บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงของนางร้ายพร้อมระบบหมอเทวดา: บทที่ 31 - บทที่ 40

คำสารภาพผิดของท่านหมอหวังจ้าวหว่านชิงเดินมาถึงเรือนพักผู้ป่วยโรคระบาดด้วยท่าทีเหม่อลอยในหัวนางยังวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อครู่ ถ้อยคำสารภาพตรงไปตรงมาของกู้ฮ่าวเทียนหากมิใช่เพราะท่านหมอหวังเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อนนางก็ไม่แน่ใจว่าตนจะเผลอตอบอะไรออกไปกันแน่ความคิดนั้นทำให้นางถึงกับอยากทุบศีรษะตนเองเพราะไม่อยากยอมรับว่าใจดวงนี้กำลังสั่นไหวเพราะบุรุษผู้มีใบหน้าเย็นชาและสายตาคมกล้าเช่นเขานางเกิดใหม่มาก็เพื่อใช้ชีวิตที่สุขสบายและร่ำรวย ไม่ได้ตั้งใจจะหาสามีสักหน่อย!“แม่นางจ้าวหายดีแล้วหรือ?”เสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนดังขึ้นทำให้นางสะดุ้งหลุดจากภวังค์ พอหันไปก็พบว่าคือหูต้าเฉิงที่ตอนนี้อาการดีขึ้นจนกลับมาทำหน้าที่หมอดูแลผู้ป่วยได้ตามเดิมแล้ว“ได้ยินว่าท่านล้มป่วยข้ากับสหายจึงตั้งใจจะไปเยี่ยมแต่สามีของท่านห้ามไว้ เขาบอกว่าอยากให้แม่นางจ้าวพักผ่อนให้เต็มที่เสียก่อน”เพียงคำว่า สามี ดังก้องในหูจ้าวหว่านชิงก็เผลอนึกถึงภาพใบหน้าของกู้ฮ่าวเทียนขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ แก้มเนียนขาวพลันแดงซ่านนางรีบเบือนหน้าหลบสายตาแล้วแสร้งไอเบา ๆ ก่อนเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที“แล้วอาการของผู้ป่วยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”

ช่วยรักษาสหายข้าได้หรือไม่ [1/2]เมื่อฟ้าเริ่มสว่างรถม้าก็ออกเดินทางลัดเลาะออกจากป่ามุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ที่ทอดเข้าสู่เมืองหลวง ทิวทัศน์สองข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนจากป่าเขียวชอุ่มมาเป็นทุ่งกว้างและหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งเรียงรายอยู่ทว่าบรรยากาศบนรถม้ากลับเงียบงันผิดปกติ เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังก้องแทนเสียงสนทนาที่เคยมี กู้ฮ่าวเทียนนั่งควบคุมบังเหียนม้ามองออกไปยังเส้นทางเบื้องหน้า ดวงตาคมที่มักเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอบอุ่นบัดนี้กลับดูเย็นชาและห่างเหินราวกับตั้งกำแพงบางอย่างขึ้นมาจ้าวหว่านชิงนั่งอยู่ด้านในรถม้ารู้สึกผิดสังเกตนัยน์ตาคู่สวยเหลือบตามองกู้ฮ่าวเทียนเงียบ ๆ หลายครั้ง นางรู้สึกถึงบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตั้งแต่เมื่อคืน….เขาแทบไม่ได้พูดกับข้าเลย…หญิงสาวคิดในใจแววตาไหวระริกแต่ริมฝีปากบางกลับเม้มแน่น นางเลือกที่จะไม่เอ่ยถาม ไม่พูด ไม่รบเร้าความรู้สึกที่ไม่เข้าใจนั้นออกมาเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้ากระทั่งรั้วกำแพงสูงใหญ่ของเมืองหลวงเริ่มปรากฏในสายตา เสียงผู้คนจอแจและเกวียนสินค้าที่เคลื่อนผ่านไปมาเพิ่มมากขึ้น ประตูเมืองอันโอ่อ่าค่อย ๆ ใกล้เข้ามาบรรยากาศภายนอกคึกคักแสนวุ

ชาติกำเนิดของบิดาภายในห้องโถงใหญ่ของตระกูลซูบรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดกระทบกรอบหน้าต่างไม้เก่า จ้าวหว่านชิงนั่งประสานมือกับถ้วยน้ำชาที่วางอยู่ตรงหน้าส่วนกู้ฮ่าวเทียนนั่งฝั่งตรงข้ามเงียบงันไม่เอ่ยวาจาสักคำดวงตากลมโตของหว่านชิงแอบเหลือบมองบุรุษผู้สง่างามตรงหน้า ริมฝีปากบางของเขาเม้มแน่น ราวกับเก็บบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ภายในไม่อาจระบายออกมาได้ ท่าทางเคร่งเครียดเช่นนั้นยิ่งทำให้นางเกิดความกังวลแต่เพราะไม่แน่ใจจึงเลือกจะเงียบไว้เช่นกันจนกระทั่งความอึดอัดในอกเริ่มทนไม่ไหว จ้าวหว่านชิงจึงวางถ้วยน้ำชาลงแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน“ข้าทำอะไรให้ท่านไม่พอใจหรือเปล่าเจ้าคะ?”เสียงนางคล้ายหยดน้ำที่ตกลงกลางบึงนิ่ง กู้ฮ่าวเทียนเงยหน้าขึ้นทันทีนัยน์ตาคมสั่นไหวเล็กน้อย เขารีบส่ายศีรษะพร้อมตอบเสียงทุ้มหนักแน่น“ไม่มีทางที่ข้าจะกล้าไม่พอใจเจ้า หว่านชิง”คำตอบนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวฉงนใจยิ่งขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดตั้งแต่เช้าท่านถึงเอาแต่เงียบไม่พูดกับข้าเลย ตอนแรกข้าคิดว่าจะปล่อยผ่านไป แต่เมื่อมันล่วงเลยมาครึ่งวันข้าว่าไม่อาจปล่อยไว้ได

สามีสวะของจ้าวหว่านชิง [1/2]ภายในเขตค่ายองครักษ์เกราะทอง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและระเบียบวินัย เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารผู้สวมเกราะทองสะท้อนก้องไปทั่วลานฝึก ทุกการเคลื่อนไหวเปี่ยมด้วยพลังและความแข็งแกร่ง แววตาของเหล่าองครักษ์เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นดั่งเปลวไฟไร้วันดับ เมื่อยามที่พวกเขายืนเรียงแถวสลับประกายเกราะสีทองอร่ามราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่อาจฝ่าทลายได้ท่ามกลางหมู่ทหารนับร้อยผู้บัญชาการกู้ฮ่าวเทียนปรากฏกายขึ้นบนแท่นสูง ร่างสูงสง่าในชุดเกราะดำปักดิ้นสีทอง สายตาคมดุเย็นเยียบดั่งคมดาบที่กวาดไปเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ทหารทั้งแถวตั้งตัวตรงโดยไม่ต้องเอ่ยคำสั่ง“วันนี้ฝึกดาบพันครั้ง ใครหยุดก่อน ข้าไม่ต้องการเห็นหน้าในหน่วยนี้อีก!” เสียงของกู้ฮ่าวเทียนที่เอ่ยออกมา ดุดัน หนักแน่น และแฝงด้วยพลังอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังไม่กล้าต่อต้านแม้แต่น้อย“รับคำสั่ง!!” เสียงตอบรับหนักแน่นดังขึ้นพร้อมกันดุจฟ้าร้องเสียงดาบกระทบกันดังระงมไปทั่วลานฝึก เหล่าองครักษ์เหงื่อไหลท่วมร่างแต่กลับไม่มีใครหยุดแม้เพียงชั่วขณะเพราะคำสั่งหนักแน่นของผู้บัญชาการยังดังก้องอยู่ในหู องครักษ์หนุ่มคนหนึ่งเอ่ยเสียงต่ำกับสหา

แม่ผิดเองที่มารับเจ้าช้า.... [1/2]“ซูเหยา...ข้าต้องการให้ท่านยกซูเหยาให้ข้า” เสียงของจ้าวหว่านชิงหนักแน่นชัดเจน ราวกับคำขอนี้เป็นสิ่งเดียวที่นางเฝ้ารอ“เจ้าคิดบ้าอันใด! ซูเหยาเป็นบุตรสาวของข้าจะยกให้อีกผู้ใดได้อย่างไร!”น้ำเสียงของฉู่จิ่นหานแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองทั้งที่แทบไม่เคยมีความผูกพันกับเด็กน้อยนัก ทว่าเพียงเพราะนางคือสายเลือดของสกุลฉู่เขาย่อมไม่อาจยกให้ไปง่าย ๆ โดยเฉพาะกับสตรีที่เขาต้องการลบออกจากชีวิตจ้าวหว่านชิงมองสีหน้าโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ความแปลกใจผุดวาบขึ้นในใจฉู่จิ่นหานหวงแหนซูเหยามากถึงเพียงนี้หรือ....แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดจาต่อเสียงวุ่นวายจากด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างตระหนก“ช่วยด้วย! คุณหนูซูเหยาตกน้ำ!”หัวใจของจ้าวหว่านชิงร่วงวูบนางไม่สนสิ่งใดอีกต่อไปรีบผุดลุกแล้ววิ่งออกจากห้องไปทันที แม้เสียงเรียกห้ามของฉู่จิ่นหานจะดังตามหลังมานางก็หาได้หันกลับไปมองไม่เมื่อมาถึงสระน้ำก็พบเหล่าบ่าวรับใช้ยืนแตกตื่นล้อมกันอยู่ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของนางแทบแตกสลาย เด็กหญิงร่างน้อยนอนหมดสติอยู่บนพื้นร่างเปียกปอนจนหนาวสั่นข้างกายมีร่างสูงใหญ่ข