บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงของนางร้ายพร้อมระบบหมอเทวดา: บทที่ 1 - บทที่ 10

ยมทูตทำงานผิดพลาด [1/2]ก๊อก…ก๊อก…ก๊อกเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังก้องในยามพลบค่ำไป๋เสวี่ยหรงลากร่างอ่อนล้าเดินออกมาจากตึกที่ตนเองทำงานอยู่ ดวงตาคล้ำบอกชัดถึงความเหน็ดเหนื่อยที่เธอเผชิญมาตลอดทั้งวันแต่หญิงสาวไม่ได้เดินทางกลับบ้านเพื่อพักผ่อนอย่างที่ทุกคนคาดคิดทว่ากลับพาร่างกายอันเหนื่อยล้าของตัวเองไปยังสถานที่คุ้นเคยที่มักแวะเวียนไปเป็นประจำตลอดหลายปี“นังหนูมาแล้วเหรอ....นึกว่าเลิกเล่นไปแล้วเห็นหายไปหลายวัน” ชายชราเจ้าของร้านขายสลากกินแบ่งแบบขูดที่ตั้งอยู่ข้างทางเอ่ยทักทายลูกค้าประจำด้วยรอยยิ้ม“พอดีที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อยก็เลยยุ่ง ๆ ” ไป๋เสวี่ยหรงเอ่ยตอบชายชราเสียงเรียบในขณะที่เลือกแผ่นกระดาษสีสดที่เรียงกันเป็นปึกตรงหน้าอย่างคุ้นชินลมยามค่ำพัดเอากลิ่นควันไอเสียคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำมันทอดจากร้านข้าง ๆ ผู้คนเดินผ่านไปมาพร้อมกับเสียงคุยจอแจ แต่สำหรับไป๋เสวี่ยหรงแล้วทุกสิ่งเบื้องหน้าถูกบดบังด้วยความคาดหวังในมือใบแรก…ขูดจนผงเงินหลุดร่วง....ไม่ถูกรางวัลใบที่สอง…ไม่ใช่ใบที่สาม…ยังไม่ใช่แผ่นกระดาษสีสดหลากลวดลายที่ขูดแล้วถูกวางกองไว้ข้าง ๆ มือของไป๋เสวี่ยหรง ภายในเวลาไม่นานจำนวนของก

ระบบหมอเทวดา [1/2]สายหมอกยามเช้าคลอเคลียทุ่งนาเขียวขจี เสียงไก่ขันแว่วแทรกกับเสียงกลองและปี่อันโหยหวน ขบวนศพเคลื่อนช้า ๆ ไปตามทางลูกรังบรรยากาศของหมู่บ้านอันชุนในเช้าวันนี้เหมือนถูกปกคลุมด้วยเงาหม่นแห่งความโชคร้ายศพที่อยู่ด้านในโลกคือจ้าวหว่านชิงลูกสะใภ้ของสกุลฉู่ที่ตายเพราะตกน้ำเมื่อสามวันก่อน หญิงสาวโชคร้ายที่แม้แต่สามีร่วมชีวิตยังเลือกที่จะอยู่เมืองหลวงเพื่อสอบจอหงวนแทนการกลับมาร่วมพิธีศพของนาง ส่วนบิดามารดาก็ล้มตายสิ้นทำให้เหลือเพียงบ้านสามีที่แม้จะเรียกว่าครอบครัวแต่ก็ไม่เคยมีไมตรีให้เลยสักครั้งพิธีศพของจ้าวหว่านชิงถูกจัดอย่างลวก ๆ ศพของนางถูกใส่ลงไปในโลงไม้หยาบ ๆ แทบไม่ทาน้ำมันทั้งยังห่อร่างของนางด้วยผ้าขาวเก่า ๆ ไม่มีกระทั่งข้าวของฝังไปเป็นเพื่อนในปรโลกยามแห่ขบวนศพคนของสกุลฉู่ต่างมีสีหน้านิ่งเฉยไร้ความเสียใจราวกับกำลังส่งของบางสิ่งไปทิ้งเสียมากกว่าส่งศพผู้ตายไปสู่สุคติ“ลูกสะใภ้เช่นนาง..ตายไปได้ก็ดี” เสียงเย็นชาเล็ดลอดจากปากหญิงผู้เฒ่าผู้เป็นแม่สามีชาวบ้านที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างมองโลงศพด้วยสายตาเวทนา ในอดีตจ้าวหว่านชิงเป็นบุตรสาวของท่านหมอในหมู่บ้านทว่านางกลับไม่เอาไหนทั้

ร้านค้าระบบหมอเทวดาจ้าวหว่านชิงอุ้มร่างเล็กของซูเหยาเข้ามาในห้องนอนเก่าทรุดโทรมก่อนจะวางเด็กหญิงลงบนเตียงไม้ที่มีเพียงฟูกบาง ๆ ปูอยู่ ร่างน้อยไร้เรี่ยวแรงเปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้นจ้าวหว่านชิงกัดริมฝีปากแน่นหัวใจบีบรัดเมื่อเห็นความอ่อนล้าของเด็กตัวเล็กติ้ง![ตรวจพบผู้ป่วย – ซูเหยา อายุ 8 ปี]ต้องการการรักษาโดยด่วนระบบหมอเทวดาสามารถเริ่มต้นกระบวนการรักษาได้ทันทียืนยันจะทำการรักษาหรือไม่?[ยืนยัน] [ยกเลิก]นัยน์ตาคู่สวยของจ้าวหว่านชิงเบิกกว้างนางไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว ปลายนิ้วรีบกดไปที่ปุ่ม “ยืนยัน” ทันใดนั้นแสงเลเซอร์สีฟ้าอ่อนพุ่งออกมาจากหน้าต่างระบบกวาดสแกนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของซูเหยาที่นอนอยู่บนเตียง เส้นลำแสงเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะละเอียดถี่ถ้วนราวกับมือหมอผู้ชำนาญที่ตรวจอาการทีละส่วน[กำลังตรวจวิเคราะห์….][ตรวจพบภาวะขาดสารอาหารรุนแรง ภาวะขาดน้ำ ร่างกายอ่อนแรง ภูมิคุ้มกันต่ำ มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อยจากการถูกขังในห้องมืด]เสียงระบบเย็นเรียบดังขึ้นก่อนแผ่นกระดาษสีน้ำตาลจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในมือของจ้าวหว่านชิง ด้านบนเต็มไปด้วยตัวอักษรเป็นระเบียบที่เขียนโดยพู่กันเหมือนเ

บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย... [2/2]“โอ้…ไป๋เสวี่ยหรงเจ้าดูแข็งแรงดีนี่นา...ฮ่าฮ่า”“นี่เจ้ากล้าดียังไงถึงผิดสัญญากับข้า! ไหนว่าร่างที่ข้าจะได้ครอบครองเป็นตัวประกอบที่ร่ำรวยมีชีวิตสุขสบายไง? เหตุใดถึงกลายเป็นหญิงที่ใกล้จะล้มละลายมีสามีไร้ความรับผิดชอบแบบนี้!” จ้าวหว่านชิงกัดฟันกรอดดวงตาคมกริบจ้องอีกฝ่ายพลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมีโทสะและความไม่พอใจหญิงชุดขาวทำหน้าแสร้งตกใจเกินจริงพลางยกมือขึ้นป้องปากราวกับกำลังหัวเราะคิกคัก“อ้าว? เจ้าไม่คิดว่าชีวิตที่เจ้าต้องการมันน่าเบื่อเกินไปหรือ? เฮ้อ...ข้าอุตส่าห์หวังดีส่งเจ้าเข้ามาในร่างนี้เพื่อให้เจ้าได้มีชีวิตที่สนุกกว่าชาติก่อน ฮ่าฮ่า!”“สนุกบ้าอะไรกัน!” จ้าวหว่านชิงแทบจะพุ่งไปบีบคออีกฝ่ายถ้าทำได้หญิงชุดขาวที่เห็นจ้าวหว่านชิงเป็นเช่นนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือกอดอก“เอาน่า ๆ ข้าก็ไม่ได้ผิดคำพูดเสียหน่อย ตอนนี้เจ้าก็อยู่ในร่างตัวประกอบพร้อมกับได้รับระบบหมอเทวดาที่สามารถหาเลี้ยงชีพได้จริงไหม? ส่วนเรื่องฐานะร่ำรวยเจ้าก็ไม่ได้กำหนดให้ชัดเจนนี่นาว่าก่อนหรือหลังที่เจ้าจะมาสวมร่าง...อย่างที่เจ้ารู้เดิมทีจ้าวหว่านชิงเป็นคนฐานะร่ำรวยแต่หลังจากบ

ข้าต้องการหย่า [2/2]จ้าวหว่านชิงจูงมือซูเหยาวัยแปดขวบเดินไปตามทางท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้านดังขึ้นไม่ขาดสาย พอทั้งสองก้าวเข้าสู่ลานบ้านสกุลฉู่ก็กลายเป็นจุดสนใจทันที“นั่นหว่านชิงที่ตายแล้วฟื้นไม่ใช่หรือ…นี่นางจะมาอาละวาดที่บ้านแม่สามีอีกแล้วหรือ?”“เดี๋ยวสินี่ข้าตาฝาดไปหรือ...เหตุนางถึงเดินจับมือลูกที่นางเอาแต่ทุบตีมาตลอดแบบนั้นได้กัน”คำพูดที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและการนินทาของชาวบ้านในบริเวณนั้นทำให้บรรยากาศกดดันยิ่งขึ้น ทว่าภายในเวลาไม่นานหญิงชราผู้เป็นแม่สามีก็รีบย่างกายออกมาจากเรือน ร่างกายโค้งงอแต่สายตากลับดุดันเฉียบคมทันทีที่เห็นลูกสะใภ้กับหลานสาวที่ตนเกลียดชัง“ตัวซวย! ยังกล้าหน้าด้านเหยียบเข้ามาในบ้านของข้าอีกหรือ!” หญิงชราเอ่ยเสียงด่าทอแหลมสูงราวกับจงใจให้ชาวบ้านได้ยินพลางยกมือสั่นระริกชี้หน้าจ้าวหว่านชิงด้วยความโกรธจัดหญิงสาววัยกลางคนมีสถานะเป็นพี่สะใภ้ของจ้าวหว่านชิงย่างกายเดินตามออกจากเรือน เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้านางไม่เพียงไม่ห้ามยังพยักหน้ารับส่งเสียงเสริมสนับสนุนแม่สามีให้ขับไล่น้องสะใภ้และหลานสาวออกไปจากบ้าน“สิ่งอัปมงคลอย่างเจ้าที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมามีแต