Todos los capítulos de แฟนจ้างก็มีหัวใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

ชากุหลาบยังไม่ทันเย็น พี่ช่อฟ้าก็มาถึง เธอทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นฉันอยู่กับแฮค แต่ไม่ได้ท้วงติงอะไร ยังคงสงวนท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“เธอก็อยู่ด้วยเหรอ ชื่ออะไรนะ” เธอหันมาทักฉันหลังจากทักทายกับแฮคเสร็จ เอ่อ... ฉันไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี แค่ชื่อฉันก็ยังจำไม่ได้เนี่ย ช่างเถอะ เข้าใจว่าโมเดลลิ่งเด็กเยอะ คงจะจำได้ไม่หมดทุกคน จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้แนะนำตัวกับแฮคเลยนี่นา ไม่สิ หมอนั่นไม่คิดจะถามชื่อฉันสักคำ ขนาดตอนโอนเงินค่ากินข้าวยังแค่เอาหน้าจอโทรศัพท์มาให้ฉันดูเพื่อยืนยันความถูกต้องเฉยๆ ไม่สนเลยว่าฉันชื่ออะไรฉันเหลือบมองแฮค ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองไร้ตัวตนขนาดนี้ คิดดูสิ ขนาดตอนกินข้าวก็ยังไม่มีใครถามชื่อฉันสักคน “จูนค่ะ” ฉันบอกเสียงขื่นๆ ชื่อเต็มคือเนปจูน แต่สำหรับคนที่ไม่ได้อยากรู้จักกัน บอกสั้นๆ ก็พอแล้ว“จูน... แล้วไปไงมาไงถึงมาด้วยกันล่ะ” พี่ช่อฟ้ารับรู้ชื่อฉันเสร็จก็หันไปทางแฮคก่อนดึงเก้าอี้ตัวที่ว่างออกนั่ง พี่สกายเดินออกมารับออร์เดอร์พอดี “ว่าไงจ๊ะช่อฟ้า วันนี้ดื่มอะไร” “ฟ้าขอกาแฟดำแล้วกันค่ะ ง่วงมากกลัวว่าจะฝันกลางวัน ดื่มอะไรร้อนๆ ขมๆ เผื่อจะรู้สึกตื่นขึ้นม

ฉันส่งโลเคชั่นไปให้แฮค ไม่นานรถเก๋งธรรมดาคันสีขาวก็ตบไฟเลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้า ทีแรกก็สงสัยว่าใครกระจกรถถูกเลื่อนลงพร้อมกับใบหน้าของแฮคที่ก้มตะโกนเรียกออกมาจากในรถ ฉันซ่อนสีหน้าประหลาดใจเอาไว้ รีบเปิดประตูเข้ามานั่งข้างใน คาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จก็หันมองไปที่เขาตาปริบๆ ว่าจะถามเรื่องรถแต่คิดอีกทีไม่ดีกว่า... เราไม่ได้สนิทกันถึงขนาดจะถามซอกแซกแบบนั้น“นึกยังไงชวนกินข้าว” ฉันทักท้วง“หิว” ขอบคุณสำหรับคำตอบ ฉันลอบมองบน“ไม่มีเพื่อนหรือไง ถึงได้มาหาฉัน” “หึ” คราวนี้เขาแค่นเสียงหยันในลำคอ “เพราะรู้สึกว่าเธอสะดวกดี” “หมายความว่ายังไง” ทำไมฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ วะ ฉันหรี่ตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแฮค เคลือบแคลงในคำพูดที่ส่อไปในทางลบแฮคไม่ตอบแค่ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้อยากทบทวนการตัดสินใจของตัวเองขึ้นมาเลยเชียวหรือฉันไม่ควรมากับเขาง่ายๆ แบบนี้นะ“เดี๋ยวนะ นี่หาว่าฉันง่ายเหรอ” “คิดมากทำไม ทั้งได้กินข้าวทั้งได้เงิน ไม่ดีเหรอ” “....” ดีมันก็ดีอยู่หรอก... แต่ไอ้ความรู้สึกที่เหมือนกำลังโดนด้อยค่าอยู่นี่สลัดยังไงก็ไม่หลุดออกไปจากใจเลยเนี่ยสิแฮคพาฉันมาที่ร้านนั่งชิลล์บรรยากาศสบายๆ ไม่หรูห

เสียงดูดจ๊วบแจ๊บดังคลอมากับเสียงลมหายใจร้อนกรุ่นอารมณ์เสียวกระสันแล่นปราดไปทั่ว เนินอกสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ ความต้องการที่พลุ่งพล่านทำให้ร่างกายร้อนรุ่มเหมือนอยู่กลางกองไฟฉันขยุ้มเส้นผมแฮคแน่น อีกมือจับหัวไหล่เขาอย่างกระสับกระส่าย เรียวขาดิ้นป่ายไปมา“แฮค... อ๊ะ อื้อ~”ฉันไม่รู้ว่าเขาจะเล่นกับหน้าอกฉันอีกนานมั้ย ข้างในร้อนผะผ่าวจนแทบทนรอไม่ไหวแล้ว ผลักไหล่เขาออกแล้วกดร่างสูงลงไปนอนด้านล่างสลับตำแหน่งกันอย่างลืมตัว“หืม...” แฮคยอมให้ผลักให้ทับแต่โดยดี นัยน์ตาคมแสนหวานหรี่เล็ก เอื้อมมือขึ้นมาจับปอยผมที่ตกลงด้านข้างขึ้นทัดหูให้ก่อนวาดมือข้างเดิมลงมาตามขอบใบหู ลำคอ จนถึงเต้าบวมเบ่ง จับเม็ดแข็งบิดหมุนเล่น“อ๊า!~” ความรู้สึกสั่นสะท้านแพร่กระจายไปทั่วทั้งตัวฉันกัดริมฝีปากแน่น สะกดกลั้นเสียงครางหวามหวิวเอาไว้ไม่มิด เลื่อนสะโพกลงไปหาความแข็งแกร่งใต้หน้าท้องแฮค แอ่นกายถูไถเนื้ออ่อนเข้ากับท่อนลำลุกชันความรู้สึกร้อนรัดรึงกล้ามเนื้อน้อยๆ เสียวกระสันจนขนลุกเกรียวทั่วร่างฉันค่อยๆ เลื่อนหาส่วนหัว... สวมครอบลงไปอย่างช้าๆ รับรู้ถึงเนื้อเยื่อที่โดนกรีดแทรกทุกอณูทรมานแต่กลับรู้สึกดีจนตัวสั

“อยากกินอะไร” “แวะไปที่หอพักฉันก่อนได้มั้ย” เราพูดขึ้นมาพร้อมกันหลังจากนั่งรถออกมาจากคอนโดได้ไม่กี่นาที“คนละทาง น่าจะเสียเวลา” เฮ้อ! พูดมาแบบนี้... แปลว่าไม่ได้สินะ ชิ ฉันเบือนหน้าออกไปมองภาพวิวนอกกระจกอย่างเบื่อๆแฮคไม่พูดอะไรอีก จนถึงร้านอาหาร แน่นอนว่าฉันไม่ใช่คนตัดสินใจและเขาก็ไม่ได้ถามซ้ำด้วย จู่ๆ ก็พามาที่นี่เองเลย รวบรัดเก่งยังไงเขาก็เป็นพวกชอบทำอะไรตามใจตัวเองอยู่แล้วร้านอาหารที่แฮคพาแวะ เป็นร้านสไตล์ญี่ปุ่น บรรยากาศเงียบสงบ มีทั้งอาหารจานเดี่ยว จานรวม หรือชุดเซต เมนูก็คล้ายๆ กับร้านอาหารญี่ปุ่นในห้างฯ ไม่ต่างกันมากเท่าไหร่ ส่วนราคานั้นกลับแพงกว่าเราสั่งอาหารคนละชุด ต่างคนต่างกินของตัวเอง บรรยากาศในร้านว่าเงียบแล้ว บนโต๊ะยิ่งเงียบกว่าถึงจะมีเสียงกระทบกันของตะเกียบบ้างก็เถอะ“โรงงานผ้าอยู่แถวไหนเหรอ” ฉันเริ่มพูดก่อน ยิงคำถามกับเรื่องที่รออยู่ข้างหน้า “ชานเมือง” ชานเมืองแล้วแถวไหนล่ะ ฉันเม้มริมฝีปากหายใจเข้ายาวๆ ปลอบตัวเองให้ใจเย็น“แล้วคนนั้นล่ะ ชื่ออะไรนะ ที่เจอวันนั้น” ฉันนึกชื่อผู้หญิงนั่นไม่ออกจริงๆ มองแฮคอย่างสงสัย เขาขยับมุมปากคล้ายรำคาญ แต่ก็ยอมบอก“พัฟฟิน” “อ้

ภายในร้านอาหารใกล้มหา’ ลัยแห่งหนึ่งเจ็บใจจริงๆพัฟฟินกระแทกส้อมจิ้มมะเขือเทศในจานสลัดจนน้ำกระเด็นไปโดนคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม“อุ้ย! พัฟ เบาๆ รู้ว่ากำลังโมโห แต่อาหารมันไม่ได้ผิดอะไรด้วยนะ”“ก็ฉันเจ็บใจอ่ะ พี่แฮคจงใจพายัยนั่นมาเย้ยฉันชัดๆ” นึกถึงใบหน้าใสๆ ของผู้หญิงที่แฮคควงแล้วในใจพัฟฟินก็เดือดปุด ผู้หญิงคนนั้นมองยังไงก็ตลาดล่างชัดๆ มีดีก็แค่รูปร่างหน้าตาเท่านั้นแหละ อย่างอื่นไม่มีอะไรสู้เธอได้ด้วยซ้ำ“อืม... ใจเย็นน่า อีกเดี๋ยวพี่แกก็เบื่อ จะเอามาใส่ใจทำไม เธอพูดเองไม่ใช่เหรอว่าถึงเขาจะมีผู้หญิงเยอะก็ไม่แคร์เพราะอยากเป็นลูกสะใภ้ดีไซเนอร์อัจฉริยะน่ะ” “แต่ไม่ใช่การที่เขาพาผู้หญิงมาหักหน้าฉันแบบนี้สิ ครั้งแรกก็พามาตอนกินข้าวกับคุณน้า รอบนี้ก็ยังจะพามาเลือกผ้าด้วยอีก เป็นเธอ เธอจะไม่โมโหหรือไง” “อืม ถ้าเป็นฉันเหรอ... ฉันคงถามพี่แฮคตรงๆ ว่าทำแบบนั้นทำไม” ความเห็นของเพื่อนทำพัฟฟินเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง เธอแค่พูดลอยๆ ไม่นึกว่าเพื่อนจะเอ่ยออกมาแบบนั้น และมันก็ทำให้พัฟฟินกลัวที่จะฟังคำตอบของแฮครู้ดีว่าแฮคไม่ได้คิดกับตนแบบนั้น เพราะถ้าเขาสนใจเธอคงไม่ควงผู้หญิงอื่นมาทำให้เธอไม่สบายใจแน่นอน“พู