All Chapters of ตะวันแสนร้ายของแสนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

แผลที่คอยังคงมีเลือดติดแห้งกังแต่คนตรงหน้าเธอกับเอามีดขยับมาใกล้เธออีกครั้ง ความเย็นเฉียบของมีดที่ไล้ไปตามผิวหน้าทำให้แสนรักตัวสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามดิ้นเร่าแต่แขนและขาที่ถูกมัดคิดกับเก้าอี้กลายเป็นอุปสรรคใหญ่สำหรับการหลีกหนีแสนรักหลับตาลงเมื่อคิดว่าตัวเองคงไม่อาจเอาตัวรอดไปจากตรงนี้ได้ แต่แล้วเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่วิ่งเข้ามาและเสียงแสนคุ้นหูก็ทำให้เธอมีความหวัง"ไอ้คาลอส ปล่อยคนของกู!" เสียงคุ้นหูของเขาตะโกนดังลั่นทำให้แสนรักใจชื้นขึ้นมาเมื่อได้ยิน ดวงตากลมสั่นไหวน้ำตาแทบจะไหลออกมาอยู่รอมร่อเมื่อเห็นคนที่รอคอยอยู่ตรงหน้า"มาเร็วชิบหาย กูกะจะเล่นสนุกกับมันสักหน่อย" คาลอสขยับไปยืนอยู่ด้านหลังร่างเล็กทันที แขนแกร่งของมันโอบไว้รอบคอของแสนรักพร้อมกับปลายมีดที่ถือจ่อไปมาอยู่ตามใบหน้าแล้วยกขึ้นถือให้ตะวันได้เห็น"พี่ตะวัน...." เสียงหวานของแสนรักแผ่วเบาแต่ตะวันกลับได้ยินมัรชัดเจน เขามองสบตาคนน้องเพื่อให้เธอเขื่อมั่นในตัวเขาและไม่กังวล ประโยคปลอบประโลมถูกเขาพูดออกไป"แสนรักต้องกลัวนะ พี่อยู่นี่แล้ว""อีนี่มันสำคัญกับมึงจริงๆสินะ แสดงว่ากูจับมาไม่ผิดตัว" ยิ่งตะวันแสดงออ

ตะวันยืนกอดอกพิงกำแพงมองดูแสนรักที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ดวงตากลมหลับสนิทแต่คิ้วขมวดแน่นราวกับมีความกังวลอยู่ในนั้น เขาไล้สายตามองบาดแผลที่คอและใบหน้าที่ถูกหมอจัดการไปหมดแล้วเสียงลมหายใจหนักของตะวันพรูออกมาจนยาวเหยียด โชคดีที่แผลแต่่ละแผลไม่ได้ร้ายแรง เขากำชับกับหมออย่างดีที่สุดว่าไม่ต้องการให้น้องมีแผลเป็น เพราะถ้ามันเป็นแผลเป็นเมื่อไหร่ก็ตามที่แสนรักมองเห็นก็คงจะนึกถึงเรื่องเมื่อวาน เหมือนกับที่เขาจงใจฝากบาดแผลไว้ที่หน้าของคาลอส แต่ตอนนี้มันแค่ไม่มีโอกาสได้นคกหรือพูดถึงอะไรอีกแล้วก็อก ก็อก ก็อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะเปิดออก เป็นปาริฉัตรกับสกายที่เดินเข้ามา ใบหน้าคงปาริฉัตรยังคงแฝงไปด้วยความตกใจ แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว อย่างน้อยคู่หมั้นของเพื่อนเขาก็ไม่บาดเจ็บ"น้องแสนรักเป็นไงบ้าง?" ปาริฉัตรถามขึ้นมาทันทีแล้วจับจ้องมองไปที่เตียงของแสนรักที่ยังหลับสนิท เหตุการณ์เมื่อวานยังคงฉายวนซ้ำในหัวเธอ ปาริฉัตรไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนั้นมากก่อน มันอาจจะยากสำหรับเธอที่จะเริ่ม แต่ก็ไม่ได้ส่วผลกับชีวิตมากขนาดนั้น"ไม่เป็นไรมากหรอก แค่ตกใจกับอ่อนเพลีย หมอเลยฉีดยาให้นอนพั

ลมเย็นพัดโชยกระทบผมสลวยให้ปลิวสไว ตะวันที่นั่งอยู่ในคาเฟ่มองออกมาที่แสนรักในขณะที่เธอกำลังสอนดารินและปาริฉัตรวาดภาพอยู่ด้านนอกร้าน รอยยิ้มที่แต่งแต้มใบหน้าของเธอทำเขาหลุดยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อยก่อนจะทำตัวเป็นปกติ ตะวันหันมายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบก่อนจะรอบมองหน้าเพื่อนสองคนที่นั่งดูเอกสารที่เขาเอามาให้ดูอย่างตั้งใจ“นี่เท่ากับว่าพ่อของน้องแสนรักโดนหลอกจริงๆ?” ตะวันพยักหน้าตอบรับองศาที่ขมวดคิ้วถาม ข้อมูลในเอกสารนั้นเกี่ยวข้องกับคดีของพ่อแสนรัก เขารวบรวมมันมาสักระยะก่อนได้เบาะแสนบางอย่างมาบ้าง แต่ก็ยังห่างไกลคำว่าสำเร็จอยู่มาก“กูพึ่งได้ข้อมูลนี้มาล่าสุด แต่น่าแปลกตรงที่กูตามหาคนจากรายชื่อนี้มาไม่ได้เลย”“มึงหมายความว่าไงที่หามาไม่ได้?” สกายที่ยังคงสลับเอกสารเพื่ออ่านดูวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเอ่ยถามตะวันขึ้นมาอย่างต้องการมห้ตะวันขยายความสิ่งที่พูด ทั้งที่มีข้อมูลขนาดนี้แล้วแต่การที่ตะวันบอกว่าหามาไม่ได้มันเกิดจากเหตุผลอะไรกันแน่“คนพวกนี้ถ้าไม่ตาย ก็เป็นบ้า เท่าที่คนของกูหามา เหตุผลที่ทุกคนเป็นแบบนี้เพราะอุบัติเหตุ” น้ำเสียงของตะวันแผ่วเบาและปะปนไปด้วยความสงสัย เขาไม่เชื่อว่าทุกอย่างจะบังเอิญอย่างน

แสงแดดยามบ่ายทอดตัวลงบนผนังกระจกของโรงพยาบาลจิตเวชจนเกิดเงาสะท้อนวูบไหวราวผืนน้ำ ตะวันยืนมองเงาของตนเองในกระจกบานสูงก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดอย่างเงียบงัน กลิ่นสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นดอกไม้จาง ๆ จากแจกันตรงมุมโถงลอยมาแตะปลายจมูก บรรยากาศภายในดูสงบ เรียบร้อย และแทบไม่มีเสียงใดรบกวน นอกจากเสียงรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องที่สะท้อนเบา ๆ ไปตามทางเดินยาวความสงบภายนอกกลับยิ่งขับเน้นความไม่สงบในใจของเขาให้ชัดเจนขึ้น ภาพของแสนรักลอยขึ้นมาในความคิด ดวงตาของเธอในยามที่คิดถึงข่าวการล้มละลายของพ่อเธอนั้นหม่นลงราวกับท้องฟ้าก่อนฝนตก และตะวันรู้ดีว่า เสียงซุบซิบ เสียงกล่าวหา และสายตาดูแคลนจากผู้คนรอบข้างคงเป็นเหมือนเป็นมีดเล่มเล็ก ๆ ที่คอยกรีดหัวใจเธอทีละนิด“พร้อมไหม” องศาที่ตามมาที่หลังเอ่ยถามเสียงเรียบยืนอยู่ข้างเขา มือทั้งสองสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง ทั้งสีหน้าเคร่งขรึมแต่มั่นคง ตะวันพยักหน้ารับแม้ลมหายใจของเขาจะหนักอึ้งกว่าปกติ “อาวิรัชเตรียมห้องกระจกไว้แล้ว ท่านอนุญาตให้เราคุยได้ แต่ถ้าอาการไม่ดีต้องหยุดทันที” ดารินเดินนำไปยังลิฟต์ เธอบอกข้อมูลที่อาวิรัชบอกมาเมื่อครู่ก่อ

แสงแดดยามสายทอดตัวอ่อนละมุนเหนือผืนทะเลสีฟ้ากว้างไกล คลื่นเล็กๆ ไล้เข้าหาฝั่งอย่างสม่ำเสมอ ทิ้งแนวฟองขาวบางเบาไว้บนผืนทรายละเอียด บ้านพักริมทะเลของดารินตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล ตัวบ้านสีขาวสะอาดตาตัดกับหลังคาสีน้ำตาลอ่อน ระเบียงไม้กว้างยื่นออกไปทางทะเล มองเห็นหาดส่วนตัวที่เงียบสงบ ไร้ผู้คนรบกวน มีเพียงเสียงลม เสียงคลื่น และกลิ่นเกลือทะเลที่ลอยมาแตะปลายจมูกต้นสนทะเลเรียงตัวเป็นแนวโค้งรับลม ใบเรียวยาวสั่นไหวเกิดเสียงซ่าเบาๆ ราวกับกระซิบต้อนรับผู้มาเยือน แสงแดดสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ คล้ายผืนผ้าไหมที่มีใครบางคนโปรยแสงทองลงไปอย่างตั้งใจตะวันยืนอยู่ที่ระเบียง มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกโล่งใจ เขาไม่ค่อยได้เห็นทะเลในวันที่ใจหนักอึ้งแบบนี้มาก่อน ปกติทะเลคือที่พักผ่อน แต่ครั้งนี้มันเหมือนเป็นที่หลบภัยชั่วคราวจากเรื่องราวมากมายที่ตามติดชีวิตเขาและแสนรักเสียงหัวเราะสดใสดังมาจากด้านในบ้าน ดารินกำลังเถียงเล่นกับสกายเรื่องการเลือกห้องพัก ส่วนองศายืนพิงผนังหัวเราะเบาๆ บรรยากาศในบ้านดูคึกคัก เป็นชีวิตชีวา แตกต่างจากช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาอย่างชัดเจนแสนรักเดินออกมายืนข้างตะวัน เธอสวมชุดกระโ