All Chapters of ตะวันแสนร้ายของแสนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ตะวันถือปืนในมือเอาไว้มั่น แขนแกร่งอีกข้างยังกอดคนน้องแน่นราวกับจะปกป้องแสนรักจากทุกเรื่องร้าย ตาคมหันขวับจ้องมองทางที่หูของเขาได้ยินเสียง ไกปืนกดลงอย่างตั้งตารอ หากทันทีคนที่โผล่มาเป็นพวกประสงค์ร้าย เขาก็พร้อมจะลั่นไกลอย่างไม่รีรอ"เฮ่ย! เดี๋ยวๆๆ พวกกูเอง" เสียงสกายดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของเพื่อนเขาที่โผล่มาแล้วยกมือปรามให้เขาวางปืนลง ตะวันรู้สึกเหมือนโชคชะตาเข้าข้างเขาเสียมีเมื่อเห็นว่าเพื่อนสองคนอยู่ที่นี่แล้ว"พวกมึง!.....กูนึกว่าพวกมึงจะหนีไปทางไหนแล้ว""ตะวันน้องแสนรักเป็นไงบ้าง!?" ดารินรุดไปนั่งลงทั่งใช้หลังมือแตะที่หน้าผากแสนรักแผ่วเบา ทุกคนพากันมองไปที่แสนรักที่อยู่ในอ้อมแขนของตะวัันด้วยสภาพอิดโรยเต็มที เสื้อเชิ้ตที่ตะวันใช้ทัดอาจจะห้ามเลือดในเล็กน้อย แต่ยังคงมีเลือดไหลลงมาตามแขนเรียวอยู่"กระสุนแค่ถากแต่ก็เลือดไหลเยอะ ไอองศามึงจำทางออกได้ใช่ไหม? กูต้องรีบพาแสนรักออกไปแล้วไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" ตะวัันร้อนรนใจเสียจนอธิบายไม่ถูก เขาคาดหวังคำตอบที่ดีจากองศาทั้งกระชับกอดแสนรักไว้แน่น น้องตัวสั่นขึ้นเรื่อยๆราวกับทรมานเต็มที เขาไม่ชอบเห็นน้องทรมานอย่างนี้ ไม่ว่าจะเพราะพิษไข้หรือเพร

งานประมูลดำเนินไปอย่างครึกครื้น ผู้คนพากันประมูลเครื่องประดับเพราะทุกชิ้นในงานเป็นชิ้นพิเศษที่ทำเอาไว้หนึึ่งชิ้นต่อแบบเท่านั้น ปาริฉัตรตั้งใจให้มันเป็นผลงานที่น่าจดจำสำหรับวันครบรอบการก่อตั้งบริษัทด้วยแสงแฟลชดับลงมืดสนิทก่อนจะสาดขึ้นบนเวที ความอลังการและดนตรีน่าตื่นเต้นบ่งบอกเวลาของชุดเครื่องเพชรรอบฟินนาเล่ที่ทุกคนรอคอย นางแบบดังเดินออกมานำเสนออย่างหน้าสนใจ ก่อนจะหยุดยืนเพื่อรอคอยการประเมิน"สร้อยเส้นนี้ออกแบบให้เป็นดอกทานตะวันและหัวใจ ประดับเพชรเม็ดเล็กอย่างปราณีต เพชรทุกเม็ดเราคัดสรรมาอย่างดี เป็นเพชรน้ำร้อนทั้งหมดค่ะ"หลังฟังที่ปาริฉัตรอธิบายจบตะวัันขยับมองอย่างสนใจสร้อยเส้นนี้เป็นพิเศษ ทานตะวันกับหัวใจไม่ใช่ว่ามันคู่ควรกับแสนรักที่สุดหรอ เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซอบแผ่วเบาเพื่อถามเธอให้มั่นใจ"แสนรักชอบไหมเส้นนี้?""ก็ดีนะคะ เป็นทานตะวันแถมยังมีหัวใจด้วย น่ารักดีค่ะ" แสนรักพยักหน้าไปตามความจริง สร้อยเพชรราคาแพงขนาดนี้ ใครไม่ชอบก็คงแปลกแล้ว "ราคาประมูลสร้อยเพชรชุดนี้เริ่มต้นที่สามล้านบาท เริ่มค่ะ""ห้าล้าน" "พี่ตะวันคะ...." เธอคว้าแขนเขาเอาไว้ทันทีด้วยความตกใจที่เห็นเขาเริาิ่มประ

"สิเดี๋ยวก่อนสิครับ ฟังพี่ก่อนสิ" ภาพอาทิตย์ที่วิ่งตามสิรินาถต้อยๆทำให้ผู้คนที่มองเห็นหยุดยืนมอง มันเป็นอย่างนี้มาเสมอ ทำตัวงี่เง่าให้อาทิตย์ง้อต่อหน้าทุกคน เพื่อให้คนอื่นมองว่าตัวเองมีค่ามากพอที่จะให้คนวิ่งตาม ทุกครั้งอาทิตย์ทำไปอย่างจำใจ ในหัวสมองเขาต้องคิดตชอดเวลาว่าสิรินาถมีบทบาทสำคัญที่จะทำให้อัครบวรเติบโตกว่านี้"พี่ทำสิเสียหน้าขนาดนั้น สิพึ่งจะงอนพี่แค่อาทิตย์เดียวเอง ง้อต่อไปก็แล้วกันนะคะ" สิรินาถที่เลือกดูกระเป๋าแบรนด์เนมพูดขึ้นทั้งสายตายังจับจ้องที่กระเป๋าไม่ได้หันไปสนใจอาทิตย์ที่เดินตามต้อยๆ บทสนทนานั้นจงใจให้คนรอบข้างได้ยินอย่างทุกครั้ง"แต่พี่ง้อสิทุกวันเลยนะ เรื่องนี้เราคุยกันได้ไม่ใช่หรอครับ" น้ำเสียงของอาทิตย์ปนความเบื่อหน่ายอยู่ขั่วครู่ แต่เขาก็พยายามปรับให้เป็นปกติที่สุด เหนื่อยที่จะต้องมาคอยตามง้อ ตอนอยู่กับแสนรักไม่เคยต้องเหนื่อยขนาดนี้เลย"พี่อาทิตย์กำลังเถียงสิหรอคะ สิบอกแล้วไงว่าไม่ชอบให้ใครมาเถียง จำไม่ได้หรือไงคะ""พี่ไม่ได้เถียง เรากำลังพูดกันด้วยเหตุผลอยู่นะครับ" อาทิตย์เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบอย่างใช้เหตุผล แต่สิรินาถกลับกอดอกไม่พอใจเมื่อได้ยินคำนั้น เธ

โกดังของตะวันที่มาเก๊า ตะวันยังคงขมวดคิ้วแน่นเมื่อเดินดูความเสียหายของอาวุธในรอบนี้ มันไม่ได้มากจนเขาไม่มีเงินสำหรับล็อตใหม่ แต่เขาเป็นคนที่ไม่ชอบความผิดพลาดโดยเฉพาะกับงานสำคัญ เห็นทีถ้าเกิดว่าทุกอย่างเป็นอย่างนี้ เขาคงต้องอยู่มาเก๊านานกว่าที่คิดไว้ แล้วต้องอยู่ห่างแสนรักนานขึ้นอีก “ที่นู่นเป็นยังไงบ้าง?” “ไม่มีอะไรน่าห่วงครับนาย คุณแสนรักกำลังนั่งออกแบบอยู่กับคุณฉัตร” เขารับเอาไอแพดจากแมนลูกน้องคนสนิทมาดู ก่อนจะเห็นว่าในบ้านยังปกติดี เขาหยุดมองอยูอย่างนั้นสักพักเมื่อเห็นแสนรักที่ร่าเริงขึ้นทุกทียามที่เธอได้ทำอะไรที่เธอชอบ “มึงอย่าลืมย้ำคนที่นู่นว่าให้ดูแลแสนรักให้ดี ถ้าเกิดเรื่องกูจะจัดการเรียงตัว” ตะวันย้ำคำในน้ำเสียงยังมีความกังวล เพราะเขารู้ดีว่าไม่มีใครดูแลแสนรักได้ดีเท่าเขา แต่ตอนนี้เขาเลือกอะไรไปไม่ได้มากกว่ายอมรับและรีบจัดการเรื่องวุ่นวายของที่นี่ให้จบ จะได้บินกลับไปหาแสนรักเสียที “ครับนาย” ตะวันพยักหน้ารับเขาเดินถือไอแพดที่ยังคงแสดงภาพกล้องวงจรปิดของที่บ้านอยู่ตลอดเวลาไปยังรถหรูที่จอดเอาไว้ด้านหน้าโกดัง ตะวันกำลังนึกสนุกเขากดปุ่มเปิดไมค์ก่อนจะพูดออกไปจนแสนรักกับฉัตรสะดุ้

"แสนรัก!!!" ตะวันตะโกนลั่นเมื่อเห็นภาพผ่านกล้องว่าคนน้องกำลังพยายามขัดขืนจนโดนผลักตกลงมาจากบันได แม้บันไดหน้าประตูบ้านแค่ไม่กี่ขั้น แต่แรงกระแทกของเธออาจจะแรงพอสมควร ดูจากที่แสนรักประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแทบไม่ขึ้นเขาจิ๊ปากด้วยความขัดใจในสถานการณ์นี้ ตะวันไม่ชอบสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ โดยเฉพาะสถานการณ์ของคนที่เขาห่วงมากที่สุด เขาสลับกล้องมองสกายที่กำลังสั่งให้คนเล็งปืนเข้ามาปั้ง ปั้ง ปั้ง เสียงปืนดังลั่นจนพวกมันวิ่งไปหลบคนละทิศละทาง แสนรักที่ยังคงนอนอยู่ที่พื้นในตอนแรกขยับไปอยู่ข้างรถของพวกมันเพื่อใช้เป็นกำบัง ยามที่เห็นเธอชันเข่าขึ้นแล้วปิดหัวทั้งตัวสั่นเทามันทำให้เขาโมโหจนพูดไม่ออก"นายครับ ตอนนี้ได้แค่ยิงสะกัด คนของเราบอกว่า คุณแสนรักอยู่ในวิถีกระสุนเกินไปครับ ถ้ายิงมากกว่านี้อาจเกิดอันตราย""ย้ำว่าอย่าให้กระสุนโดนแสนรักเด็ดขาด!" เขายังคงย้ำเตือนคำเดิม ย้ำในสิ่งที่เขากลัวมากที่สุดว่ามันจะเกิดขึ้น ถ้ากระสุนโดนน้องหรือเกิดอะไรขึ้นกับน้อง เขาคงให้อภัยตัวเองไม่ได้ เขาไม่น่าใาที่นี่เลย น่าจะปล่อยเรื่องสินค้ามีปัญหาเอาไว้แล้วอยู่กับเธอ"นายจะให้บุกเข้าไปเลยไหมครับ?""คนของเราอยู่รอบบ