All Chapters of ตะวันแสนร้ายของแสนรัก: Chapter 71 - Chapter 80

ภายในห้องนอนกว้างที่ถูกอาบด้วยแสงจันทร์สีเงินยวงและแสงโคมไฟสลัวที่มุมห้อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยมวลอารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดสองสัปดาห์ ตะวันค่อยๆดันร่างบางให้เอนราบลงบนฟูกนุ่มอย่างใจเย็น สายตาคมกริบจดจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้แดงระเรื่อและหอบหายใจถี่กระชั้น“พี่ตะวัน... เบาๆนะคะ คุณพ่อกับคุณแม่อยู่ข้างล่างนะ” แสนรักกระซิบเสียงพร่า มือเรียวเล็กขยุ้มสาบเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น“อยู่แล้วยังไง นี่มันเรื่องธรรมชาตินะ” เขากดจมูกลงที่แก้มเนียนแล้วคลอเคลียไปมา เสียงหายใจหอบถี่ของตะวันทำแสนรักใจเต้นไม่เป็นล่ำสัน“กะ ก็รู้ค่ะว่ามันธรรมชาติ แต่แสนรักอายนี่คะ”“เสียงแสนรักเพราะจะตายไป ไม่เห็นต้องอายเลย”“พี่ตะวัน!....คนบ้า” เธอทุบอกเขาแผ่วเบาด้วยความเขินอาย“สองอาทิตย์ที่พี่ต้องนอนกอดหมอนข้างคนเดียว... พี่จะทบต้นทบดอกให้หมดในคืนเดียวเลยแสนรัก” ตะวันตอบเสียงทุ้มต่ำก่อนจะโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง กลิ่นหอมกรุ่นที่เขาคะนึงหาทำให้อารมณ์ดิบในกายพุ่งพล่าน ลิ้นร้อนลากไล้ผ่านผิวเนียนละเอียดจนแสนรักต้องแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสพร้อมกับส่งเสียงครางแผ่วในลำคอมือหนาเริ่มรุกรานอย่างชำนาญ เขาค่อยๆปลดพันธนาการจากชุดน

บรรยากาศยามบ่ายภายในคฤหาดูจะเคร่งขรึมกว่าปกติเล็กน้อย เมื่อบานประตูไม้แกะสลักหน้าห้องทำงานใหญ่ของตะวันปิดสนิทมาตั้งแต่มื้อเช้าสิ้นสุดลง มีเพียงเสียงฝีเท้าของลูกน้องคนสนิทที่เดินเข้าออกพร้อมแฟ้มเอกสารกองโตเป็นระยะ แสนรักยืนมองภาพเหล่านั้นจากห้องนั่งเล่นด้วยความเข้าใจ เธอรู้ดีว่าการที่ผู้ชายคนหนึ่งจะถอนตัวจากอำนาจมืดที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย มันคือการตัดวงจรที่ซับซ้อนและต้องใช้ความเด็ดขาดอย่างมหาศาลจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง แมนก็ก้าวออกมาจากห้องทำงานด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความโล่งใจอย่างประหลาด เขาเห็นแสนรักยืนถือถาดกาแฟและขนมว่างรออยู่จึงโค้งกายให้เธออย่างนอบน้อม"นายกำลังพักครับคุณแสนรัก... วันนี้คุยกันยาวเรื่องการโอนถ่ายทรัพย์สินและการปิดกิจการบางส่วนน่ะครับ" แมนรายงานเสียงเบา"ขอบคุณมากนะแมนที่ช่วยพี่ตะวัน... ฝากดูแลเรื่องความปลอดภัยด้วยนะคะ" แสนรักยิ้มให้ก่อนจะค่อยๆใช้ไหล่ดันประตูห้องทำงานเข้าไปภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบอ่อนๆจางๆและกลิ่นกระดาษ ตะวันนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งเครียด ดวงตาคู่คมปิดสนิทราวกับกำล

เช้าวันใหม่ที่คฤหาสน์ดูจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทันทีที่ผลตรวจเลือดจากโรงพยาบาลยืนยันชัดเจนว่าแสนรักตั้งครรภ์ได้เกือบ 6 สัปดาห์ ตะวันก็เปลี่ยนร่างจากนักธุรกิจมาดเข้มกลายเป็นองครักษ์พิทักษ์คุณแม่แบบเต็มตัว เขาแทบจะไม่ยอมให้แสนรักคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว"พี่ตะวันคะ... แสนรักแค่จะไปหยิบน้ำส้มในตู้เย็นเองค่ะ ไม่ต้องประคองขนาดนี้ก็ได้" แสนรักเอ่ยกลั้วหัวเราะ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของตะวันเดินขนาบข้าง มือหนึ่งประคองเอว อีกมือเตรียมพร้อมจะคว้าร่างเธอไว้หากเธอสะดุดยอดหญ้าในบ้าน"ไม่ได้ครับแสนรัก หมอบอกว่าช่วงสามเดือนแรกอันตรายมาก ต้องประคบประหงมให้ดีที่สุด" ตะวันพูดด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "แล้วน้ำส้มน่ะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้เอง แสนรักนั่งเฉยๆบนโซฟานี่แหละ ห้ามลุก ห้ามเดินเยอะ และที่สำคัญที่สุด... ห้ามวิ่ง เด็ดขาด เข้าใจไหมครับ?""รับทราบค่ะ" แสนรักทำท่าตะเบ๊ะหยอกล้อ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นที่เห็นเขาเห่อลูกขนาดนี้ตลอดทั้งสัปดาห์ตะวันสั่งติดตั้งพรมกันลื่นใหม่ทั่วทั้งบ้าน มุมโต๊ะทุกตัวถูกหุ้มด้วยยางกันกระแทกหนาเตอะ จนองศาและสกายที่แวะมาเยี่ยมถึงกับหลุดขำที่เห็นมาเฟียจอมโหดกลายเป็นคนวิตกจ

ค่ำคืนที่เงียบสงัดภายในคฤหาสน์ถูกโอบล้อมด้วยแสงจันทร์สีนวลตา ลมพัดเอื่อยๆ พาเอากลิ่นหอมของดอกราตรีที่แสนรักปลูกไว้ในสวนหลังบ้านโชยเข้ามาถึงระเบียงห้องนอนใหญ่ เวลาผ่านล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกบิน จากวันที่ทราบข่าวดีเรื่องเจ้าตัวเล็ก บัดนี้ครรภ์ของแสนรักแก่ขึ้นจนเห็นความนูนเด่นชัดเจนใต้ชุดนอนผ้าแพรสีหวานตะวันในชุดลำลองกางเกงขายาวตัวเดียว นั่งพิงหัวเตียงกว้างโดยมีแสนรักกึ่งนั่งกึ่งนอนเอนกายซบอยู่บนอกแกร่ง มือหนาที่เคยจับอาวุธ บัดนี้ลูบวนไปบนหน้าท้องกลมโตของภรรยาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากคนดุดันกลายเป็นชายหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความละมุนละไม“ดูสิแสนรัก... เจ้าตัวเล็กเตะพี่อีกแล้ว สงสัยจะอยากออกมาดูโลกเต็มทีแล้วนะครับ” ตะวันกระซิบเสียงทุ้มพลางคลี่ยิ้มกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงเคลื่อนไหวจากภายใน แสนรักหัวเราะเบาๆ มือเล็กวางทับบนมือของตะวัน“สงสัยจะเหมือนพ่อเขานะคะ ขยันขยับตัวไม่ยอมอยู่นิ่งเลย พี่ตะวันวางแผนหรือยังคะว่าถ้าเขาออกมาแล้ว พี่จะสอนอะไรเขาเป็นอย่างแรก?”“พี่จะสอนให้เขารู้จักคำว่ารักและปกป้องครับแสนรัก” ตะวันจูบที่ขมับของเธอ“พี่จะสอนให้เขาเป็นสุภาพบุรุษท

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปราวกับภาพฝัน จากทารกน้อยตัวแดงเรื่อในอ้อมกอดวันนั้น บัดนี้น้องอคิณเติบโตขึ้นเป็นเด็กชายวัยสองขวบที่เต็มไปด้วยพลังงานและความสดใส ใบหน้าถอดแบบมาจากตะวันราวกับพิมพ์เดียวกัน ทั้งดวงตาคมกริบและจมูกโด่งรั้น หากแต่รอยยิ้มหวานหยดและแก้มป่องนั้นกลับได้มาจากแสนรักผู้เป็นแม่มาอย่างเต็มเปี่ยมคฤหาสน์ที่เคยเงียบเหงาและเคร่งขรึม บัดนี้ก้องกังวานไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าเล็กๆที่วิ่งวุ่นไปทั่ว สนามหญ้าหน้าบ้านที่ตะวันเคยสัญญาว่าจะสร้างเป็นสนามเด็กเล่น บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยเครื่องเล่นหลากสีสันและบ่อทรายขนาดใหญ่ โดยมีเรือนกระจกหลังงามตั้งตระหง่านอยู่เคียงข้าง ดอกกุหลาบอังกฤษและลาเวนเดอร์ชูช่อบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณตะวันในชุดลำลองสบายๆสลัดคราบนักธุรกิจพันล้านทิ้งไปจนหมดสิ้น เขานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้า คอยระวังหลังให้ลูกชายตัวน้อยที่กำลังพยายามปีนป่ายสไลเดอร์อย่างมุ่งมั่น โดยมีแสนรักนั่งมองภาพนั้นอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ รอยยิ้มของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุขที่เอ่อล้นจนไม่อาจบรรยายได้“ระวังครับอคิณ ค่อยๆก้าวลูก พ่อประคองอยู่ครับ” เสียงทุ้มของตะวัน