All Chapters of ตะวันแสนร้ายของแสนรัก: Chapter 51 - Chapter 59

แดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวสะอาดตาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์ กลิ่นหอมจางๆของดอกมะลิที่วางอยู่ข้างเตียงผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดของเจ้าของห้อง ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเงียบสงบอย่างประหลาดแสนรักขยับตัวเล็กน้อยใต้ผ้าห่มผืนหนา เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนแกร่งของตะวัน เขายังคงหลับสนิท ใบหน้ายามหลับของเขาดูละมุนละไมผิดกับภาพลักษณ์ที่ใครต่อใครเคยเห็น ดวงตากลมมองสำรวจใบหน้าคมเข้มนั้นเงียบๆ ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเขาเบาๆ"แอบมองพี่ตอนหลับเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวดังขึ้นทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ลืมตา ตะวันกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนแสนรักแนบชิดกับอกกว้างของเขา"พี่ตะวันตื่นนานแล้วเหรอคะ? แสนรักนึกว่ายังหลับอยู่" แสนรักหน้าร้อนผ่าว พยายามจะบิดตัวออกจากอ้อมกอดแต่ก็ไม่เป็นผล"เพิ่งตื่นตอนที่มีคนแอบลูบหน้าพี่นี่แหละ" ตะวันลืมตาขึ้น ประกายตาของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มของคนน้องฟอดใหญ่ "มอนิ่งคิส""พี่ตะวัน! พอเลยค่ะ เดี๋ยวใครก็มาเห็นหรอก""นี่บ้านพี่ ใครจะกล้าว่าอะไร" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยอมคลายอ้อม

"พี่ตะวันคะ... ปล่อยแสนรักก่อน แสนรักต้องไปเก็บกวาดโต๊ะก่อนนะคะ" แสนรักเอ่ยเสียงแผ่วแต่หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ตะวันยังคงกระชับอ้อมแขนที่อุ้มแสนรักให้แน่นขึ้นอีก"ปล่อยให้แม่บ้านจัดการเถอะ... คืนนี้เป็นวันเกิดของพี่... และพี่อยากได้ของขวัญที่พี่โหยหามาตลอด นะแสนรัก ให้ของขวัญพี่หน่อย" ตะวันกระซิบพลางฝังจมูกคลอเคลียที่แก้มนิ่มของคนในอ้อมกอด ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ตะวันจ้องมองดวงตากลมโตที่ไหวระริกนั้นด้วยความรักที่เปี่ยมล้น เขาพาเธอเดินเข้าไปสู่พื้นที่ส่วนตัวที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครย่างกรายเข้าไป... นอกจากเธอประตูห้องนอนบานใหญ่ถูกปิดลงเบาๆ ด้วยเท้าของตะวัน ก่อนที่เขาจะค่อยๆวางแสนรักลงบนเตียงกว้างหนานุ่มที่ปูด้วยผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม แสงจากโคมไฟสีส้มสลัวตรงหัวเตียงขับเน้นให้ผิวขาวเนียนของแสนรักดูผุดผ่องราวกับไข่มุกท่ามกลางความมืดตะวันยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง เขาค่อยๆถอดเสื้อเชิ๊ตออกอย่างช้าๆ สายตาคมเข้มไม่ละไปจากใบหน้าของแสนรักเลยแม้แต่วินาทีเดียว แสนรักรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกมนตร์สะกด เธอไม่สามารถละสายตาจากแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อที่ดูสมบูรณ์แบบของเขาได้เลย"แส

แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมายังรันเวย์ของสนามบินสุวรรณภูมิ เครื่องบินลำยักษ์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ามุ่งหน้าสู่มาเก๊า บนเครื่องนั้นมีตะวัน ที่นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยความรู้สึกพะวักพะวน แม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะเป็นเรื่องงานที่สำคัญระดับพันล้าน แต่ใจของเขากลับทิ้งไว้ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ ทิ้งไว้กับผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจเขาสะบัดไล่ความกังวลออกไปจากหัวพลางหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจเช็กระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านผ่านแอปพลิเคชัน ทุกอย่างยังปกติดี กล้องวงจรปิดทุกตัวทำงานได้ไร้ที่ติ และเขาก็สั่งกำชับองศากับสกายให้คอยเวียนเข้าไปดูแสนรักทุกเย็น‘ฉันอาจจะแค่คิดมากไปเอง’ ตะวันบอกตัวเองแบบนั้น แต่สัญชาตญาณของเขากลับร้องเตือนบางอย่างที่เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้ภายในคฤหาสน์แสนรักที่ยืนส่งรถของตะวันที่แล่นพ้นรั้วบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ ความเงียบเหงาเริ่มเข้ามาทักทายเธอทันทีที่เขาไม่อยู่ เธอเดินกลับเข้ามาในบ้านที่ดูจะกว้างขวางเกินไปสำหรับคนเพียงคนเดียว แม้จะมีเหล่าแม่บ้านและคนของเขาอยู่ด้วยก็ตาม"คุณแสนรักคะ มีพัสดุมาส่งค่ะ" ป้าอุ่นแม่บ้านเก่าแก่เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องกระดาษขนาดกลางสีน้ำตาล ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพี

ภายในห้องนอนใหญ่ที่เคยอบอวลไปด้วยไอรัก บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขัง อาทิตย์ในคราบของตะวันยืนจ้องมองแสนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขาคาดหวังว่าการกลับมาครั้งนี้จะได้รับความปรนนิบัติและการตอบรับอย่างเร่าร้อนแต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม"แสนรัก พี่บอกให้มานี่ไง จะถอยหนีพี่ทำไม?" อาทิตย์ก้าวเดินเข้าหาเธอด้วยท่าทางคุกคาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเริ่มมีความกระด้างที่ปิดไม่มิด"พี่ตะวัน... แสนรักรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ วันนี้แสนรักเพลียมากจริงๆ" แสนรักตอบพลางขยับตัวไปจนชิดขอบเตียง มือของเธอกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่น สัมผัสที่เย็นชารวมถึงแววตาที่จ้องมองมาอย่างหิวกระหายนั้นทำให้เธอหวาดกลัวจนแทบหยุดหายใจ เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่ตะวันที่แสนอบอุ่นคนเดิมแน่ๆ แต่เธอก็ยังไม่กล้าพูดออกมา"ไม่สบายงั้นเหรอ? หรือว่าพอพี่ไม่อยู่ ใจเธอก็เปลี่ยนไปหาคนอื่นแล้ว!" อาทิตย์คว้าข้อมือเล็กของแสนรักไว้แน่นแล้วกระชากเข้าหาตัว"โอ๊ย! พี่ตะวัน แสนรักเจ็บค่ะ ปล่อยแสนรักนะ!" แสนรักพยายามดิ้นรน แรงบีบที่ข้อมือของเขามันรุนแรงและป่าเถื่อนจนเธอเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ก่อนที่อาทิตย์จะโน้มตัวลงมาใช้กำลังข่มเหงเธอ เสียง

ภายในห้องนอนใหญ่ที่มืดสลัว แสงเทียนสั่นไหววูบวาบประดับบนโต๊ะอาหารมื้อพิเศษที่ อาทิตย์สั่งให้จัดเตรียมขึ้น เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับแสนรักในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่จงใจให้ดูเหมือนเทพบุตรที่สุดเท่าที่จะทำได้"แสนรัก... ในเมื่อทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นใหม่แล้ว พี่อยากให้เรามีพันธสัญญาที่มั่นคงกว่าเดิม" อาทิตย์เอ่ยเสียงนุ่มพลางหยิบกล่องแหวนเพชรเม็ดโตออกมาวางบนโต๊ะ "แต่งงานกับพี่นะ..."แสนรักจ้องมองกล่องแหวนนั้นด้วยความรู้สึกขยะแขยงจนแทบอยากจะอาเจียน มือของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ดวงตากลมมองแหวนในนิ้วที่ตะวันใส่ให้ ทุกอย่างยิ่งยืนยันกับเธอชัดเจนว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ตะวัน เธอแอบชำเลืองมองนาฬิกาที่ผนัง... อีกเพียงสิบนาทีเท่านั้น"พี่ตะวันคะ... แสนรักขอเวลาคิดแป๊บนึงได้ไหมคะ" เธอพยายามยื้อเวลาอย่างสุดความสามารถ"คิดอะไรอีกล่ะ!?" แววตาของอาทิตย์เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด บรรยากาศตรงรั้วหลังคฤหาสน์ องศาและสกายในชุดปฏิบัติการสีดำสนิทกำลังซุ่มรอสัญญาณจากคนของตะวันที่ซ่อนอยู่ภายในบ้าน ซึ่งก็คือป้าอุ่นแม่บ้านเก่าแก่ที่แอบตัดวงจรไฟฟ้าในจุดอับสายตาตามคำแนะนำของสกายผ่านโทรศัพท์ที่