All Chapters of จังหวะรัก ลัดวงจร: Chapter 11 - Chapter 20

ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารเดินทางเร็วกว่าแสงผ่านเส้นใยแก้วนำแสงควอนตัม ข่าวลือในย่าน พระนคร 2.0 มักจะแพร่สะพัดไปไวยิ่งกว่าไวรัสคอมพิวเตอร์ เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่ เมริน ยืนเท้าเอวร่ายมาตรากฎหมายใส่หน้าพวกชายชุดดำจากบริษัท ไททัน เอสเตท จนพวกมันต้องม้วนเสื่อหนีไปพร้อมกับสัญญาปีศาจ วีรกรรมของ "คุณหนูนักกฎหมายตีนเปล่า" ก็กลายเป็น "ไวรัล" ประจำชุมชนทันที คลิปวิดีโอเหตุการณ์ที่ถูกถ่ายโดยกล้องติดแว่นตาของลุงขายโอเลี้ยง ถูกส่งต่อกันให้ว่อน ตั้งแต่ร้านซ่อมอะไหล่ยนต์ท้ายซอย ไปจนถึงวงไพ่โฮโลแกรมของเหล่าคุณยายไซบอร์กหน้าปากซอย บรรยากาศของย่านนี้ที่เคยหม่นหมองและถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งความหวาดกลัวการถูกไล่ที่ กลับพลิกฟื้นตื่นตัวขึ้นมาราวกับมีใครไปสับสวิตช์เดินเครื่องจักรใหญ่ ชาวบ้านจับกลุ่มคุยกันด้วยรอยยิ้ม แววตาที่เคยมองเมรินด้วยความระแวงว่าเป็น "คนนอก" หรือ "คุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ" บัดนี้เปลี่ยนเป็นแววตาแห่งความชื่นชมและยอมรับอย่างหมดใจ ภายในร้านก๋วยเตี๋ยวของ ป้าชื่น ซึ่งตอนนี้ได้กลายสภาพเป็นศูนย์บัญชาการชั่วคราวของฝ่ายต่อต้าน เมรินกำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้พลาสติกสีแดงอย่างหมดสภาพ ผมสี

ค่ำคืนในย่านพระนคร 2.0 เงียบสงบลงหลังจากมหกรรมกู้ระบบไฟและอินเทอร์เน็ตอันน่าตื่นเต้นผ่านพ้นไป แสงไฟนีออนจากร้านค้าและตึกแถวค่อยๆ ดับลงทีละดวงตามเวลาพักผ่อน เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟถนนรุ่นเก่าที่กะพริบติดๆ ดับๆ เป็นเพื่อนยามดึกเมริน นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงสปริงที่เริ่มจะคุ้นเคยในห้อง 402 แม้แอร์จะกลับมาทำงานแล้ว แต่ความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างยังกวนใจเธออยู่ไม่หาย คำขู่ของชายชุดดำและท่าทีคุกคามของ Titan Estate วนเวียนอยู่ในหัว“พวกมันไม่หยุดแค่นี้แน่...” เธอพึมพำกับเพดานห้องที่มีรอยน้ำรั่วซึมเธอเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเช็กดูระบบความปลอดภัยของเครือข่ายที่เธอเพิ่งเขียนโค้ดป้องกันไว้เมื่อตอนกลางวัน ทุกอย่างยังดูปกติดี กราฟการใช้งานน้ำไฟนิ่งสงบ“หรือฉันจะคิดมากไปเอง?” เมรินถอนหายใจ พยายามข่มตาหลับ โดยไม่รู้เลยว่า ภัยคุกคามครั้งนี้ไม่ได้มาผ่านสายไฟเบอร์ออฟติก แต่มากับ "ปีก" ที่เงียบเชียบในความมืดเวลา 02:45 น.เสียงหวีดหวิวแหลมสูงดังแหวกอากาศยามค่ำคืน มันเบามากจนแทบไม่ได้ยิน แต่สำหรับ ก้อง ที่นอนหลับๆ ตื่นๆ อยู่ที่ชั้นลอยของร้านซ่อมอุปกรณ์ไฟฟ้า เสียงนี้มันผิดปกติเขาลืมตาโพลงในควา

เช้าวันใหม่ในย่านพระนคร 2.0 ไม่ได้สดใสอย่างที่คิด แม้เมื่อวานจะมีชัยชนะอันหอมหวานเหนือบริษัทยักษ์ใหญ่ แต่ความจริงของชีวิตคนในโซนอันเดอร์ซิตี้ ก็คือ... ชัยชนะกินไม่ได้เมริน ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวจากการเดินลุยแดดและแบกความเครียดเมื่อวาน เธอเดินงัวเงียออกมาที่ระเบียงห้อง 402 มองลงไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่นภาพที่เห็นทำให้ใจเธอห่อเหี่ยว ซากร้านที่ถูกไฟไหม้ยังคงกองดำเป็นตอตะโก แม้ไฟจะดับแล้ว แต่ "รอยแผล" ของชุมชนยังเปิดกว้าง ชาวบ้านหลายคนมายืนมองซากร้านด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ ร้านนี้ไม่ใช่แค่ที่กินข้าว แต่เป็นเหมือนห้องรับแขกของซอยที่ทุกคนมาปรับทุกข์กัน“เฮ้อ...” เมรินถอนหายใจ “เงิน 2 ล้านเครดิตที่เรียกไป กว่าพวกฝ่ายบัญชี Titan จะอนุมัติจ่าย คงปาไปอีก 2 เดือนแน่ๆ... ระหว่างนี้ป้าชื่นจะเอาอะไรกิน?”ที่สำคัญ... ตัวเธอเองก็เริ่มจะ "ถังแตก" ของจริงแล้ว เงินสดติดตัวที่ก้องเคยให้ยืมเริ่มร่อยหรอ แชมพูสระผมเกรดพรีเมียม (ขวดสุดท้ายที่ติดกระเป๋ามา) ก็หมดเกลี้ยงก๊อกๆๆเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เมรินเดินไปเปิด พบ ก้อง ยืนอยู่พร้อมกับถุงโจ๊กและ... ชุดยูนิฟอร์มสีส้มสะท้อนแสง?“อรุณสวัส

หลังจากภารกิจก๋วยเตี๋ยวสีรุ้งผ่านพ้นไป ร้านป้าชื่นก็กลับมาเปิดให้บริการได้อีกครั้ง (แม้ผนังจะยังเรืองแสงวิบวับในตอนกลางคืนจนลูกค้าต้องใส่แว่นกันแดด) แต่ปัญหาใหม่ที่ตามมาคือ "แรงงาน"ด้วยวัยที่มากขึ้นและสุขภาพที่เริ่มถดถอย ประกอบกับการต้องยืนลวกก๋วยเตี๋ยวหน้าเตาร้อนๆ ทั้งวัน ทำให้ ป้าชื่น เริ่มมีอาการปวดหลังและเข่าเสื่อมจนเห็นได้ชัด เย็นวันหนึ่ง เมริน สังเกตเห็นป้าชื่นนวดขาตัวเองด้วยสีหน้าเจ็บปวดหลังปิดร้าน“ไม่ได้การแล้ว...” เมรินพึมพำกับตัวเองขณะนั่งทำบัญชีร้าน “เราต้องหาผู้ช่วย หรือไม่ก็เครื่องทุ่นแรง... แต่เครื่องจักรทำอาหารอัตโนมัติเครื่องละตั้ง 5 แสนเครดิต งบเราไม่พอแน่”เธอหันไปถาม ก้อง ที่กำลังซ่อมพัดลมอยู่ “ก้อง... แถวนี้พอจะมีใครขายเครื่องจักรครัวมือสองสภาพดีๆ บ้างไหม?”ก้องชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ตึกแถวสภาพโทรมๆ ท้ายซอยที่มีเสียงเคาะเหล็กดัง โป๊กๆ ตลอดเวลา“ลองไปถาม ‘ศาสตราจารย์จ็อด’ ดูสิครับ รายนั้นเขาชอบเก็บของเก่ามาโมดิฟาย บางทีอาจจะมีของดีซ่อนอยู่”“จ็อดเนี่ยนะ?” เมรินทำหน้าไม่อยากเชื่อ “ฉันนึกว่าเขาซ่อมเป็นแต่รถเข็นขายลูกชิ้นกับแขนตัวเองซะอีก”“อย่าดูถูกจ็อดนะ

ค่ำคืนนี้ ย่านพระนคร 2.0 สว่างไสวยิ่งกว่าคืนวันลอยกระทงหลังจากใช้เวลาซ่อมแซมและรีโนเวทมาเกือบหนึ่งสัปดาห์ด้วยแรงกายแรงใจของทุกคน ในที่สุด "ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่น (โฉมใหม่)" ก็ได้ฤกษ์เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ!ภาพลักษณ์ใหม่ของร้านทำเอาชาวบ้านและวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างต้องขยี้ตาดู สังกะสีเก่าๆ ถูกขัดเงาและเพ้นท์ด้วยสีนีออนสะท้อนแสงเป็นลวดลายกราฟฟิตี้ไทยประยุกต์ (ฝีมือจ็อด) เสาเหล็กถูกดัดแปลงให้ดูเหมือนโครงสร้างยานอวกาศ (ฝีมือก้อง) และป้ายหน้าร้านเป็นโฮโลแกรมหมุนติ้วเขียนว่า "PA CHUEN: NEO-NOODLES" (ไอเดียเมริน)“โต๊ะ 4 เส้นเล็กแห้งสอง! โต๊ะ 7 เกาเหลาไม่งอก!”เสียงใสๆ ของ เมริน ดังแข่งกับเสียงเพลงหมอลำซิ่งรีมิกซ์ วันนี้เธอไม่ได้มาในมาดคุณหนูหรือผู้บริหาร แต่มาในชุดเด็กเสิร์ฟสไตล์ Cyber-Cheongsam (กี่เพ้าประยุกต์) สีแดงสดรัดรูปที่ พะแพง ส่งโดรนด่วนมาให้ใส่เพื่อเรียกแขกโดยเฉพาะ ผมสีบลอนด์ถูกมัดเป็นจุกคู่ดูทะมัดทะแมง“รับทราบครับเจ๊!” จ็อด ที่วันนี้รับบทเป็นผู้ช่วยเชฟตะโกนตอบ เขาคุมเครื่อง ‘Noodle Master 3000’ (แขนกลลวกก๋วยเตี๋ยวที่ซ่อมเสร็จแล้ว) อย่างคล่องแคล่ว แขนกลคาร์บอนไฟเบอร์สีชมพูสะ