เนื้อแท้ของผู้ชายที่ชื่อเหนือฟ้า

กรี๊ด!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นในใจ ร่างกายร้าวระบมขยับถอยออกห่างร่างสูงใหญ่ใต้ผ้าห่ม น้ำตาปริ่มไหลเมื่อความทรงจำต่างๆ มันเด่นชัด

คนที่เธอมีเซ็กส์ด้วยคือพี่เหนือฟ้า ผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นคู่หมั้นของผู้หญิงอื่นกลางเดือนหน้า ตอกอัดความเป็นชายเข้าออกในร่างกายเธอตลอดทั้งคืน ไม่มีเวลาให้หยุดพักหายใจหายคอ และไม่มีความอ่อนโยนให้แม้แต่นิดเดียว

“ฮึก ฮือ”

ความเสียใจซัดสาดเข้าใส่อีกครั้ง ถ้าเธอไม่เมาคงไม่กล้าทำอะไรที่มันผิดศีลธรรมแบบนี้ แต่เขามีสติครบถ้วนดีทุกอย่าง คนมีสติไหมที่ควรหยุดยั้งไม่ให้มันเลยเถิด เขาควรออกไปตั้งแต่เธอไล่ ควรฟังคำห้ามปรามของเธอ ไล่ไม่ไป ดื้อด้านไม่ยอมฟัง ซ้ำยังมาโยนให้มันเป็นความผิดของเธอ กล่าวหาว่าเธอเป็นฝ่ายไปยั่วยวนเขาก่อน

“ฮือ”

ทำยังไงละทีนี้ ไม่เพียงแต่แย่งคนที่กำลังจะกลายเป็นสามีของคนอื่น เขายังมักง่ายปล่อยข้างในทุกครั้งที่เสร็จ ถึงจะป้องกันไว้ได้ด้วยการไปหายาคุมกำเหนิดชนิดฉุกเฉินมากิน แต่มันรับประกันไม่ได้ว่ายานั่นจะได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์

ร้องไห้อีกแล้ว

เหนือฟ้าตื่นตั้งแต่คนนอนข้างๆขยับตัวหนี เขาเพิ่งจะได้ทิ้งตัวนอนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเอง ก่อนหน้านั้นมัวแต่สะสางงานผ่านระบบออนไลน์ ร่างกายที่ใช้งานมันอย่างหนักตลอดคืนกำลังจะได้รับการฟื้นฟู เขากลับต้องมาเผชิญหน้ากับความกลัดกลุ้ม และเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจ

“เงียบดิ พี่จะนอน”

น้ำเสียงแหบพร่าเพราะถูกใช้งานหนักพอ ๆ กับร่างกาย คนสะอื้นไห้กลั้นเสียง แต่ได้เพียงไม่นานก็สะอึกสะอื้นเหมือนเดิม เธอเสียใจที่กลายเป็นผู้หญิงเสียสติ กลายเป็นคนนิสัยไม่ดี แต่ที่เสียใจที่สุด คือการปฏิบัติอย่างไร้ความปราณีของเขา

เป็นสัตว์ป่าหรือไง ทำไมต้องรุนแรงขนาดนั้น หิวโซมากจากไหนกัน ถึงได้กัดกินร่างกายเธอไม่ยอมหยุด ถ้าเธอไม่สลบไปซะก่อน เขามีความคิดที่จะหยุดมันบ้างไหม

โกรธ ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจก็เลยหยุดร้องไห้ไม่ได้

“โธ่เว้ย! บอกให้เงียบไง!”

ร่างกำยำผุดลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มผืนใหญ่ที่ห่อร่างกายจากความหนาวเย็น ร่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นร่องรอยของการโดนขีดข่วน รอยเล็บของคนตัวเล็กกระจายอยู่ทั่ว ตั้งแต่หัวไหล่ แผ่นอก กล้ามท้อง ต้นขาทั้งสองก็มี บางจุดลึกจนได้เลือด

เขาไหมที่ควรร้อง แม่ง! ไม่ยอมให้ความร่วมมือดี ๆ เลย ทั้งที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน

“ฮึก!”

ทั้งที่ดุไปแล้ว แต่เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจ ยังคงดังเข้าหูราวกับระรอกคลื่น สาดซัดถาโถมใส่คนที่กำลังกลัดกลุ้ม ให้ยิ่งรู้สึกหัวเสีย ดวงตาพราวระยับเหมือนห้วงราตรีเวลาที่อยู่ต่อหน้าทุกคน บัดนี้ไม่มีความอบอุ่นอ่อนโยนให้เห็นแม้เพียงเศษเสี้ยว มีแต่ความกระด้างเย็นชาอย่างที่มันชอบเป็นเวลาอยู่คนเดียว

เออ! นี่แหละคือเนื้อแท้ของผู้ชายที่ชื่อเหนือฟ้า

เขาไม่ใช่เพอร์เฟคชั่นนิสอย่างที่ใครๆ กล่าวชม เขามันขี้หงุดหงิด เบื่อง่าย และบางครั้งก็รู้สึกขวางโลก

“เงียบสักทีสิวะ!”

เหนือฟ้าตวาดดุอีกครั้งอย่างหมดความอดทน ร่างเย้ายวนบอบช้ำที่นอนอยู่อีกฟากของเตียงสะดุ้ง หยาดน้ำในดวงตาแดงก่ำแห้งเหือดไปเพียงครู่ เมื่อมันหันมามองสบกับดวงตาดุกร้าวเย็นชาของคนพูด ก็ร่วงหล่นลงไปอีกครั้งแบบไม่ขาดสาย ต่างกันเพียงแค่ครั้งนี้ เธอมุดหน้าหายเข้าไปร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม

“โธ่เว้ย!”

เสียงสบทของคนตัวโตยิ่งสร้างแรงสะอื้น มันน่าเสียดายสิ่งหวงแหนที่เสียให้เขาไปเมื่อคืน ถ้าหากเป็นผู้ชายคนอื่น คงไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้

พี่เหนือฟ้าแสนจะใจดีคนนั้นหายไปแล้ว เหลือไว้เพียงผู้ชายป่าเถื่อนรุนแรง และแสนจะหยาบคาย เธอจะจัดการกับสถานการณ์เลวร้ายที่ได้เกิดขึ้นไปแล้วนี้ยังไง ทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม หรือทำเหมือนไม่แคร์แม้จะเป็นครั้งแรกดี

“ออกมาคุยกันดิ”

เหนือฟ้าพยายามข่มอารมณ์โกรธไว้ เรียกให้คนใต้ผ่าห่มออกมาคุย จับผ้าพยายามดึงออกเมื่อคนในนั้นไม่ยอมโผล่ออกมา ลูกพีชยื้อผ้าไว้ แต่สู้แรงไม่ได้ ไม่อยากคุยอะไร ไม่อยากเห็นหน้าเขาด้วย แต่ก็ไม่มีอะไรเป็นอย่างที่ต้องการเลย

“พีชจะไปใส่เสื้อผ้า”

สภาพเธอล้อนจ้อนในขณะที่เขาสวมใส่กางเกงอยู่ มือเล็กพยายามดึงผ้าห่มที่ถูกยื้อไปมาปิดร่างกายไว้ มืออีกข้างปิดซ่อนจุดสงวนที่เจ่อบวม

“เดินไหวหรือไง รออยู่นี่แหละ”

เห็นสภาพก็อดใจอ่อนไม่ได้ เขาเหมือนสัตว์ป่าหิวโซที่เพิ่งได้เจออาหาร จัดการฟาดจนเรียบ นี่ถ้าแทะเหมือนกระดูดได้เขาคงทำ

“ … พีช อยากอาบน้ำก่อน”

ลูกพีชพยุงตัวเองขึ้นนั่งได้แล้ว เห็นสภาพที่ยังมีคราบเลือด และคราบสีขาวขุ่นของน้ำคาว ทนนั่งเจรจากับเขาในสภาพนี้ไม่ได้จริงๆ

“…?”

คนที่เดินจนจะถึงตู้เสื้อผ้าหมุนตัวกลับมามอง เธอควรอาบน้ำก่อนนั่นแหละ หลังจากที่เธอสลบไปในรอบสุดท้าย เขาตั้งใจว่าจะพาเธอไปอาบน้ำ แต่กลัวห้ามใจไม่ไหวจึงเปลี่ยนใจไปเช็ดตัว ผ้าชุบน้ำหมาดยังไม่ทันแตะถึงตัว โทรศัพท์สื่อสารก็ดังขัดจังหวะ

เป็นสายตรงจากเลขา ที่ถูกส่งให้ไปจัดการปัญหาในไซต์ก่อสร้างที่เชียงใหม่ หลังจากนั้นเขาก็ยุ่งยาว ว่างปุ๊บก็ทิ้งตัวลงนอน แน่นอนว่าเขาลืม ลืมเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้คนที่ตัวเองรังแกทั้งคืน

“เช็ดตัวเอาละกัน”

“ไม่ค่ะ พีชจะอาบน้ำ”

เช็ดตัวมันไม่สะอาด จัดการคราบเลือดและคราบน้ำคาวไม่ออกแน่ ลูกพีชรวบผ้าห่มมาพันรอบตัว เหนือฟ้ายกมือขึ้นคลึงขมับช้าๆ มองคนที่อยู่ในสภาพอ้วนกลมเหมือนแมวน้ำ คงจะนอนกลิ้งอยู่ข้างเตียงซะก่อน ไปไม่ถึงห้องน้ำหรอก