The Scorned Wife’s Billionaire Revenge On Her Scumbag Husban의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

May dalawa pang litrato na nakakabit sa ibaba.Ang isa ay kuha noong araw na sinundo siya ng driver na ipinadala ni Cassandra; sadyang pinalabo ang plaka ng sasakyan.Ang isa naman ay kuha kagabi—noong bumababa siya mula sa sasakyan ni Adrian.Kasama ang isang detalyado at malisyosong artikulo, malinaw ang naratibong nais iparating: isa siyang babaeng ginagamit ang mga lalaki para makaakyat sa tuktok.Pinapayagan ng forum ang mga anonymous na post.At ang mga comments sa ibaba ay mas malala pa.Mabilis na nag-viral ang post, at walang tigil ang pagpasok ng mga replies.May isa pang thread na nag-aakusa sa kanya na sinusubukan niyang akitin si Luke.Habang nakakunot ang noo, pinindot niya ito para basahin.Walang litrato sa pagkakataong ito—isang mahabang post lang na nagsasabing may mga “intentional glances” daw siya noong interview kay Luke, at idinamay pa ang anak nito, na kesyo sadyang nilalapitan daw niya ang bata para mapalapit sa ama.Isinulat ito nang may ganoong klaseng kasigu

“Hindi ko matatanggap ang paumanhin mo, President Davino. Kung sino man ang may gawa nito, siya dapat ang managot.” “Aalis na ako.” Pagkasabi niyon, kinuha ni Maliya ang kanyang mga gamit at lumakad palabas nang hindi na muling lumingon. Pinagmasdan ni Sebastian ang kanyang papalayong pigura, ang kanyang tingin ay nanatili hanggang sa maglaho ang babae sa kabila ng pinto ng living room. Sa kadahilanang hindi niya maipaliwanag, may bahagyang inis na gumapang sa kanyang dibdib. Nanatiling nakatayo si Mr. Martinez sa malapit, tila tuod at hindi malaman ang gagawin. “Mr. Davino…” “Get out. Lumayas ka.” “Yes—yes, sir.” Hindi na nag-atubili pa si Mr. Martinez. Tumalikod siya at mabilis na nagtatakbo paalis. Matapos ang isang mahabang katahimikan, saka lamang nag-ayos ng sarili si Sebastian. Tinawagan niya si Adrian. Pagkatapos niyon, lumapit ang katulong dala ang isang tasa ng tsaa para pakalmahin siya. “Ang babaeng iyon… she looked like someone familiar,” maingat nitong sabi. U

Matiyagang nakiusap si Luke, ang kanyang tono ay kalmado at may kontrol. “Hindi nagsisinungaling sa’yo ni Grandma. Nag-aalala lang siya na baka masaktan ka.” Suminghot si Maumau, nanginginig ang kanyang boses. “Hindi po ako sasaktan ni Aunt Liya.” “Alam ko,” malambing niyang sabi. “Pero araw-araw mo na siyang tinatawagan. Hindi siya gaanong kilala ni Grandma, at natatakot siya na baka masyado kang nagtitiwala sa isang stranger. What if may mangyari? Hindi mo ba alam kung gaano ka kamahal ni Grandma?” Ngumuso si Maumau, habang ang kanyang maliliit na daliri ay naglalaro sa isa’t isa. Nanatili siyang tahimik. Sa loob ng kanyang puso, sigurado siya—gusto siya ni Aunt Liya. Hinding-hindi siya nito sasaktan. Gustong-gusto niyang pinakikinggan ang boses nito… gustong-gusto niyang naririnig itong kumakanta. Naaalala niya ang pagkanta ng mommy ng kaniyang pinsang si Helena—malambot, mainit, at nakakapagpahinga. Naiintindihan niya ang ibig sabihin ng kanyang daddy, pero hindi niya alam ku

Isang mahinang ambon ang marahang kumatok sa mga bintana, na nagbigay ng isang tahimik at tila sakal na katahimikan sa loob ng silid. Walang nagsalita. Lumipas ang oras nang hindi napapansin. Sa wakas, tumayo si Luke mula sa kanyang kinauupuan at lumabas ng silid. Martes. Matapos ang kanyang morning meeting, bumalik si Luke sa kanyang opisina. Nakasunod sa kanya si Belly, na nag-uulat tungkol sa mga nakabinbing usapin at nag-aabot ng ilang dokumentong kailangan ng kanyang pirma at pag-apruba. Nang maibigay na ang lahat ng instruksyon, nagtanong si Luke, “Kumusta na ang progress ni Santiago?” Sumagot si Belly, “I’ll check right away.” Dinial niya ang numero ni Santiago. Mabilis namang sumagot ang kabilang linya. “Assistant Mariano,” bati ni Santiago. Nagtanong si Belly tungkol sa status ng Aurevia project. Bilang presidente ng kumpanya, personal na sinusubaybayan ni Luke ang mga pangunahing investments. Dalawang beses na siyang nagtanong tungkol sa Aurevia—sapat na para maka

Maingat na inilapag ni Maumau ang bag sa ibabaw ng kama, habang ang kanyang maliliit na kamay ay nakadiin sa mattress. Buong pagmamalaki niyang sinabi, “Aunt Liya, this is a little cake na ginawa ko para sa’yo.”Kitang-kita ang gulat sa mukha ni Maliya. “Ginawa mo ito para sa akin?”Masiglang tumango si Maumau, nagniningning ang kanyang mga mata. “Aunt Liya, you should try it po!”Isang bugso ng emosyon ang humaplos sa dibdib ni Maliya.Sa nakalipas na limang taon, wala siyang kahit isang araw na nakasama ang kanyang anak—ngunit ang batang ito ay napakainit na at napakalambing sa kanya. Naantig siya nang husto… at kasabay nito, tila pinipiga ang kanyang puso sa matinding pangungulila at sisi.Pinigil ang pait na umaakyat sa kanyang lalamunan, kinuha niya ang bag, binuksan ang kahon sa loob, at tumambad ang isang maliit at hindi pantay na cake—halatang gawa ng mga kamay ng isang bata.Kumuha siya ng isang subo.Matamis, malambot, at hindi nakakaumay.Simple lang ito… pero hindi inaasah