บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงของนางร้ายพร้อมระบบหมอเทวดา: บทที่ 11 - บทที่ 20

เด็กชายแปลกหน้าที่หลงทาง [1/2]จ้าวหว่านชิงจูงมือซูเหยาเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมที่คึกคัก ผู้คนมากมายต่างนั่งรับประทานอาหารดื่มสุราส่งเสียงหัวเราะครึกครื้น กลิ่นอาหารหอมกรุ่นโชยแตะจมูกจนหญิงสาวแอบกลืนน้ำลายแต่สายตากลับมุ่งไปยังเจ้าของโรงเตี๊ยมที่กำลังยืนอยู่หลังโต๊ะรับแขก“เถ้าแก่ข้าต้องการหาห้องพักหนึ่งห้อง” จ้าวหว่านชิงเอ่ยเสียงสุภาพ“คืนนี้มีผู้คนแน่นขนัดเพราะงานเทศกาลโคมไฟจึงเหลือห้องพักเพียงไม่กี่ห้อง หากแม่นางไม่เกี่ยงข้าจะให้เสี่ยวเอ้อพาไปดู” เจ้าของโรงเตี๊ยมเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยิ้มแย้มตอบจ้าวหว่านชิงได้ยินเช่นนั้นก็แสร้งยิ้มบางก่อนต่อรองด้วยถ้อยคำอ่อนโยนแฝงความแน่วแน่“วันนี้เป็นครั้งแรกที่บุตรสาวของข้าได้มาเที่ยวงานเทศกาลข้าจึงอยากได้ห้องที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ยามมีดอกไม้ไฟ ต่อให้ราคาสูงกว่าปกติสักหน่อยข้าก็ยอม”“แม่นางพูดเช่นนี้ข้าก็เกรงใจนัก เช่นนั้น…ห้องชั้นสามที่หันหน้าออกถนนใหญ่ยังว่างอยู่จะเหมาะกับท่านและบุตรสาวตัวน้อยผู้นี้พอดี” เจ้าของโรงเตี๊ยมพูดจบก็หัวเราะเบา ๆจ้าวหว่านชิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจก่อนจะวางเงินจ่ายทันที เสี่ยวเอ้อเมื่อเห็นเงินก้อนโตที่หญิงสาววางบนโต๊ะก็

รักษาภรรยาขุนนาง [1/2]จ้าวหว่านหนิงก้าวเดินอย่างมั่นคงแขนข้างหนึ่งอุ้มซูเหยาเอาไว้ส่วนมืออีกข้างก็จับมือเล็กของเด็กชายเดินฝ่าฝูงชนจนพ้นถนนใหญ่มาถึงย่านโรงเตี๊ยมที่ประดับโคมไฟสว่างไสวไม่แพ้ด้านนอก เมื่อทั้งสามมาถึงด้านหน้าโรงเตี๊ยมเสียงหญิงสาวผู้หนึ่งก็ดังลอดออกมาจากด้านในแผ่วสั่นไปด้วยความร้อนรน“เสี่ยวหานหลานข้าหายไปพวกเจ้าจะให้ข้าใจเย็นได้เช่นไร! ไป...ส่งคนออกไปตามหาเขาอีก!”เด็กชายที่ถูกจูงมืออยู่รีบเงยหน้าขึ้นดวงตาเปล่งประกายเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านในของโรงเตี๊ยม“ท่านป้า!” พูดจบเสี่ยวหานแล้วก็วิ่งพุ่งเข้าไปด้านในทันทีจ้าวหว่านชิงไม่ได้เอ่ยร้องห้ามแต่อย่างใด นางทำเพียงอุ้มซูเหยาเดินตามเด็กชายเข้าไปด้านในเงียบ ๆ นัยน์ตาคู่สวยมองภาพหญิงวัยกลางคนสวมอาภรณ์งดงามสง่าผู้หนึ่งกำลังโอบร่างเล็กของเด็กชายเข้ามากอดน้ำตาเอ่อคลอ“ในที่สุดก็เจอ....เจ้าหายไปที่ใดมารู้หรือไม่ป้าตกใจเพียงใด” นางเอ่ยกับหลานชายน้ำเสียงบอกถึงความโล่งใจ“ท่านป้าเป็นพี่สาวผู้นี้ที่ช่วยข้าไว้...หากมิใช่นางข้าคงยังหาท่านไม่พบ” เสี่ยวหานเอ่ยเสียงใสพลางชี้นิ้วมาทางหว่านชิงหญิงวัยกลางคนชะงักไปชั่วครู่ก่อนจ

เจ้าคือบุตรสาวที่รักของข้า... [1/2]ช่วงบ่ายของวันบริเวณหน้าโรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยผู้คนที่เตรียมออกเดินทางหลังจบงานเทศกาลโคมไฟ จ้าวหว่านชิงจับมือซูเหยาแน่นพลางเอ่ยคำล่ำลาซูเจินอวี๋และเสี่ยวหานด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเสี่ยวหานก้าวเข้ามาหาซูเหยาดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เสียงเล็กสั่นเครือเอ่ยออกมาท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่ที่จับจ้องอยู่“ซูเหยา...หากโตขึ้นพวกเราจะแต่งงานกันใช่หรือไม่”ซูเหยาหันมองเด็กชายตรงหน้าอย่างเฉยชาพลางคิดในใจโดยใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา ตนเองจำได้ว่าไม่เคยสัญญาเช่นนั้นกับเจ้านี่เลยสักครั้ง อีกอย่างพวกเราพบหน้ากันไม่ถึงวันด้วยซ้ำเจ้าเด็กขี้แยนี่คิดอะไรอยู่กัน...ทว่าเมื่อเห็นว่าซูเหยาไม่เอ่ยตอบรับเสี่ยวหานก็ยิ่งสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม เขารีบหันไปหาจ้าวหว่านชิงพลางพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนดูน่าสงสาร“พี่สาวได้โปรดเถอะ...อย่าให้ซูเหยาแต่งกับใครนอกจากข้าเลย!”จ้าวหว่านชิงเพียงหัวเราะเบา ๆ พลางก้มลงมองเด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างกายดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนขบขันเด็กหญิงเห็นเช่นนั้นก็อดถอนหายใจไม่ได้ นางกอดอกเชิดหน้าขึ้นปรายตามองเสี่ยวหานอย่างไม่พอใจ“ข้าไม่แต่งกับบุรุษเ

เหยาเอ๋อร์ต่อจากนี้พวกเราจะอยู่ด้วยกัน... [1/2]ช่วงพลบค่ำแสงตะเกียงน้ำมันวาววับภายในห้องนอน จ้าวหว่านชิงเอนกายนอนบนเตียงมือเรียวก่ายหน้าผากดวงตาพร่ามัวด้วยความคิดที่ตีวนไม่รู้จบ“หาก...หากข้าเลี้ยงดูเหยาเอ๋อร์ด้วยตัวเองเล่า?”หญิงสาวพึมพำกับตนเองหลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ในห้องครัววันนี้มาจ้าวหว่านชิงก็รู้ว่าตนเองผูกพันกับซูเหยามากกว่าที่คิด ในสายตานางยามนี้มองเด็กหญิงราวกับเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของตนไปแล้ว..“เงินที่ขายโสมป่าก็พอจะเปิดโรงหมอเล็ก ๆ ได้ หากข้ารักษาคนป่วยพัฒนาทักษะของระบบจนอยู่ในระดับสูงค่อยย้ายไปเปิดโรงหมอที่เมืองหลวงเพราะที่นั่นทำเงินได้มากกว่าชนบทแบบนี้ ถึงตอนนั้นด้วยระบบหมอเทวดาระดับสูงที่มีข้าก็สามารถหาเงินได้มากมายพอมีเงินแล้วย่อมเลี้ยงดูเหยาเอ๋อร์ให้สุขสบายได้”จ้าวหว่านชิงเอ่ยกับตนเองพลางจินตนาการถึงเรื่องราวในอนาคตหากนางรับเลี้ยงซูเหยาอย่างที่ต้องการ แต่ทว่าจู่ ๆ ความจริงอันโหดร้ายก็โผล่เข้ามาในความคิดของนาง ในอนาคตฉู่จิ่นหานจะกลายเป็นขุนนางใหญ่ที่มีอำนาจมากมายหากซูเหยาอยู่กับเขาก็จะกลายเป็นบุตรสาวขุนนางที่ไม่มีใครกล้าหยามเกียรติได้ ทว่าต่างจากนางที่เป็นเพียงหมอธรรมแม

หนึ่งเดือนแห่งการสูญเสียบนพื้นดินชื้นแฉะที่ยังคงเก็บกลิ่นฝนเมื่อคืนมีมือซีดเซียวคู่หนึ่งค่อย ๆ โผล่พ้นขึ้นมาจากผืนดินราวกับปีศาจคลานออกจากหลุมศพ ดินร่วนไหลร่วงทีละชิ้นเผยให้เห็นปลายนิ้วที่สั่นระริกก่อนที่ใบหน้าของหญิงสาวผู้หนึ่งจะโผล่พ้นขึ้นมา เส้นผมดำขลับพันกันยุ่งเหยิงแปดเปื้อนดินโคลนจนไม่เหลือความเงางาม ใบหน้างดงามที่ครั้งหนึ่งเคยสะคราญตาบัดนี้กลับเปรอะเปื้อนคราบดินสกปรกจ้าวหว่านชิงพาตนเองออกมาจากหลุมพลันหอบหายใจแรงเหมือนคนขาดอากาศ ยกมือขึ้นปัดเศษหินดินที่เปรอะเปื้อนบนแก้มอย่างลวก ๆ ดวงตาคู่สวยสอดส่ายไปรอบกายพบว่าที่นี่คือสวนหลังบ้านสกุลฉู่“เหตุใด…ข้าถึงถูกฝังอยู่ที่นี่?”ความทรงจำสุดท้ายแล่นเข้ามาในหัว มือที่ดึงแย่งซูเหยา เสียงกรีดร้องแสนเจ็บปวด การถูกผลักอย่างแรงและเลือดอุ่นที่ไหลรินจากศีรษะ...ติ้ง![ยินดีต้อนรับผู้ใช้งานที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง][ระบบได้สิ้นสุดการใช้งาน การจำศีล]“การจำศีล? มันคืออะไร?”ติ้ง![การจำศีล]เมื่อร่างกายของผู้ใช้บาดเจ็บสาหัสมีลมหายใจรวยรินระบบจะเปิด การจำศีล เพื่อช่วยชีวิตร่างกายของผู้ใช้จะถูกจำลองให้เหมือนศพ ทว่าภายในจะฟื้นฟูบาดแผลช้า ๆ จนถึ