เธอจะทำอะไรพี่

ต่ำลงไปที่ชั้นล่างสุดของคอนโด

เหนือฟ้าเก็บพับความห่วงใยซ่อนไว้ ใช้ข้ออ้างเรื่องของที่ลูกพีชลืมไว้ในร้านอาหาร เอามันมาส่งให้เธอที่คอนโด รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ผ่านทางเพอร์ ฟังเขาบ่นเรื่องเธอเล็กน้อย จากนั้นค่อยขับรถมา

เหนือฟ้าวนรถไปถึงชั้นสุดท้ายที่สามารถจอดรถได้ จากนั้นก็โดยสารลิฟต์ต่อขึ้นมาอีกไม่กี่ชั้น ทำทุกอย่างด้วยความคุ้นเคย เขาเคยมาที่นี่บ่อย ตั้งแต่มันยังเป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่า จนกระทั่งตอนที่มันเสร็จพร้อมใช้งานแล้ว เขาก็มาบ่อยยิ่งกว่าเจ้าของอาคาร

คอนโดหรูแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยบริษัทของครอบครัวเขา เขาที่ตอนนั้นเป็นหนึ่งในผู้บริหาร ทั้งยังพ่วงตำแหน่งวิศวกรหลัก เป็นคนดูแลทั้งหมด ตั้งแต่การเลือกใช้คนงาน วัสดุก่อสร้าง รวมถึงของที่ใช้ตกแต่งภายใน

มันจะกลายเป็นทรัพย์สินของเธอ เขาจึงพิถีพิถันเลือกแต่สิ่งที่ดีที่สุด ในฐานะพี่ชายอีกคนหนึ่งของเธอ และในฐานะผู้ชายธรรมดาที่ตัวเองอยากเป็น

ติ๊ง!

ลิฟท์โดยสารเคลื่อนขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุด ร่างสูงในชุดลำลองเดินผ่านห้องพักจนมาถึงห้องสุดทางเดิน มันเป็นห้องที่กว้างที่สุด ทำเลดีที่สุด ของตกแต่งด้านในดีกว่าของในทุก ๆ ห้อง

ตอนที่ลูกพีชตัดสินใจเลือกห้องนี้ไว้ใช้งาน เขาจำได้ว่าตัวเองดีใจมากกว่าเธอ

กริ่ง!

มือใหญ่ยกขึ้นสูง กดนิ้วมือลงไปบนกริ่ง ทั้งที่ความจริงตัวเองแอบใส่ลายนิ้วมือลงไป สามารถเข้าข้างในได้เพียงแค่สแกนลายนิ้วมือ แต่ไม่อยากทำ ไม่อยากโดนคนตัวเล็กกล่าวหาว่าเป็นผู้บุกรุก

….

ยืนรอเกือบสิบนาทีก็ยังไม่มีใครมาเปิด ความเย็นของเครื่องปรับอากาศลอดผ่านช่องว่างน้อยนิดของบานประตูออกมา เหนือฟ้ามั่นใจว่าลูกพีชอยู่ข้างใน จึงยืนรอต่อไปอีกหน่อย พร้อมกับคิดหาถ้อยคำไว้ด้วย

ไม่กล้าสู้หน้าเธอเลย ก็เขาทำให้เธอเจ็บซะขนาดนั้น เคยเจ็บเพราะเธอเหมือนกัน แต่มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง  

กริ่ง กริ่ง !

เหนือฟ้ายกมืดกดกริ่งอีกครั้ง และอีกครั้ง ไม่นานเขาก็ตัดสินใจ ไม่รอให้คนข้างในมาเปิด ขยับตัวไปที่เครื่องสแกนลายนิ้วมือ กดแนบนิ้วหัวแม่มือลงไป เครื่องมือทำงานทันที ประตูถูกทำให้สามารถเปิดได้ และเขาไม่รีรอที่จะเปิด

เหนือฟ้าเดินผ่านโซนหน้าไปด้วยความเร็ว หยุดลงที่ห้องนั่งเล่นอย่างลังเล ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว เป็นไปได้ว่าเธออาจจะนอนหลับอยู่ในห้อง เขาควรวางของๆเธอไว้แล้วออกไป แต่สิ่งที่ซ่อนลึกอยู่ในใจ ร่ำร้องใส่ให้เดินไปใกล้ประตูที่มันปิดสนิท

แก๊ก!

มือใหญ่ทำงานไวกว่าสมอง มุมปากหยักเหยียดยิ้มเยาะ ลูกพีชมีผลต่อเขาทุกอย่าง เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก รุนแรงขึ้นมากตอนที่เขาเริ่มเข้าใจคำว่ารัก

ใช่ … เขารักเธอ อาจจะเคยมองเธอในฐานะน้องสาวคนหนึ่ง แต่นั่นมันก็แค่ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก เมื่อเด็กคนนั้นเริ่มสลัดคราบเด็กน้อย ฉายแววความเป็นผู้ใหญ่ออกมา เขาก็ไม่สามารถมองเธอด้วยสายตาแบบเดิมได้อีก

แต่ความเสียใจทำให้เขากลายเป็นคนขี้ขลาด ยิ่งรู้ว่าเธอรักใครก็ยิ่งซ่อนมันไว้ ซ่อนไม่ได้ก็เลือกที่จะหนี เขาหนีไปเรียนที่อเมริกาถึงสามปี แต่ให้ตายเถอะ เป็นสามปีที่โคตรไร้ประโยชน์เลย

“อึก! คะ โคตรหนาวเลย”

คนเมาอาบน้ำเสร็จพอดี กำลังก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ โดยมีผ้าเช็ดตัวพันร่างไว้ เหนือฟ้าชะงัก เจ้าของห้องก็ไม่ต่าง เธอมองค้างที่ผู้บุกรุก ก้าวถอยหลังรวดเร็วจนเกือบล้ม

หมับ!

เหนือฟ้าวิ่ง คว้าร่างเย้ายวนไว้ได้ทัน เมื่อตั้งสติได้ก็แทบจะคลายอ้อมกอดออก แต่ไม่กล้าทำแบบนั้น เขาช่วยพยุงจนคนตัวเล็กยืนมั่นคง รวบรวมกระแสความเย็นชามาไว้ที่กล่องเสียง

“ออกมาสภาพนี้ได้ยังไง”

“คะ? พีชจะออกมาสภาพไหนก็ได้ไหม เพราะนี่เป็นห้องของพีช พี่เหนือที่บุกรุกเข้ามานั่นแหละ รีบออกไปเดี๋ยวนี้”

แช่น้ำอุ่นกรุ่นกลิ่นน้ำมันหอมระเหย ช่วยให้สดชื่นขึ้นมาก ลูกพีชไม่ได้เมาหนักเหมือนเดิมแล้ว เธอยกมือชี้หน้าคนที่ทำให้เธอต้องดื่มหนัก ออกปากไล่แบบไม่ไว้หน้า

“เหอะ! เชื่อหรือยังล่ะว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่”

เขานึกว่าเธอจะร้องไห้ฟูมฟาย แต่เธอปกติดีทุกอย่าง แม้จะเห็นรอยบวดช้ำใต้ดวงตา แต่พูดจาแว๊ดๆใส่เขาได้ แสดงว่าไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายขนาดนั้น อาจจะหวั่นไหว แต่ไม่ได้รัก

“เลิกพูดเรื่องนี้สักที ออกไปเลย”

ลูกพีชโกรธจัด เขาจะมารู้ดีกว่าเธอได้ยังไง ไม่รู้อะไร อย่ามาทำเป็นปากดี

“ทำไม กลัวความจริงเหรอ”

“พี่เหนือ! ออกไปเดี๋ยวนี้!”

“ไม่!”

เหนือฟ้าต้องการยืนยันให้ชัดเจน เขายอมรับความพ่ายแพ้มาตั้งนานแล้ว ต้องยอมรับมันอีกครั้ง ไม่เป็นอะไรหรอก

“จะไม่ออกไปดีๆใช่ไหม! พีช พีชเตือนพี่แล้วนะ”

คนที่ยังมึนเมาเสียงสั่นเครือในตอนสุดท้าย

ให้ตายสิ! ทำไมถึงไม่ยอมไป รู้ไหมว่าร่างกายเธอกำลังเกิดปฏิกิริยาแบบไหนขึ้น กลิ่นหอมจากเรือนกายกำยำของเขา กำลังแผ่ซ่านออกมา เล่นงานร่างกายเธอจนเกิดความร้อน แผดเผาไปทั้งร่างจนเริ่มทนมันไม่ได้

เขาต้องออกไป ออกไปก่อนที่เธอจะขาดสติ ทำลายความสัมพันธ์อันดีที่เหลืออยู่น้อยนิดลง

“เธอจะทำอะไรพี่ … ทำแบบที่เคยทำหรือไง”

เหนือฟ้ามั่นใจว่าตัวเองจะไม่เกิดปฏิกิริยา ครั้งที่แล้วเขาทำสำเร็จ ครั้งนี้ก็จะเป็นแบบนั้น

“อะ ออกไป!”

ลูกพีชตวาดไล่อีกครั้ง กระชับปมผ้าเช็ดตัวไว้ มองคนตัวใหญ่ยักษ์อย่างขอร้อง คนถูกมองมั่นใจในร่างกายของตัวเอง ก้าวเดินไปหาคนที่ตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ โน้มหน้าต่ำลงไป

สงสัยเป็นพวกซาดิสม์ ชื่นชอบเหลือเกินความเจ็บปวดเนี่ย

“ถ้าไม่ไป เธอจะทำอะไรพี่?”

“บะ บอกว่าให้ออกไปไง”

ใบหน้าสวยหวานกดต่ำ มองความกำยำบริเวณหน้าอก จากนั้นก็เลื่อนต่ำลงรวดเร็ว ความเป็นชายของเขายังคงแน่นิ่งอยู่ในลักษณะเดิม ไม่ดันผ้าลินินออกมาให้เห็น เขาไม่ตอบสนองกับเธอเหมือน