All Chapters of จังหวะรัก ลัดวงจร: Chapter 41 - Chapter 50

เวลา 06:00 น. รุ่งอรุณแห่งความเงียบสงบ (ที่เปราะบาง)แสงแรกของวันใหม่สาดส่องลงมาอาบย่านพระนคร 2.0 ท้องฟ้าสีครามอมส้มดูงดงามขัดกับสภาพความเหนื่อยล้าของคนในชุมชนชาวบ้านหลายคนนอนหลับฟุบอยู่ข้างจักรยานปั่นไฟ บางคนนอนหนุนแบตเตอรี่รถยนต์ที่เพิ่งชาร์จไฟจนเต็มเมื่อคืน คลินิกของลุงหมอสมชายยังคงมีแสงสว่างและเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ เป็นประจักษ์พยานถึงชัยชนะใน "คืนเดือนดับ"เมริน นั่งพิงกรอบประตูออฟฟิศ Wanderer Services ในมือถือถ้วยกาแฟดำที่เย็นชืด เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง แต่ความกังวลทำให้เธอหลับไม่ลงก้อง เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เขายื่นแซนด์วิชหมูหยองที่แบนแต๊ดแต๋ให้เธอ“กินรองท้องหน่อยครับ เมื่อคืนคุณใช้พลังงานไปเยอะ”เมรินรับแซนด์วิชมา ยิ้มบางๆ “ขอบใจนะ... ซอยเราดูสงบจังเลยนะก้อง เหมือนกับว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นแค่ฝันร้าย”“ความสงบก่อนพายุจะเข้าต่างหากครับ” ก้องตอบเสียงเรียบ สายตาเขามองตรงไปยังปากซอย “ไททันฯ อับอายที่แพ้เราซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกมันไม่ปล่อยให้เราลอยนวลข้ามวันแน่”และคำพูดของก้องก็แม่นยำยิ่งกว่าคำทำนาย...ตึง... ตึง... ตึง...พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน แก้ว

ณ ชั้น 99 อาคารสยามคอร์ป ทาวเวอร์ (Siam Corp Tower)ห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงสุด (Executive Boardroom) ของเครือสยามคอร์ป ถูกออกแบบมาให้แสดงถึงอำนาจและความมั่งคั่ง ผนังกระจกใสรอบด้านเผยให้เห็นวิวมหานครกรุงเทพฯ แบบพาโนรามา 360 องศา โต๊ะประชุมทำจากไม้สนซีดาร์หายากขนาดยาวเหยียด เก้าอี้หนังแท้สีดำทุกตัวถูกจับจองโดยผู้บริหารระดับสูงและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศบรรยากาศภายในห้องเย็นเฉียบ ไม่ใช่แค่เพราะระบบปรับอากาศอัจฉริยะ แต่เป็นเพราะสายตานับสิบที่จับจ้องไปยังหัวโต๊ะ... จุดที่ เมริน กำลังยืนอยู่เมรินในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิท ดูสง่างามและน่าเกรงขาม แต่ในสายตาของเหล่า "เสือเฒ่า" ในห้องประชุม เธอก็ยังเป็นแค่ "ลูกสาวที่ถูกพ่อส่งไปดัดนิสัย"“คุณเมรินครับ...” รองประธานฉัตรชัย ชายวัยหกสิบกว่าผู้มีหุ้นส่วนเป็นอันดับสองรองจากท่านเกริกพล เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเนียนแต่แฝงความดูแคลน “พวกเราดีใจที่คุณกลับมาอย่างปลอดภัย แต่การที่คุณเรียกประชุมด่วนวาระพิเศษ เพื่อประกาศ ‘สงคราม’ กับ ไททัน เอสเตท เพียงเพราะเรื่อง... เอ่อ... สลัมท้ายซอยนั่น ผมว่ามันดูเป็นเรื่องส่วนตัวและไร้สาระเกินไป

เวลา 23:00 น. ณ ย่านพระนคร 2.0รถลีมูซีนหุ้มเกราะของสยามคอร์ปร่อนลงฝ่าความมืดมาจอดเทียบที่หน้าปากซอยพระนคร 2.0 อย่างรวดเร็ว เมริน และ ก้อง (ที่ยังอยู่ในชุดกาล่าเต็มยศ) รีบกระโจนลงจากรถโดยไม่รอให้ลุงสมเปิดประตูให้บรรยากาศในซอยที่ควรจะเงียบสงบในยามวิกาล บัดนี้กลับวุ่นวายโกลาหลราวกับตลาดนัดยามเช้า แสงไฟจากสปอตไลท์ชั่วคราวสาดส่องไปทั่วบริเวณ มีรถกระบะรับจ้างขนของหลายสิบคันจอดเรียงรายอยู่หน้าบ้านหลายหลัง ชาวบ้านกำลังแบกฟูกที่นอน พัดลม และลังกระดาษขึ้นรถอย่างเร่งรีบท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีเจ้าหน้าที่ของ Titan Estate ในชุดแจ็กเก็ตสีดำกำลังเดินถือแท็บเล็ต เช็คชื่อและแจกซองสีน้ำตาลหนาปึกให้กับชาวบ้านที่กำลังจะจากไป“นี่มันอะไรกัน...” เมรินยืนนิ่งงัน ภาพตรงหน้าเหมือนมีคนเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวเธออย่างจังโปรเจกต์ Blue Sky ที่เธอเพิ่งประกาศไปอย่างสวยหรูเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา“ลุงหมาย!” ก้องตะโกนเรียก เมื่อเห็นชายวัยกลางคนเจ้าของร้านขายของชำ (ที่เคยเอาแบตเตอรี่มาช่วยปั่นไฟช่วยชีวิตเด็กทารกเมื่อคืนก่อน) กำลังยกตู้เย็นเก่าๆ ขึ้นท้ายรถกระบะก้องวิ่งเข้าไปหา คว้าแขนลุงหมาย

เวลา 05:30 น. ณ ห้องพักรูหนูในหออุดมสุขแสงอาทิตย์ยังไม่ทันจะโผล่พ้นขอบฟ้าทับซ้อนกับเงาตึกระฟ้า กลิ่นอับชื้นของกำแพงปูนเก่าและเสียงพัดลมที่ครางหึ่งๆ ราวกับจะขาดใจตาย เป็นนาฬิกาปลุกชั้นดีของ ก้อง เขาตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวที่คุ้นเคย แต่วันนี้มีบางอย่างที่ต่างออกไปบนราวแขวนผ้าที่มีเพียงเสื้อเชิ้ตเก่าๆ และชุดหมีสีตุ่น บัดนี้มีชุดสูทสามชิ้นสีเทาเข้ม (Charcoal Grey) แขวนอยู่อย่างโดดเด่น เนื้อผ้าขนสัตว์อิตาลีละเอียดระยิบระยับล้อแสงไฟจากหลอดตะเกียบ มันคือ "เกราะ" ชุดใหม่ที่เมรินส่งมาให้พร้อมกับรถลีมูซีนที่จอดรออยู่หน้าปากซอยก้องลุกขึ้นอาบน้ำ น้ำเย็นเฉียบในเช้านี้กลับไม่ช่วยให้เขาหายใจคล่องขึ้น เขาหยิบชุดสูทขึ้นมาสวมด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย นิ้วที่เต็มไปด้วยรอยแผลและคราบจารบีที่ล้างไม่ออก ค่อยๆ บรรจงกลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวผ่องทีละเม็ด เขารู้สึกเหมือนกำลังสวมบทบาทเป็นคนอื่น... คนที่เขาไม่เคยเป็นและอาจจะไม่มีวันเป็นได้จริงๆ"ก้องเว้ย! เสร็จยัง! รถเบนซ์คันยาวเท่ารถเมล์มันมารอรับแล้วนะ!" เสียง จ็อด ตะโกนเรียกดังลั่นมาจากด้านล่างก้องถอนหายใจยาวสะท้อนในกระจกบานเล็กที่ร้าวตรงมุม เขาจัดเนคไทผ้า

เวลา 19:05 น. ณ หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่นความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบริเวณหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่น เสียงคอมเพรสเซอร์ตู้แช่ที่เพิ่งซ่อมเสร็จครางหึ่งๆ ดูจะดังกว่าปกติเป็นร้อยเท่า เมื่อ เมริน ในชุดสูทแบรนด์เนมหรู ยืนประจันหน้ากับ มายด์ วิศวกรสาวรุ่นน้องในชุดเสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นสายตาของนางพญาแห่งสยามคอร์ปกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของมายด์ ก่อนจะมาหยุดที่มือของมายด์ที่ถือประแจเบอร์ 10... ซึ่งเป็นประแจตัวโปรดของก้อง!"ผู้ช่วยส่วนตัว?" เมรินทวนคำ น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบจนจ็อดและไข่แฝดที่แอบดูอยู่หลังเสาไฟถึงกับขนลุกซู่ "บริษัท Wanderer Services เป็นซัพพลายเออร์หลักของโปรเจกต์ Blue Sky การจะรับพนักงานใหม่ที่ต้องเข้าถึงข้อมูลโครงสร้างเมือง... ฉันในฐานะผู้ว่าจ้าง ควรต้องได้รับแจ้งก่อนไม่ใช่เหรอคะ คุณก้องภพ?"เมรินหันขวับไปหาก้อง แววตาของเธอไม่ได้โกรธเรื่องกฎระเบียบบริษัทเลยสักนิด แต่มันคือความรู้สึกขัดใจที่เห็นผู้หญิงคนอื่นมายืนอยู่ใน "พื้นที่" ที่เธอเคยยืนก้องรีบเช็ดมือที่เปื้อนคราบน้ำมันกับกางเกงยีนส์ ท่าทางเลิ่กลั่กเหมือนเด็กโดนจับได้ว่าแอบหนีเที่ยว"เอ่อ... เมรินครับ คือมายด์เขาเพิ่งเรียนจบ แล