Alle Kapitel von อย่าแม้แต่จะคิด ไม่งั้นจะโดนทำโทษเป็น 2 เท่า!: Kapitel 11 – Kapitel 20

เมื่อแสงแดดอ่อน ๆ ได้สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนของยามาดะผ่านทางกระจกหน้าต่างบานใหญ่ มะนาวรู้สึกตัวแล้วค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นจึงพบว่าตนเองยังคงถูกชายหนุ่มกอดเอาไว้อยู่เช่นเดิมเธอจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นไปมองดูเพื่อที่จะเช็กว่าเขาได้ตื่นจากการนอนหลับแล้วหรือยัง เมื่อมะนาวเห็นว่าเขายังคงหลับตานอนอยู่ เธอจึงค่อย ๆ แกะมือของเขาออกไปจากตัวเธออย่างแผ่วเบา จากนั้นก็รีบลงมาจากเตียงนอนอย่างไม่รีรอหญิงสาวไม่รอช้ารีบใส่เสื้อผ้าของตนเองโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แล้วค่อยๆ เดินย่องออกไปที่หน้าประตูห้องนอนเพื่อที่จะออกจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุดเธอรีบก้าวเดินอย่างฉับไวจนไปถึงในจุดที่ชายหนุ่มได้ปัดมือถือของเธอตกหล่นไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้ หญิงสาวร่างเล็กจึงรีบก้มลงไปเก็บมือถือของเธอขึ้นมาเพื่อตรวจสอบดูว่ามันยังสามารถใช้งานได้อยู่หรือไม่หลังจากที่มะนาวลองเปิดมันขึ้นมาใหม่และโชคดีที่มือถือไม่ได้เป็นอะไรมาก เธอจึงได้พ่นลมออกมาอย่างโล่งใจจากปากเล็กเมื่อได้มองดูมือถือของตนเองยังอยู่ดีแต่ต่อมาเสียงสั่นแจ้งเตือนของข้อความต่าง ๆ และสายเรียกเข้าที่เธอไม่ได้รับสายก็ได้ประเดประดังขึ้นมาหลังจากที่มะนาวเปิดเครื่องขึ้นมาไ

ที่ห้องพักของมะนาวมะนาวรีบล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนของเธอในทันทีเนื่องจากความอ่อนเพลียและเมื่อยล้า แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้นอนหลับก็มีเสียงรอสายดังขึ้นมา หญิงสาวจึงรีบหยิบมือถือขึ้นมาดูปรากฏว่าสายที่โทรเข้ามาคือยามาดะนั่นเองเมื่อมะนาวเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาเธอจึงรีบปิดเครื่องหนีเขาไปในทันที เพราะเธอไม่อยากที่จะพูดคุยหรือเห็นหน้าเขาอีกต่อไปแล้วที่ห้องพักอาจารย์ยามาดะ"เธอจะเอาแบบนี้ใช่ไหมมะนาว" ชายหนุ่มหัวร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อถูกหญิงสาวปิดเครื่องใส่เธอกล้ามากนะมะนาวที่ยังกล้าขัดคำสั่งของผมอีก ดูเหมือนว่าเรื่องในเมื่อคืนนี้มันจะไม่ได้ทำให้คุณเกรงกลัวขึ้นมาเลยสินะ เขาพาลคิดโมโหเธออยู่ในใจ"ได้! ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะทำยังไงต่อ จะเชื่อฟังในสิ่งที่ผมพูดหรือจะท้าทายผมต่อไป... มะนาว!"ยามาดะได้แต่กัดฟันกรอดและกำหมัดแน่น เขาพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเองเพื่อไม่ให้มันระเบิดไปมากกว่านี้อีกทางด้านหนึ่ง ตอนนี้มะนาวกำลังนอนครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ และเธอจะต้องรีบหาทางแก้ไขปัญหานี้ไปให้ได้โดยเร็วที่สุด"จริงสิ! อันดับแรกจะต้องหาข้อมูลส่วนตัวของเขาเพื่อหาจุดอ่อนก่อน เพราะไม่อย่างนั้นแล้ว

เสียงอู้อี้อย่างแผ่วบางอยู่ในลำคอเล็ก หญิงสาวพยายามดิ้นขลุกขลักไปมาภายใต้ร่างหนาใหญ่แต่เขาก็ยังคงดูดดึงลิ้นบางอย่างไม่ให้เธอได้พักหายใจ หญิงสาวจึงใช้มือเล็กทั้งสองข้างทุบตีระรัวเข้าไปที่กลางลำตัวของชายหนุ่มเพื่อส่งสัญญาณให้เขาปล่อยเธอไปผ่านไปไม่นานชายหนุ่มถึงได้ถอนริมฝีปากหนาของเขาขึ้น จึงทำให้น้ำหวานจากปากของพวกเขาฉ่ำเยิ้มไปทั่วบริเวณรอบ ๆ กลีบปากทั้งสอง ตามมาด้วยเสียงหอบกระเส่าของร่างบางเมื่อเธอได้รับอิสรภาพจากคนตรงหน้า“คุณจะยอมทำตามที่ผมบอกดี ๆ ไหม เพราะไม่อย่างนั้นแล้วคุณก็จะได้เจออย่างเมื่อคืนอีก”เสียงชายหนุ่มพูดตะคอกใส่หน้าหญิงสาวด้วยอารมณ์โมโหที่เธอชอบขัดคำสั่งเขาตลอด มะนาวจ้องมองไปที่ดวงตาคมเข้มด้วยสายตาที่อาฆาตราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขาหากว่าเธอสามารถทำได้“ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำอะไรแบบนี้กับฉันอีก และฉันขอยกเลิกสัญญารับทุนการศึกษานี้ถึงแม้ว่ามันจะเป็นหนี้หัวโต แต่ความรู้สึกของฉันก็น่าจะดีกว่าตอนนี้หลายเท่า”มะนาวพูดตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มไปด้วยอารมณ์ที่จุกอกคับแค้นใจ เพราะเขาชอบข่มเหงและข่มขู่เธอด้วยเรื่องพวกนี้มาโดยตลอด ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะขอยกเลิกสัญญาแล้วกลับไปหางานทำ

ที่ห้องนั่งเล่นในบ้านของพ่อแม่ไดอิจิชายหนุ่มหน้าหวานรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ผู้เป็นแม่ทันทีที่เขาเข้ามาภายในห้อง วันนี้ที่เขาได้เดินทางกลับมาบ้านก็เนื่องจากว่าพ่อและแม่ของเขาต้องการที่จะปรึกษาหารือธุระสำคัญกับลูกทั้งสองคนโดยเรื่องแรกคือเรื่องกำหนดวันแต่งงานของคาซึเมะพี่สาวไดอิจิ เพราะเธอถูกหมั้นหมายกับยามาดะ โช มาเนิ่นนานหลายปีมากแล้ว แต่จนป่านนี้ก็ยังไร้วี่แววของฤกษ์มงคล และด้วยอายุของหญิงสาวเริ่มที่จะมากขึ้นทุกปี ดังนั้นคนเป็นพ่อเป็นแม่จึงอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ทางด้านคาซึเมะเอง เธอก็ได้แต่ยืนกรานที่จะปฏิเสธการแต่งงานในครั้งนี้อีกครั้งโดยที่ไม่ได้ให้เหตุผลอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่เธอขอเวลาอีกแค่สองปีเท่านั้น เพราะถ้าหากฝ่ายนั้นไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไร เธอก็จะยอมแต่งงานแต่โดยดีตามที่ผู้ใหญ่ต้องการส่วนไดอิจิ เขาก็พอจะรู้จักนิสัยพี่สาวดี ที่เธอทำไปแบบนี้ก็ล้วนแค่ทำตามความต้องการของอีกฝ่ายเท่านั้น ทั้งที่จริงแล้วคาซึเมะเองก็ได้ตกหลุมรักยามาดะ โช มาตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นเด็กแล้ว แต่ด้วยนิสัยของหญิงสาวที่เธอเองก็ไม่อยากจะฝืนใจใครและเธอก็ไม่ยอมตัดใจจากเขาเสียที ดังนั้นผลลัพธ์ที่ได้เธอจึงขอเ

ที่ห้องติวหนังสือใต้หอพักของมะนาวและไดอิจิ "มะนาวเป็นยังไงบ้าง คุณหายดีแล้วใช่ไหม" ไดอิจิรีบสอบถามถึงอาการป่วยของหญิงสาวทันทีที่เธอได้เดินเข้ามานั่งยังฝั่งตรงข้ามกันกับเขา "มะนาวหายดีแล้ว ขอบคุณไดอิจิมากนะที่ยังเป็นห่วงมะนาว" หญิงสาวตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เพื่อเว้นระยะห่างอย่างเช่นเคย “มะนาวหายดีก็ดีแล้ว เพราะผมจะไม่ได้เป็นห่วงมะนาวมาก... ถ้างั้นเรามาเริ่มเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าเนอะ” ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบพูดเข้าเรื่องทันที “มะนาวอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงได้เกลียดเขานัก ก็เพราะว่าเขาเป็นคู่หมั้นของพี่สาวผมยังไงล่ะ แต่ผมไม่ได้เกลียดเขาเพียงเพราะว่าเขาเป็นคู่หมั้นของพี่สาวผมหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะว่าผู้ชายคนนั้นชอบทำให้พี่สาวของผมเสียใจอยู่บ่อยครั้งน่ะสิ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเกลียดเขามากต่างหาก” ชายหนุ่มหน้าหวานพูดไปพร้อมทั้งใส่อารมณ์ไป เมื่อเขาได้ย้อนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาของยามาดะที่เขาเคยทำกับคาซึเมะไว้ ส่วนมะนาวเมื่อเธอได้ยินเขาพูดออกมาแบบนั้นเธอก็ได้แต่ทำตาโตนั่งนิ่งเพราะกำลังตกใจอยู่กับสิ