Lahat ng Kabanata ng รักลองแล: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ไป ๆ กลับกันได้แล้วไป บอมยกรถถีบน้องขึ้นหลังกระบะแล้วขับไปส่งน้องด้วย จิ๊บไม่ต้องถีบรถไปเองนะลูก ไปกับพี่นะ”“ค่ะป้าดา ขอบคุณนะคะสำหรับมื้อค่ำ” ญานิศายังคงยิ้มหวานดังเก่า หัวอ่อนว่านอนสอนง่าย ป้าดาว่ายังไงยายจิ๊บก็ว่าอย่างนั้น ได้นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถไปกับผู้ชายในยามวิกาลเข้าทาง!กรี๊ด... แค่คิดก็เขินแทบบ้าจนปั้นหน้านิ่งแทบไม่อยู่แล้วกานดาไม่สามารถยืนส่งหนุ่มสาวขึ้นรถได้นานเพราะปวดท้องเข้าห้องน้ำ ได้แต่ตะโกนสั่งธนัชเสียงดังมาแต่ไกล...“ส่งน้องให้ถึงบ้านนะไอ้บอม แล้วปากอะหุบบ้าง อย่าเที่ยวไปทะเลาะกับน้องมันอีกนะ!”คล้อยหลังกานดาญานิศากะว่าจะใช้เวลาเต๊าะธนัชให้เต็มที่เสียหน่อย เพราะตอนลุงทศกับป้าดาอยู่เธอจำต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวด้วยต้องวางตัวเป็นกุลสตรีเพื่อให้ป้าดาประทับใจ หากทว่าไม่ทันที่หญิงสาวจะได้อ้าปากพูดอะไรสักคำเธอแทบยกมือขึ้นทาบอกเพราะคำพูดของธนัช“ยอดละห้าร้อย”“ฮะ!” ไม่ใช่เสียงงง แต่เป็นเสียงร้องตกใจ ราคานี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าราคาค่าอะไร “โหดมาก!”“ราคามาตรฐาน จ่ายมา” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มราบเรียบหากทว่าแววตาดุเข้มดูจริงจัง ธนัชยกแขนขึ้นกอดอกมองหญิงสาวญานิศากลืนน้ำลายดังอึก

หลังจากที่อาบน้ำชำระล้างร่างกายที่โทรมไปด้วยหยาดเหงื่อมาทั้งวันจนสดชื่นแล้ว ร่างสูงใหญ่ในผ้าขนหนูผืนเดียวห่มกายท่อนล่าง โชว์ท่อนบนกำยำที่ยังมีหยาดน้ำเกาะพราว ชายหนุ่มเดินมาเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบเบียร์สองกระป๋องแล้วเดินไปนั่งทิ้งตัวบนเตียงสนามที่ระเบียงข้างบ้านมุมนี้ธนัชทำไว้เผื่อเวลาเพื่อนหรือญาติจะมาพักผ่อนดื่มสังสรรค์ แฮงเอาต์กัน บ้านไม่มีสระน้ำแต่ก็มีเตียงอาบแดดไว้สองตัว โต๊ะกลางหนึ่งชุดและมีเก้าอี้นั่งอีกสองตัว ไม่ได้มีไว้เพื่อนอนอาบแดดด้วย แต่เผื่อไว้เมาล้วน ๆ ผงกหัวพยุงตัวลุกขึ้นไม่ไหวก็นอนมันตรงนี้ เขาชอบมุมนี้ของบ้านมากเพราะสามารถมองดูทิวทัศน์ของถนนหน้าบ้านได้เวลาที่มีใครขับรถผ่านไปมา และแน่นอนว่าเขาเห็นบ้านของญานิศาชัดเจน แต่คนข้างนอกหากไม่ได้สังเกตดี ๆ คงมองเขาไม่เห็นเพราะมีต้นไม้ปลูกบังสายตาไว้ให้มีความเป็นส่วนตัว นั่งจิบเบียร์เงียบ ๆ คลายความอ่อนล้าเมื่อยขบระบมร่าง และช่วยให้เลือดลมไหลเวียนเพื่อจะได้หลับสบาย ไม่ทันจะหมดกระป๋องแรกก็มีรถกระบะ Ford ranger สีดำคันใหญ่เข้ามาจอดในพื้นที่บ้านข้างรถของธนัช เขาเองที่เป็นคนเปิดประตูรั้วไว้ คนที่ลงจากรถเ

@หลายวันต่อมา...“อีกละ” เสียงทุ้มบ่นพึมพำเมื่อเจอยายลูกเจี๊ยบนั่งหน้าสลอนอยู่ในบ้านของพ่อแม่เขาอีกแล้ว“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เสียงหวานสดใสทักทาย นั่งยิ้มสวยลอยหน้าลอยตาไม่สนใจสีหน้าดุแกมระอิดระอาที่มองมาเลยสักนิด“ข้าวต้มมัดไหมลูก” กานดาถามในขณะที่ตัวเองกำลังส่งข้าวต้มมัดเข้าปากผัว ประหนึ่งมีผัวเป็นคนพิการแขนขาอ่อนแรงหยิบจับอะไรกินเองไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น“ฮึ! ถ้าจะกินแล้วลำบากคนอื่นเหมือนพ่อก็ไม่เอาอะ” สีหน้าของธนัชคงแสดงออกชัดเจนมากจนเสี่ยทศที่กินไปยิ้มไป เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างอารมณ์ดีที่เมียป้อนของกินให้อย่างเอาอกเอาใจถึงได้เปลี่ยนสีหน้าเป็นรำคาญ“ไอ้ขี้อิจฉา”น่ะ! ยังมีหน้ามาว่าเขาอิจฉาอีก ถ้าระอาก็ว่าไปอย่างธนัชไหวไหล่แล้วเดินผ่านหญิงสาวเข้าไปในแพนทรีครัวเพื่อจะชงกาแฟดำ วันนี้ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อทำธุระให้บิดา ไม่ได้เข้าสวนไปใช้แรงงาน ฉะนั้นจึงไม่ต้องการอาหารมื้อหนักกดน้ำร้อนลงแก้วแล้วคนลวก ๆ แบบไร้ความพิถีพิถันจนเสร็จสรรพชายหนุ่มก็ยกแก้วขึ้นจิบพลางทอดมองไปยังนอกหน้าต่างฝั่งที่เป็นสวนยาง มองลูกจ้างที่กำลังเก็บน้ำยางลงถังพอได้กลับมาเป็นนายคน คุมคนงานดูบ้างก็จับผิดเก่งขึ้นมาก จ

“พี่บอมหล่ออะ”“ทราบ”“แล้วมีแฟนยัง” จากคำชมก็เปลี่ยนเป็นคำถาม แต่ธนัชยังนั่งนิ่งท่าเดิมเธอจึงสรุปคำตอบเอาเอง “อ้อ... โสดแหละ”“รู้มาก” เขาว่าแต่ก็แอบขำ จะไม่รู้ได้อย่างไรในเมื่อวัน ๆ ก็เข้าแต่สวนทำแต่งาน ไม่เคยมีสาวที่ไหน ไม่เคยคุยโทรศัพท์กับใคร ในโซเชียลก็โพสต์โสดตัวเท่าบ้านอยู่ทุกวี่วัน“จิ๊บจีบได้ไหม” ญานิศาถามเขาตรง ๆ ตาจ้องตา เธอยกศอกเท้ากับเบาะคนขับแล้วใช้กำปั้นรองปลายคาง ท่าทางน่ารักน่าชัง หากทว่าทำเอาชายหนุ่มเจ้าของรถหายใจติดขัดไปชั่วอึดใจ“อย่าแก่แดดให้มันมากนัก”บ้ารักบ้าบออะไรกันล่ะ ควรจะเรียกว่าบ้าผู้ชายมากกว่า แล้วยังจะมีหน้ามาขอจีบอีก โว้ย! ยายเด็กบ้านี่ เป็นเด็กเป็นเล็กกล้าพูดออกมาได้“แก่แดดเขาใช้กับเด็กค่ะ แต่จิ๊บโตแล้วนะ” ญานิศาเถียงฉอด ๆ ธนัชส่ายหน้าเออ โตแล้วจริงด้วย โตจนน่าจะเต็มไม้เต็มมือ ถึงแม้จะไม่เคยได้ลองเอามือไปทาบ หากก็กะแค่สายตาเอาก็พอรู้ได้ว่าญานิศาโตจนแทบจะทิ่มตาอยู่รอมร่อ!“แน่ะ! เขินอะดี๊...”เขินห่าไรละ! ธนัชขบกรามแน่นแล้วเอาแต่ตั้งหน้าขับรถต่อไปจากนั้นญานิศาแซวต่อไปไม่พักเมื่อไม่เห็นชายหนุ่มพูดอะไรต่ออีก เธอแซวกลบเกลื่อนไปอย่างนั้นเอง เพราะคนที่เข

“สวัสดีครับลุงทอน สบายดีนะลุง”“ไหว้พระ ๆ ลุงสบายดี ได้ข่าวว่ามึงกลับมาอยู่บ้านแล้วใช่ไหม” นายทอนหรือลุงทอนญาติผู้พี่ของเสี่ยทศเอ่ยถามหลานชายหลังจากที่ทักทายกันแล้ว“ครับลุง อยู่กรุงเทพฯ ต่อไม่ไหว”“งานหนักจนทนไม่ไหว?” ลุงทอนเลิกคิ้วถามอย่างยียวน“หึ! ทนฟังพ่อด่าไม่ไหว ไหนจะน้ำตาของแม่อีก” ธนัชกับผู้เป็นลุงตบมุกอย่างรู้เท่าทันกันแล้วก็พากันหัวเราะลั่น ทอนรู้ว่าทศพลอยากให้ธนัชกลับมาอยู่บ้านเพื่อสานต่อกิจการมานานแล้ว“เอ้า แล้วนี่ใคร เมียเอ็งเรอะ!” ลุงทอนเพิ่งสังเกตว่ามีสาวน้อยหน้าตาสวยคมผมยาวผิวขาวเดินตามหลังหลานชายตนอยู่ต้อย ๆ เมื่อผู้ใหญ่หันมาสบตาญานิศาจึงสบโอกาสยกมือไหว้“ไม่ใช่ครับ” ธนัชรีบปฏิเสธทันควันก่อนคนเป็นลุงจะเข้าใจผิดไปไกล ทว่าสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง ดูเย่อหยิ่งและน่าเกรงขามตามสไตล์ของเขา “นี่หลานสาวแม่ครับ ขอติดรถมาเที่ยวด้วย”“อ้อ... ลุงก็คิดว่าอิได้กินเหนียวแล้วซะอีก” ลุงทอนเอ่ยอย่างอารมณ์ดี จะว่าไปวัยของธนัชถ้าจะมีเมียก็ไม่แปลกแล้ว ทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อและพร้อมขนาดนี้“ผมไม่รีบหรอกลุง ชีวิตนี้ยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะครับ” เขาไม่เคยวาดฝันเรื่องสร้างครอบครัวหรือแ