูงยกแขนขึ้นเท้าเอว แววตาที่เขาใช้มองเธอเหมือนจะจับแยกร่างฉีกเป็นชิ้น ๆ อลีนาจึงตัดสินใจถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวเพื