“เฮียรอนานไหมคะ” “ไม่นาน ขอบใจนะที่มาช่วย” ปากเขาน่ะพูดกับเห็ดหอม แต่สายตากลับมองแค่จริงใจทำไมกันนะ มันเป็นเรื่องแบบนี้ทุกทีเลย..เห็ดหอมให้จริงใจคอยบอกทางไปรีสอร์ตเพราะเธอเองก็จำไม่ได้ ตลอดทางคนตัวเล็กแทบไม่พูดกับใครเลยเว้นเสียแต่พี่คนขับรถ ยิ่งเฉพาะคุณหมอหนุ่มหน้าขรึมคนนี้ยิ่งไม่อยากพูดด้วย คอยแต่จะหลบเลี่ยงสายตาจนคนโดนเมินรู้สึกได้เมื่อมาถึงรีสอร์ต จริงใจก็ต้องพามาร์คัสเช็คอินเข้าพัก โชคดีของเธอคือมีเห็ดหอมอยู่ด้วยตลอด แม้รายนั้นจะวุ่นวายอยู่กับโทรศัพท์มือถือก็ตาม“ห้องสวยดีนะ” มาร์คัสวางกระเป๋าข้างเตียงสีขาวสะอาดตา พลางมองรอบๆ ห้องพักที่ค่อนข้างสะดวกสบายเกินราคาในความคิดเขา“โธ่ เจ๊ปิงปองนี่อะไรอีกล่ะ แก..ฉันขอไปรับสายเจ๊ปิงปองก่อนนะ” ประโยคแรกบ่นกับตัวเองแล้วหันมาบอกจริงใจ ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดสักคำ เห็ดหอมก็ออกไปจากห้องเสียแล้วเหมือนมีใครมาสับสวิตซ์ปรับเปลี่ยนอุณหภูมิในห้อง จากอุ่นสบายกลายเป็นเยือกแข็ง หนาวๆ ขึ้นมาเพราะอยู่ใกล้คนที่เรียกได้ว่าเย็นชาที่สุดเท่าที่จริงใจเคยรู้จัก“ไม่สบายเหรอ หน้าซีดๆ นะ” มาร์คัสจับตาดูร่างเล็กมาตลอด เห็นว่าเธอยังคงไม่ยอมพูดกับเขา ไม่ส
Terakhir Diperbarui : 2026-01-25
Masuk
