All Chapters of จังหวะรัก ลัดวงจร: Chapter 31 - Chapter 40

เวลา 02:00 น. ณ โรงไฟฟ้าพลังงานขยะท้ายซอยความเงียบสงัดของค่ำคืนถูกปกคลุมด้วยเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องกำเนิดไฟฟ้า Generator หมายเลข 3 ที่ ก้อง เพิ่งจูนระบบไปเมื่อวาน แสงไฟสปอร์ตไลท์สีส้มสาดส่องไปตามโครงเหล็กและท่อส่งไอน้ำที่คดเคี้ยวราวกับงูยักษ์ บรรยากาศวังเวงจนน่าขนลุกทีมงาน Wanderer Services ซุ่มรออยู่ในเงามืดบนทางเดินเหล็ก (Catwalk) ชั้น 2 เหนือห้องเครื่องเมริน สวมชุดดำรัดกุม มือถือแท็บเล็ตเชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดทุกตัวก้อง สวมถุงมือฉนวนกันไฟ ในมือถือ "ประแจเลื่อนยักษ์" ที่ปรับแต่งด้ามจับให้กระชับมือจ็อด แบกเป้สะพายหลังที่เต็มไปด้วยระเบิดควันและกับดักทำมือไข่แฝด บังคับโดรนลาดตระเวนบินวนอยู่รอบนอกเงียบๆ“เป้าหมายมาแล้ว...” เสียงไข่ต้มกระซิบผ่านวิทยุสื่อสาร “ทิศ 12 นาฬิกา... รถตู้ดำ 2 คัน จอดดับเครื่องที่รั้วด้านหลัง”เมรินเพ่งมองจอแท็บเล็ต ภาพจากกล้องอินฟราเรดจับภาพชายชุดดำ 6 คน สวมหน้ากากเต็มใบและชุดเกราะเบา พวกมันตัดรั้วลวดหนามเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมอุปกรณ์หน้าตาประหลาดที่ดูเหมือนระเบิด“พวกมันไม่ได้มาเล่นๆ...” เมรินกัดฟัน “ก้อง... นายพร้อมนะ?”ก้องกระชับประแจในมือแน่น แววต

เวลา 08:00 น. ณ อพาร์ตเมนต์อุดมสุขเช้าวันนัดไกล่เกลี่ยคดีความเมริน ยืนอยู่หน้ากระจกในชุดสูทสีขาว (ที่พะแพงส่งมาให้) ดูเรียบหรูและน่าเกรงขาม... ติดอยู่อย่างเดียวคือ "มือมัมมี่" สองข้างที่พันผ้ากอซหนาเตอะ ทำให้เธอดูเหมือนนักมวยที่กำลังจะขึ้นสังเวียน"ก้อง..." เมรินส่งเสียงอ้อน (ปนหงุดหงิด) "ช่วยหน่อย... กระดุมเม็ดบนมันติดไม่ได้"ก้อง ที่ยืนรออยู่หน้าห้องในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน (ที่รีดจนเรียบกริบ) เดินเข้ามาเขามองเมรินที่พยายามใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ที่โผล่ออกมาเพียงนิดเดียวนั้นกลัดกระดุมคอเสื้ออย่างทุลักทุเล"มาครับ... เดี๋ยวผมจัดการให้"ก้องยืนตรงหน้าเธอ ค่อยๆก้มลง ระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น นิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ บรรจงกลัดกระดุมคอเสื้อให้เธออย่างเบามือ สายตาของเขาจดจ่ออยู่ที่เม็ดกระดุม แต่ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดต้นคอเมรินจนเธอขนลุกซู่"เสร็จแล้วครับ" ก้องจัดปกเสื้อให้เธอ "วันนี้คุณดู... ดุมากครับ ท่านประธาน""ต้องดุสิ!" เมรินเชิดหน้า "วันนี้ฉันจะไปฉีกหน้ากากพวกไททันฯ กลางโรงพัก... นายเตรียมข้อมูลเทคนิคที่ฉันสั่งไว้พร้อมนะ?""พร้อมอยู่ในหัวครับ" ก้องเคาะที่ขมับตัวเอง "และในฮาร์ดดิสก์ด้ว

ณ โรงพยาบาลสยามเมดิคอลเซ็นเตอร์ (Siam Medical Center)รถแท็กซี่ความเร็วสูงแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าล็อบบี้อันโอ่อ่าของโรงพยาบาลเอกชนระดับ 7 ดาวเมริน ในชุดเสื้อยืดมัดย้อมและกางเกงขาสั้น (ชุดเที่ยวงานวัด) วิ่งลงจากรถด้วยความร้อนรน โดยมี ก้อง วิ่งตามมาติดๆ“คุณหนูเมริน!”ลุงสม (ทนายประจำตระกูล) ยืนรออยู่หน้าประตูแก้ว เขารีบพาเมรินเดินฝ่ากลุ่มแพทย์และพยาบาลที่ยืนเข้าแถวต้อนรับไปยังลิฟต์ส่วนตัว“พ่อเป็นยังไงบ้างคะลุงสม?” เมรินถามเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า“ท่านฟื้นแล้วครับ... แต่ยังอ่อนเพลียมาก หมอบอกว่าความเครียดสะสมทำให้หัวใจทำงานหนักเกินไป”เมื่อมาถึงหน้าลิฟต์แก้วโซน VIP ลุงสมหันมามองก้องที่ยืนอยู่ข้างหลังก้องในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์เก่าๆ ดูขัดแย้งกับความหรูหราของสถานที่อย่างสิ้นเชิง พยาบาลบางคนมองเขาด้วยสายตาแปลกๆก้องรู้ตัวดี... เขารู้ว่าเส้นทางของเขา "สิ้นสุด" แค่ตรงนี้“คุณไปเถอะครับเมริน...” ก้องพูดเบาๆ “ผมจะรออยู่ข้างล่าง”เมรินหันมามองเขา เธอกำลังจะอ้าปากบอกให้เขาขึ้นไปด้วยกัน แต่แววตาเจียมเนื้อเจียมตัวของก้องทำให้เธอจุกในอก“รอฉันนะก้อง... ห้ามไปไหนนะ”“ครับ... ผมไม่ไปไหนหรอก”

ณ ศาลปกครองสูงสุด (แผนกคดีสิ่งแวดล้อม)บรรยากาศภายในห้องพิจารณาคดีเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานฝั่งขวาของห้องพิจารณาคดี เต็มไปด้วยทนายความในชุดครุยเนติบัณฑิตสีดำสนิทจากสำนักงานกฎหมายชั้นนำระดับประเทศ "Titan Legal" จำนวนกว่า 10 คน นั่งเรียงกันเป็นตับ นำทีมโดย ทนายธนา ทนายความมือหนึ่งฉายา "ฉลามขาว" ผู้ไม่เคยแพ้คดีเวนคืนฝั่งซ้าย... มีเพียงโต๊ะตัวเล็กๆ ที่นั่งอยู่ 2 คนเมริน ในชุดสูทสีขาว สวมแว่น (ที่ไม่ใช่แว่นสายตาเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ) นั่งหลังตรงด้วยสีหน้ามุ่งมั่นและ ก้อง ในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบร้อยที่สุดในชีวิต นั่งกำมือแน่นด้วยความประหม่าด้านหลังของฝั่งเมริน คือชาวบ้านย่านพระนคร 2.0 กว่า50คนที่แห่มาให้กำลังใจจนล้นห้องพิจารณาคดี นำทีมโดย ป้าชื่น ที่ถือรูปถ่ายร้านก๋วยเตี๋ยวมากอดไว้แนบอก“ศาลออกนั่งพิจารณาคดี...”ตุลาการเจ้าของสำนวน 3 ท่านเดินขึ้นสู่บัลลังก์ ทุกคนในห้องลุกขึ้นยืนทำความเคารพ“คดีหมายเลขดำที่ ส.2089/124 ระหว่าง นางสาวเมริน... ผู้ฟ้องคดี และ บริษัท ไททัน เอสเตท จำกัด ร่วมกับ Neo-Bangkok... ผู้ถูกฟ้องคดี เรื่องขอเพิกถอนคำสั่งเวนคืนที่ดินและระงับก

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ ย่านพระนคร 2.0ความเงียบเหงาเข้าปกคลุมชุมชนที่เคยคึกคักอย่างผิดหูผิดตา ตลาดเช้าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า บัดนี้เหลือเพียงแผงลอยเปล่าเปล่าและผ้าใบที่ขาดวิ่นสะบัดตามแรงลมที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยว ป้าชื่น หญิงชรายืนมองหม้อต้มน้ำซุปที่แห้งขอดด้วยสายตาเหม่อลอย ตู้กระจกหน้าร้านที่เคยเต็มไปด้วยลูกชิ้น หมูแดง และผักบุ้งสดกรอบ ตอนนี้ว่างเปล่าไร้ซึ่งวัตถุดิบใดๆ มีเพียงป้ายกระดาษลังเขียนด้วยลายมือสั่นๆ ว่า ‘ปิดร้านชั่วคราว ไม่มีของขาย’เมริน และ ก้อง เดินสำรวจความเรียบร้อยในซอย ทั้งสองคนสัมผัสได้ถึงรังสีความหดหู่ที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของพื้นที่“เจ๊เพ็ญร้านหมูสดก็ปิด...” เมรินพึมพำขณะเดินผ่านแผงขายหมู “ลุงหมายร้านข้าวสารก็ปิด... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมจู่ๆ ของถึงขาดตลาดพร้อมกันหมด?”ก้องขมวดคิ้วแน่น เขามองไปที่ปากซอยทางเข้าหลักของชุมชนห่างออกไปประมาณ 500 เมตร มีรถแบริเออร์คอนกรีตตั้งขวางถนนอยู่ พร้อมกับป้ายไฟ LED สีเหลืองกะพริบตัวใหญ่: [พื้นที่ก่อสร้างอันตราย / ห้ามรถบรรทุกเข้าเด็ดขาด] โดยมี รปภ. ของ Titan Estate ยืนคุมอยู่เข้มงวด“ไม่ใช่ของขาดต