All Chapters of จังหวะรัก ลัดวงจร: Chapter 71 - Chapter 80

เวลา 21:15 น. ณ สถานีรถไฟใต้ดินร้าง (Ghost Node)แสงสปอตไลต์แยงตาจนมองแทบไม่เห็น เลเซอร์สีแดง 5 จุดจากปืนกลเบาของทหารรับจ้างทาบทับอยู่บนหน้าอกและหน้าผากของ ก้อง และ พีท ดร.เอก เดินกร่างเข้ามาใกล้รอยยิ้มเหยียดหยันปรากฏบนใบหน้า เขามั่นใจว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู"เอาล่ะคุณพีรพล... วางกระเป๋าที่มีไดรฟ์ถอดรหัสลงบนพื้นช้าๆ แล้วเตะมันมาทางผม ถ้าคุณทำตัวว่าง่าย ผมอาจจะให้พวกคุณตายแบบไม่ทรมานนัก"พีทยืนนิ่ง แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นของนักเจรจาธุรกิจระดับหมื่นล้าน เขากระชับกระเป๋าในมือแน่นขึ้น"คุณคิดตื้นเกินไปนะ ดร.เอก... คุณคิดว่าสยามคอร์ปจะโง่ปล่อยให้คนเอาแฟลชไดรฟ์มาเสียบเพื่อดึงเงินหมื่นล้านกลับไปง่ายๆ โดยไม่มีระบบป้องกันงั้นเหรอ?"ดร.เอก ชะงัก "แกหมายความว่าไง!""ไดรฟ์ตัวนี้เชื่อมต่อกับระบบไบโอเมตริก (Biometric) ของผม..." พีทแตะนิ้วลงบนเซ็นเซอร์ที่หูหิ้วกระเป๋า แสงสีเขียวสว่างวาบขึ้น "ถ้าชีพจรผมหยุดเต้น หรือถ้ามีคนอื่นพยายามดึงมันออกจากมือผม... ไดรฟ์จะลบข้อมูลตัวเองทิ้งทันที (Self-Destruct) และเงินหมื่นล้าน ก็จะถูกแช่แข็งอยู่ในบล็อกเชนนี้ไปตลอดกาล!"ทหารรับจ

เวลา 07:00 น. ณ ออฟฟิศ Wanderer Servicesบรรยากาศเช้านี้ที่ร้านช่างไฟวุ่นวายยิ่งกว่าวันไหนๆ ไม่ใช่เพราะมีคิวซ่อมมอเตอร์ไซค์บิน แต่เพราะหัวหน้าทีมกำลังจะไป "ทำงานประจำ" วันแรก!"ก้อง! ยืนนิ่งๆ ดิวะ เดี๋ยวรอยยับมันก็ขึ้นหรอก!"จ็อด บ่นอุบอิบขณะใช้ 'แขนกลข้างซ้าย' ที่เพิ่งขัดเงาข้อต่อมาใหม่ๆ ถือแปรงขัดรองเท้าหนังอิตาลีสีดำขลับให้ลูกพี่อย่างขะมักเขม้น มอเตอร์แขนกลของจ็อดหมุนปั่นแปรงด้วยความเร็วสูงจนรองเท้าเงาวับสะท้อนแสงนีออน"ก็มันคันนี่หว่า! ผ้าบ้าอะไรวะเนี่ย ลื่นปรื๊ดแถมรัดติ้วไปหมด" ก้อง บ่นกระปอดกระแปด พยายามดึงคอเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกวันนี้ ก้องภพถูกจับแปลงโฉมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสูทสั่งตัดพิเศษจากใยสังเคราะห์ (Synth-Silk) สีเทาเข้มสุดเนี้ยบที่เมรินส่งเลขามาวัดตัวถึงที่เมื่อสองวันก่อน ผมที่เคยยุ่งเหยิงถูกเซ็ตด้วยเจลจนเรียบแปล้ รอยแผลเป็นที่โหนกแก้มถูกแต่งแต้มด้วยคอนซีลเลอร์เกรดพรีเมียมจนแทบมองไม่เห็นมายด์ กำลังเขย่งเท้าพยายามผูกเนคไทสีน้ำเงินเข้มให้บอสของเธอ"ทนหน่อยสิคะพี่ก้อง... วันนี้พี่เป็นถึง 'Chief Infrastructure Engineer' ของสยามคอร์ปเชียวนะ เงินเดือนตั้ง

เวลา 08:00 น. (เช้าวันรุ่งขึ้นหลังงานกาล่า) ณ ห้อง ICU สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์บรรยากาศในห้องพักฟื้นฉุกเฉินเงียบงันและตึงเครียด มีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจและหน้าจอมอนิเตอร์สัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะช้าๆ บนเตียงแม่เหล็กไฟฟ้า... เจ้าสัวเกริกพล บอสใหญ่แห่งสยามคอร์ป นอนหลับตาพริ้มด้วยความอ่อนล้า ผิวหนังที่เคยดูมีอำนาจกลับซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดเมริน นั่งกุมมือพ่อของเธอแน่น ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืนเมื่อคืนนี้ หลังจากงานกาล่าจบลง เจ้าสัวเกริกพลทรุดตัวลงหมดสติคาลานจอดรถ VIP เลือดสีคล้ำทะลักออกจากปากจนเสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเป็นวงกว้าง"คุณหมอคะ... พ่อเมป่วยเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงทรุดเร็วขนาดนี้" เมรินหันไปถามหัวหน้าทีมแพทย์ด้วยเสียงสั่นเครือหมอปรับหน้าจอโฮโลแกรมแสดงภาพสแกนปอดของเจ้าสัว "ท่านประธานใหญ่ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงตามธรรมชาติครับคุณเมริน... แต่ท่านได้รับ 'สารพิษกัมมันตภาพรังสีสังเคราะห์ (Synthetic Radioactive Toxin)' สะสมในร่างกายมาเป็นเวลานาน สารตัวนี้ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และหลุดรอดการตรวจจับของเครื่องสแกนอาหารปกติได้... มีคนจงใจ 'ลอบวางยา' ท่านประธานใหญ่มาหลายเดือนแล้ว

เวลา 08:00 น. ณ ห้องทำงาน Chief Engineer ชั้น 98 สยามคอร์ป ทาวเวอร์แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านเมฆมลพิษกระทบกระจกบานยักษ์ ก้องภพ นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานหินอ่อน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ เบื้องหน้าคือจอโฮโลแกรมที่เต็มไปด้วย 'เอกสารอนุมัติงบประมาณ' กว่าร้อยฉบับที่เขาต้องเซ็นด้วยปากกาดิจิทัล"รื้อสายไฟเมนหลักทั้งซอยยังง่ายกว่าอ่านไอ้ศัพท์กฎหมายพวกนี้อีก..." ก้องพึมพำ โยนปากกาดิจิทัลลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิดติ๊ด... ฟืดดดประตูอัตโนมัติเปิดออก เมริน ในชุดสูททำงานสีครีม เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาสองแก้ว รอยยิ้มของเธอสดใสยิ่งกว่าแสงนีออนใดๆ ในเมืองนี้"บ่นอะไรแต่เช้าคะ ท่านหัวหน้าวิศวกร?" เมรินวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา "วันนี้ฉันชงเองเลยนะ กาแฟอเมริกาโน่คั่วเข้ม ไม่ใส่น้ำตาล... แบบที่นายชอบ"ก้องชะงัก เขามองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าของเมริน"คุณไม่ได้สั่งเลขาฯ ชงให้เหรอ?""ฉันเป็นแฟนเธอนะก้อง... เรื่องแค่นี้ทำไมฉันจะทำให้ผู้ชายของฉันไม่ได้ล่ะ" เมรินยิ้มหวาน โน้มตัวข้ามโต๊ะมาประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเขาเบาๆ หนึ่งที "รางวัลสำหรับคนเก่งที่ช่วยบริษัทฉันไว้เมื่อวาน"ก้องหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู แม้จะผ่านค

เวลา 23:45 น. ณ สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์ (ห้อง ICU ลับสุดยอด)เสียงฝีเท้าเปียกแฉะย่ำกระแทกพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล VVIP ก้องภพ และ คุณชายพีท ในสภาพที่เปียกโชกไปด้วยฝนกรดและโคลนจากตึกแดง วิ่งกระหืดกระหอบตรงดิ่งมาที่หน้าห้อง ICU โดยมีกระเป๋านิรภัยเก็บความเย็นอยู่ในมือของพีทเมริน ที่นั่งรออยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าซีดเซียว รีบผุดลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน"ก้อง! พีท! พวกนายเลือดออกนี่!" เมรินถลาเข้าไปหาก้อง สังเกตเห็นรอยถลอกและคราบเลือดที่ไหลซึมจากหางคิ้วของเขา"เลือดพวกทหารรับจ้างน่ะครับ ไม่ใช่เลือดผม" ก้องฝืนยิ้มบางๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เขาหันไปพยักหน้าให้พีทพีทรีบเปิดกระเป๋านิรภัย ดึง 'หลอดแก้วเรืองแสงสีแดงเลือด' ออกมาส่งให้ทีมแพทย์เฉพาะทางที่ยืนสแตนด์บายรออยู่"ยาถอนพิษเรดาร์คครับคุณหมอ... รีบเอาไปฉีดให้ท่านประธานด่วนเลยครับ!"หมอรับหลอดแก้วไปแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้อง ICU ทันทีเมรินโผเข้ากอดก้องแน่น ซุกหน้าลงกับอกที่เปียกชุ่มของเขาโดยไม่สนใจว่าสูทของเธอจะเปื้อน "ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่กลับมาอย่างปลอดภัย ทั้งสองคนเลย"พีทมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาย