Semua Bab ตะวันแสนร้ายของแสนรัก: Bab 41 - Bab 50

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอแสงลอดผ่านผ้าม่านสีขาวนวลเข้ามาในห้องนอนกว้าง กลิ่นอายของความรักและบทเพลงแห่งความปรารถนาเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาและกลิ่นแอลกอฮอล์จายกายเขายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ตาวันลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกแรกที่เยาสัมผัสได้คือความอบอุ่นจากร่างนุ่มนิ่มของแสนรักที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขามองเธอที่กำลังหลับใหลดวงตากลมหลับพริ้มราวกับเป็นการพักผ่อนที่ไม่อยาให้ใครรบกวน ใบหน้าหวานใสไร้เครื่องสำอางของเธอดูละมุนละไมยิ่งกว่าเวลาใด ทั้งผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยกระจายเต็มหมอนสีขาว ผิวขาวเนียนของคนน้องช่างเนียนละเอียดและยังมรรอยสีกุหลาบจางๆฝากไว้โดยฝีมือของเขาเองเมื่อคืนนี้ ยิ่งมอง... หัวใจของตะวันก็ยิ่งเต้นแรง เขามองดูเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง เกินกว่าคำว่ารักไปไกลแสนไกล สำหรับเขาแล้วแสนรักไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่เขาพึ่งแอบชอบอะไรทำนองนั่น แต่เขารักเธอมานานแล้ว และเมื่อคืนก็คงเป็นสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด กายหนายับกายเข้าไปชิดมากขึ้น กลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะตัวของแสนรักผสมกับกลิ่นสบู่จางๆ ปลุกสัญชาตญาณในตัวเขาให้ตื่นขึ้นกว่าเดิม จมูกโด่งของตะวันซุกไซ้ลงที่ขมับบาง ก่อนจะเลื่อนลงมาที

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น เมฆฝนตั้งเค้ามาแต่ไกลส่งสัญญาณถึงพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ เช่นเดียวกับคลื่นใต้น้ำที่สิรินาถซุกซ่อนไว้ในใจ ความคั่งแค้นจากการที่ถูกตะวันฉีกหน้ากลางงานแต่งงานจนชื่อเสียงของเธอป่นปี้นิ้วเรียวยาวไล่ไปตามข้อมูลที่ผู้จัดการส่วนตัวพึ่งส่งมา เป็นรายละเอียดคิวงานและสัญญาพรีเซนเตอร์ที่ถูกยกเลิกไปจนหมด ทำให้หญิงสาวผู้เย่อหยิ่งยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้คนที่กล้าลองดีต้องพินาศ"ในเมื่อแกพรากทุกอย่างไปจากฉัน... ฉันก็จะพรากหัวใจของแกไปเหมือนกันไอ้ตะวัน!" สิรินาถขบกรามแน่นพลางทอดสายตามองลูกน้องของพ่อที่ส่งสัญญาณว่างานที่สั่งให้ไปทำนั้นเรียบร้อยดีภายในรถยนต์ยุโรปคันหรู ดารินกำลังฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี โดยมีแสนรักนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับพร้อมรอยยิ้มบางๆ ในมือของแสนรักมีถุงของใช้กระจุกกระจิกและต้นไม้เล็กๆ ที่เธอตั้งใจจะนำไปอวดตะวันเย็นนี้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ตะวันยอมให้เธอออกมากับดารินสองคนดดยที่ไม่มีเขาตามมาด้วย"วันนี้ขอบคุณมากเลยนะคะพี่ดารินที่พามาซื้อของ รบกวนเวลาแย่เลย" แสนรักกล่าวอย่างเกรงใจ"รบกวนอะไรกันน้องแสนรัก ตะวันกำชับนักกำชับหนาว่าให้ด

หน้าต่างบานสูงภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังถูกเปิดรับแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมนุ่มนวล ห้องทั้งห้องตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คและโซฟาตัวใหญ่ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายคล้ายกับห้องนอนในคฤหาสน์มากกว่าโรงพยาบาล กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้สดที่ตะวันสั่งมาทุกวันอบอวลไปทั่วบริเวณตะวันนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยปรับระดับได้สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างบางของแสนรักที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าหวานที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือด มีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอคอยย้ำเตือนว่าเธอยังอยู่กับเขา ตะวันไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว มือหนากุมมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่นประตูห้องพักถูกเปิดออกเบาๆสกายและองศาก้าวเข้ามาพร้อมกับกระเช้าผลไม้และช่อดอกไม้สด ทั้งสองมองเพื่อนสนิทที่นั่งเฝ้าแสนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ“ตะวัน... มึงไปพักบ้างเถอะว่ะ” สกายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“จริง มึงนั่งอยู่ตรงนี้มาสองวันเต็มๆ แล้วนะ หน้ามึงโทรมจนแทบดูไม่ได้แล้ว” องศาเสริมด้วยอีกคนแล้วถอนหายใจ ตะวันไม่ได้หันมามองเพื่อน เขาเพียงแต่กระชับมือแส

ท้องฟ้าเหนือคาบสมุทรมาเก๊าถูกฉาบด้วยสีม่วงอมส้มยามอาทิตย์ตก กลิ่นอายของน้ำเค็มจากทะเลจีนใต้พัดพาเอาความชุ่มชื้นเข้าสู่ตัวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีและสถาปัตยกรรมสไตล์โปรตุเกสผสมผสานกับความทันสมัยของตึกสูงระฟ้า บนดาดฟ้าของโรงแรมหรูระดับหกดาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง ตะวันยืนทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาเบื้องหลังใบหน้าอันเรียบเฉยนั้น เขากำลังแบกรับความตึงเครียดจากธุรกิจด้านมืดที่กำลังสั่นคลอน เส้นทางการค้าอาวุธที่เขามีส่วนเกี่ยวข้องกำลังถูกแทรกแซงโดยกลุ่มผู้ทรงอิทธิพลเจ้าถิ่น ซึ่งนั่นคือเหตุผลหลักที่เขาต้องบินด่วนมายังมาเก๊าเพื่อสะสางปัญหาให้สิ้นซากแต่ทว่า... ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ความผิดพลาดที่เขาเคยทิ้งแสนรักไว้ลำพังที่เมืองไทยจนเกิดเหตุการณ์เฉียดตายนั้นยังคงสลักลึกเป็นตราบาปในใจ เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกเด็ดขาด“พี่ตะวันคะ ดูนั่นสิคะ! แสงไฟจากหอคอยมาเก๊าสวยมากเลยค่ะ”เสียงหวานใสของแสนรักที่ดังขึ้นทางด้านหลังทำให้ประกายตาที่แข็งกร้าวของตะวันมลายหายไปทันที เขารีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้กลายเป็นชายหนุ่มที่แสนอ่อนโยน ก่อนจะหันไปหาคนน้องที่อยู่ในชุดเดร

มาเก๊าในยามค่ำคืนนี้ท้องฟ้ากว้างช่างดูโปร่งตาจนมองเห็นกลุ่มดาว ลมพัดพาเอาความเย็นสดชื่นขึ้นมาถึงชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูระดับหกดาว พื้นที่ด้านบนถูกเนรมิตให้กลายเป็นส่วนตัวที่ตัดขาดจากความวุ่นวายเบื้องล่าง แสงไฟโทนอุ่นถูกประดับประดาไว้ตามซุ้มไม้เลื้อยและขอบสระว่ายน้ำที่ดูเหมือนจะเชื่อมต่อกับท้องฟ้าอย่างไร้รอยต่อแสนรักก้าวเท้าลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันด้วยความประหลาดใจ เธออยู่ในชุดเดรสพริ้วไหวสีแชมเปญที่ตะวันเป็นคนเลือกให้เมื่อช่วงเย็น มือเรียวเล็กยังคงถูกกุมไว้ด้วยมือหนาที่อบอุ่นและมั่นคงของเขา“พี่ตะวันคะ... ไหนบอกว่าแค่จะพามาทานมื้อค่ำธรรมดาไงคะ ทำไมมันดูพิเศษขนาดนี้ล่ะ?” แสนรักกระซิบถามพลางมองไปรอบๆ บริเวณที่มีโต๊ะอาหารยาวจัดวางไว้และมีเชฟส่วนตัวกำลังจัดเตรียมอาหารทะเลสดใหม่ และบริกรที่คอยบริการอย่างนอบน้อม ตะวันยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวตอนอยู่โกดัง บัดนี้เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้คนตรงหน้าเท่านั้น“ก็ธรรมดาสำหรับพี่นะ...ไม่เอาน่า อย่าคิดมากเลย เงินแค่นี้ไม่ทำให้พี่หมดตัวหรอก แค่แสนรักมีความสุขก็พอแล้ว”เขาไม่ได้บอกเธอว่าส่วนหนึ่งของมื้อเย็นนี้คือเบื้องหลังงานเลี้ยงฉลองช