All Chapters of จังหวะรัก ลัดวงจร: Chapter 51 - Chapter 60

เวลา 21:45 น. บนถนนที่มุ่งหน้าสู่ย่านพระนคร 2.0รถสปอร์ตสีแดงเพลิงลอยพุ่งทะยานฝ่าความมืดของ Neo-Bangkok ด้วยความเร็วสูง เมริน กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเธอจดจ่ออยู่กับถนนลอยฟ้าเบื้องหน้า แต่ในหัวกลับมีแต่เสียงสัญญาณรอสายที่ถูกตัดทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’เมรินโยนสมาร์ทโฟนราคาแพงลงบนเบาะข้างคนขับด้วยความหงุดหงิดก้องไม่เคยไม่รับสายเธอ ไม่ว่าเขาจะปีนอยู่บนยอดเสาไฟ หรือกำลังมุดท่อระบายน้ำ เขาก็จะหาทางรับสายเธอเสมอ แต่วันนี้... วันที่เธอเหนื่อยล้าจากการปะทะกับบอร์ดบริหาร วันที่เธอต้องการได้ยินเสียงทุ้มๆ ของเขามากที่สุด เขากลับเลือกที่จะตัดสายเธอทิ้ง"นายเป็นบ้าอะไรของนาย ก้อง..." เมรินพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจและรุ่มร้อนเสียงหัวเราะในโลกใบเล็กรถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวล่อนลงจอดที่หน้าออฟฟิศ Wanderer Services แสงไฟหน้ารถสาดไปกระทบป้ายบริษัทที่ก้องเพิ่งทาสีใหม่ เมรินดับเครื่องยนต์และก้าวลงจากรถ รองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นคอนกรีตที่แตกร้าวแต่ก่อนที่เธอจะทันได้เดินเข้าไป เสียงหัวเราะครื้นเครงก็ดังแว่วออกมาจากหลังร้าน"โห! น้องมาย

เวลา 02:15 น. เหนือน่านฟ้า Neo-Bangkok ชั้นนอกลมกลางคืนพัดกรรโชกแรงจนเสื้อช็อปของ ก้อง สะบัดพึ่บพั่บ เขากำลังโหนสลิงอยู่บนความสูงเทียบเท่าตึก 40 ชั้น เบื้องหน้าคือป้ายโฆษณาโฮโลแกรมสามมิติขนาดยักษ์ของร้าน "เจ๊หงส์ หมูปิ้งสังเคราะห์ (สูตรไร้คอเลสเตอรอล)" ที่ระบบแสดงผลเกิดรวน ทำให้ภาพหมูปิ้งกลายเป็นก้อนพิกเซลสีแดงๆ กระพริบจนคนขับวิน Hover-Taxi แสบตาไปตามๆ กันก้องใช้ขาหนีบโครงเหล็กไว้ มือข้างหนึ่งถือหัวแร้งเลเซอร์ อีกข้างดึงสายไฟเบอร์ออปติกที่ขาดออกจากกันมาปอกฉนวน(“พี่ก้อง! ลมแรงมากเลยนะพี่ ระวังตัวด้วย! สัญญาณชีพพี่เต้นเร็วไปแล้วนะ!”) เสียงของ มายด์ ดังลอดผ่านหูฟังบลูทูธ เธอรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยคุมระบบและดูมอนิเตอร์อยู่บนดาดฟ้าตึกข้างเคียง"พี่ไหวมายด์... งานซ่อมป้ายโฮโลแกรมรอบดึกแบบนี้ ค่าแรงคูณสามเลยนะ" ก้องตอบกลับพลางกัดฟันเชื่อมสายไฟ "ขออีก 10 นาที เดี๋ยวพี่ลงไปแล้ว"ตั้งแต่จบเรื่องหุ่นยนต์ไททันและเมรินกลับไปรับตำแหน่งที่สยามคอร์ป ก้องก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากช่างไฟที่ทำงานตามเวลาและพอใจกับชีวิตสมถะ เขากลายเป็น "เครื่องจักรรับงาน" ก้องรับงานซ่อมทุกอย่างที่ขวางหน้า โดยเฉพาะงานกะดึก

สามวันหลังค่ำคืนงานกาล่า ณ ออฟฟิศ Wanderer Servicesบรรยากาศในออฟฟิศช่างไฟอันดับหนึ่งแห่งพระนคร 2.0 ดูคึกคักเป็นพิเศษ เสียงวิทยุเก่าๆ เปิดเพลงร็อกยุค 90 คลอไปกับเสียงเคาะเหล็กและเสียงหัวเราะก้อง ในชุดเสื้อช็อปตัวเก่งที่ซักจนซีด กำลังนั่งขัดสนิมออกจากมอเตอร์ปั๊มน้ำขนาดใหญ่ รอยคล้ำใต้ตาของเขาจางลงเล็กน้อยเพราะไม่ได้โหมทำโอทีดึกดื่นมาสองคืนติด ตั้งแต่วันที่เขาสะบั้นความสัมพันธ์กับเมริน ก้องเลือกที่จะขังตัวเองไว้ใน "เซฟโซน" เขาเลิกรับงานใน Upper City และกลับมาขลุกอยู่กับงานซ่อมในย่านพระนคร2.0ที่เขาคุ้นเคย"พี่ก้อง! ส่งประแจเบอร์ 14 ให้มายด์หน่อยค่ะ!"มายด์ ตะโกนเรียกมาจากใต้ท้องรถกระบะส่งน้ำแข็งของลุงชู เธอสวมแว่นตากันสะเก็ดไฟและกำลังขันน็อตช่วงล่างอย่างทะมัดทะแมง คราบน้ำมันเลอะเป็นทางยาวบนแก้มใสๆ ของเธอก้องโยนประแจส่งให้มายด์รับได้อย่างแม่นยำ "ระวังจาระบีหยดเข้าตานะมายด์ มุดออกมาได้แล้ว เดี๋ยวพี่มุดเข้าไปย้ำน็อตให้เอง""เสร็จพอดีค่ะบอส!" มายด์สไลด์ตัวออกมาบนกระดานล้อเลื่อน ถอดแว่นตาออกแล้วยิ้มแฉ่งโชว์ฟันขาว "เนี่ย หนูอัดจาระบีใหม่กริ๊บ ลุงชูขับไปส่งน้ำแข็งได้อีกเป็นปีโดยที่ช่วงล่างไม่ด

เวลา 16:00 น. ณ ย่านพระนคร 2.0 (ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์หลังเปิดฟาร์มผักนีออน)ฟาร์มผักไฮโดรโปนิกส์แนวตั้ง (Neon Farm) กลายเป็นศูนย์รวมใจแห่งใหม่ของชุมชน แสงไฟ LED สีชมพูอมม่วงสว่างไสวตัดกับความมืดทึบของตึกแถวเก่าๆ เด็กๆ วิ่งเล่นกันรอบๆ ลานกว้างที่เคยเป็นกองขยะ ในขณะที่ป้าชื่นและกลุ่มแม่บ้านกำลังช่วยกันเก็บเกี่ยวผักกาดหอมไร้สารพิษล็อตแรกเพื่อเตรียมส่งเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตของสยามคอร์ปเมริน ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง กำลังนั่งยองๆ สอนเด็กชายตัวเล็กชื่อ "น้องเต้" ดูหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงค่าความชื้นและสารอาหารของแปลงผัก"เห็นกราฟสีฟ้าตรงนี้ไหมเต้? ถ้ามันลดลงแปลว่าผักกำลังหิวน้ำ เราต้องกดปุ่มปล่อยน้ำตรงนี้" เมรินจับมือเล็กๆ ของเด็กชายให้กดปุ่มบนหน้าจอซู่...ระบบสปริงเกลอร์พ่นละอองน้ำออกมา เด็กๆ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากพากันวิ่งรองรับละอองน้ำเย็นฉ่ำเมรินยิ้มกว้าง... นี่คือสิ่งที่เธอต้องการสร้าง รอยยิ้มที่เกิดจากการพัฒนาที่ยั่งยืน ไม่ใช่การเอาเงินฟาดแล้วไล่ที่แต่ท่ามกลางความสดใสนั้น... ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมอับหลังกำแพงฟาร์มฟู่... ฟู่...เสียงลมรั่วเบาๆ ดังมาจาก "ฝาท่อเหล

เวลา 09:00 น. ณ ห้องพักผู้ป่วย VVIP ชั้น 120 สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกอัจฉริยะ (Smart Glass) ที่ปรับแสงอัตโนมัติให้ละมุนตาที่สุด ภายในห้องพักฟื้นที่หรูหราราวกับเพนต์เฮาส์โรงแรม 7 ดาว ไร้ซึ่งกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ มีเพียงกลิ่นอโรมาเธอราพีที่ถูกคำนวณมาเพื่อฟื้นฟูระบบทางเดินหายใจโดยเฉพาะบนเตียงผู้ป่วยที่ลอยตัวด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้า (Magnetic Levitation Bed) เมริน ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกคือความแห้งผากในลำคอ และความปวดหนึบที่ขมับ เธอกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัส ภาพเพดานสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ชัดเจนขึ้น"เมริน... คุณฟื้นแล้ว!"เสียงทุ้มที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความโล่งอกดังขึ้นข้างเตียง คุณชายพีท ในสภาพที่สูทยับย่น (ซึ่งหาดูได้ยากมากสำหรับผู้ชายที่เพอร์เฟกต์อย่างเขา) รีบโน้มตัวเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาอิดโรย ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน พีทรีบรินน้ำแร่อุณหภูมิห้องใส่แก้วคริสตัลแล้วประคองให้เธอดื่มอย่างระมัดระวังเมรินจิบน้ำช้าๆ ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบไหลย้อนกลับมา... ควันสีเขียวมรกต... น้องเต้ที่ล้มลง... และเสียงระเบิดกึกก้อง"เด็ก...