One Sinful Night With My Possessive Uncle (SSPG)의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

Kiara’s POVNagpasya akong huwag muna magpakita kay Mama sa ospital. Hindi ko alam kung paano haharapin ang galit at pagkabigla niya sa ganitong sitwasyon. Ramdam ko na lalo siyang mahihirapan kapag nakita niya ang sarili niyang anak na may relasyon sa tiyuhin—at buntis pa. Mas pinili kong manatili sa bahay ni Chase, habang abala siya sa pag-aayos ng mga problema—sa amin, sa kumpanya niya, at sa lahat ng posibleng komplikasyon. Halos ako na lang ang nakatingin sa kanya, hindi makausad o makaalis, habang siya ay nakatutok sa tawag, email, at meeting, bawat kilos niya puno ng urgency para masiguro na hindi lalala ang isyu.“Kiara, huwag kang mag-alala,” sabi niya habang inaayos ang mga dokumento, mata punô ng determinasyon. “Gagawa tayo ng paraan para ma-control lahat. Legal, PR, lahat ng puwede nating gawin.”“Chase… hindi ko alam kung paano ko haharapin lahat ng ito,” malakas ngunit nanginginig ang boses ko. “Mama, Papa, si Lola… ang galit nila sa atin… at si Kara… ramdam ko ang lahat

Kiara’s POVNag-vibrate ang cellphone ko habang nakaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang tiyan ko. Mabilis kong kinuha ang phone at nakita ko ang pangalan ni Joan sa screen. Siya ang matalik kong kaibigan. Kasama ko sa firm. Isa sa iilang taong alam ang totoo tungkol sa akin—kahit hindi lahat ng detalye.Joan: Girl, ayos ka lang ba? How are you? Nasaan ka ba ngayon? Marami akong chika!Napangiti ako kahit mabigat pa rin ang dibdib ko. Sa gitna ng lahat ng galit, tsismis, at panghuhusga, may isang taong hindi ako iniwan.Sumunod agad ang isa pang mensahe.Joan: Don't mind your bashers. As long as walang iisang dugong dumadaloy sa inyo ng tiyuhin mo, hindi kayo magkadugo. I'm so proud of you, Kiara. I've always got you kapag may problema ka. Don't listen to them. Listen to your heart.Biglang kumirot ang dibdib ko. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pasasalamat. Hindi ko napigilan ang luha. Ang dami nang tumalikod sa akin, pero siya, nandiyan pa rin.Agad akong nag-type ng reply, nangin

Kiara’s POVIyak ako nang iyak habang pilit akong pinapatahan ni Joan. Nanginginig ang katawan ko. Parang hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang lahat ng nangyari. Nasa apartment niya ako ngayon, nakaupo sa sofa, yakap-yakap ang tiyan ko na para bang doon lang ako kumukuha ng lakas para huminga pa.Siya lang ang tinakbuhan ko. Wala na akong ibang mapupuntahan. Wala na akong pwedeng sandalan. Siya lang ang taong sigurado akong hindi ako huhusgahan.“Pinili niya talaga ang ex niya kesa sa iyo?!” halos sigaw ni Joan habang nakatayo sa harap ko. Halata ang galit sa mukha niya. Namumula ang mata niya, pero hindi dahil sa iyak, kundi dahil sa matinding inis. “What the hell is wrong with Chase? Ano bang klaseng utak ang meron ang lalaking ‘yon?”Umiling ako habang patuloy ang pag-agos ng luha ko. Hindi ko alam kung paano sasagot. Hindi ko rin alam kung paano ipagtatanggol ang taong sumira sa akin.“Isa pa ‘yang Eliza na ‘yan,” patuloy ni Joan, hindi na mapakali. “Isang doktor, educated, may

Chase’s POVNamamaga na ang kamao ko sa paulit-ulit na pagsuntok ko sa dingding ng kwarto ko. Halos wala na akong maramdaman sa mga daliri ko, pero patuloy ko pa ring ginagawa. Mas madali ang sakit sa kamay kaysa sa sakit sa dibdib.Isang linggo na ang nakalipas mula nang umalis si Kiara sa bahay. Isang linggo na mula nang makita ko ang galit at sakit sa mga mata niya. Isang linggo na mula nang pinili kong panindigan si Eliza sa harap ng lahat.Isang linggo na wala akong balita kung nasaan ang asawa ko.Pinikit ko ang mga mata ko habang nakasandal sa dingding. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang binabalikan ang gabing iyon. Ang bawat salita ni Kiara. Ang bawat tingin niya sa akin.Alam kong nasaktan ko siya.Alam kong sinira ko ang tiwala niya.Pero iyon lang ang naiisip kong paraan para mailayo ko siya sa gulo. Kung mananatili siya sa bahay na iyon, kung ipaglalaban ko siya sa harap ng pamilya niya at ng pamilya ko, lalong lalala ang sitwasyon. Alam ko kung gaano kalupit ang

Chase’s POV“Go to hell, Chase,” malamig niyang sabi. “Hindi na kita kailangan.”Parang may pumiga sa dibdib ko nang marinig ko ang mga salitang iyon. Pero hindi ako umatras. Hindi ko kayang umatras. Isang linggo ko siyang hinanap. Isang linggo akong walang ginawa kundi isipin kung nasaan siya, kung kumakain ba siya nang maayos, kung may nag-aalaga ba sa kanya. At ngayong nasa harap ko na siya, hindi ko siya hahayaang umalis ulit.Humakbang ako palapit kay Kiara at agad ko siyang binuhat na parang bagong kasal.“Put me down, old man!” sigaw ni Kiara habang nagpupumiglas sa mga braso ko.Mahigpit ang hawak ko sa kanya. Ramdam ko ang bigat ng tiyan niya. Walong buwan na siyang buntis. Hindi ko siya pwedeng hayaan na maglakad nang mag-isa kung saan-saan.“Hindi tayo maghihiwalay,” mariin kong sabi habang naglalakad papunta sa kotse ko.“We're done the day you chose your ex-girlfriend over me!” sigaw niya.Pak!Muling dumapo ang palad niya sa mukha ko. Ramdam ko ang init ng sampal pero hin