All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 11 - Chapter 20

“ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเสียหน่อย” ฝูหลินเอ่ยบอก แล้วหันหลังหมายจะก้าวเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ทว่าพระองค์ตรัสขึ้นมาทำให้นางต้องหยุดยืน“ข้าชนะให้เจ้าแล้ว ข้าชนะคนที่ทำให้เจ้าเสียใจมากที่สุดในชีวิต”“เขาเป็นอดีตไปแล้ว และข้าไม่คิดจะใส่ใจมันอีกแล้ว” ฝูหลินเอ่ยบอกและหันกลับไปหาพระองค์ชั่วครู่ และก้าวเดินออกไปจากตรงนี้ ไท่จื่อทอดพระเนตรนางที่เดินจากไปอย่างเงียบๆ จนนางลับสายพระเนตร“ผู้ที่ชนะสองคนสุดท้ายก้าวออกมา”ฉางถิงซือฝุเอ่ยบอกเช่นนี้ ฉินหมิ่งเยว่และไท่จื่อเสด็จออกมาด้านหน้า ทรงคุกพระชานุข้างหนึ่งรอรับคำบัญชา (พระชานุ แปลว่า เข่า)“วันที่สองของการแข่งขัน ครั้งนี้พวกเจ้าทั้งสองคน ต้องเข้าไปในถ้ำสู้กับพญางูขาว ข้าจะให้เจ้าทั้งสองนำเชือกอาคมไปคนละหนึ่งเส้นเพื่อนำพญางูขาวออกมา ผู้ใดนำพญางูขาวออกมาได้ผู้นั้นเป็นผู้ชนะ”“รับทราบขอรับ” ฉินหมิ่งเยว่และไท่จื่อน้อมรับคำสั่ง และลุกขึ้นยืน ทั้งสองมองหน้ากันไท่จื่อทรงแย้มพระโอษฐ์ ฉินหมิ่งเยว่แย้มยิ้มก็เช่นกันเจิ้นเหวินไท่จื่อและฉินหมิ่งเยว่ก้าวเดินมาที่ปากถ้ำ ในมือของทั้งสองคนถือคบไฟเอาไว้ ก้าวเดินเข้าไปพร้อมกันทั้งสองคน“ระวังตัวด้วย” ไท่จื่อตรัสกับฉิ

“ใครเป็นคนส่งเจ้ามา” ไท่จื่อตรัสถามเรียบเฉย“ไม่มี” ชายชุดดำเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังไม่ได้เกรงกลัวพระองค์แม้แต่น้อย“ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด...ใครเป็นคนส่งเจ้ามา” ไท่จื่อตรัสถามอีกครั้งด้วยพระสุรเสียงต่ำในลำพระศอ จนเหล่าทหารราชองครักษ์ยืนอยู่ต่างรู้สึกขนลุกอย่างไม่รู้ตัว ชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก“ไม่มี”ชายชุดดำกลับกลืนเม็ดข้างแก้ม ลงไปแล้วล้มตัวลงตายทันที ราชองครักษ์นั่งลงคลำหาป้ายติดตัวว่ามีหรือไม่ แต่กลับกลายเป็นว่ามีป้ายหยก แล้วจึงส่งให้ไท่จื่อได้ทอดพระเนตร พระองค์ทรงจึงรับไว้ แล้วทรงหงายดูชื่อบนป้ายหยก“เจิ้นเหวินปู้เหมิง หลี่หวางเย่” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงที่ดังลั่นท้องพระโรง ด้วยความเคียดแค้น“ให้กระหม่อมทำเช่นไรกับหลี่หวางเย่พระเจ้าค่ะ” องครักษ์หลี่จิ้นและเป็นทั้งสหายคู่พระทัยของไท่จื่อเอ่ยทูลถามพระองค์ทันที“หลี่จิ้น”“กระหม่อมอยู่นี่” หลี่จิ้นคุกเข่ารอรับคำสั่ง“จัดการเก็บกวาดคนที่เกี่ยวคล่องกับเรื่องนี้ ไม่ว่าใครทั้งสิ้นอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉยชวนขนลุก“กระหม่อมรับบัญชา” หลี่จิ้นน้อบรับคำบัญชา ลุก

วันนี้ฝูหลินสวมใส่อาภรณ์สีชมพูกลีบดอกบัว ทำให้นางดูงดงามกว่าทุกวัน เพราะนางต้องเดินทางไปสำนักเทียนหยวน ยวนหยางจับมือเรียวประคองนางขึ้นบนรถม้า“คุณหนูงดงามมากเจ้าคะ” ยวนหยางเอ่ยบอกยิ้ม“ข้าก็แต่ตัวแบบนี้ทุกวัน” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วนางก็มองไปยังสารถีที่บังคับม้า แล้วเอ่ยบอก“ไปกันเถอะเดี๋ยวจะเสียเวลา” ฝูหลินเอ่ยบอกเช่นนี้“ขอรับ” สารถีเอ่ยตอบรับทันที“ช้าก่อน”เสียงจากชายหนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ฝูหลินปิดผ้าม่านออกเล็กน้อย และเอ่ยถามเขา“ศิษย์พี่แปด...ท่านมาที่นี่ทำไมหรือ”“ข้าจะไปกับเจ้าด้วยละสิ...” ไป๋เจิ่งเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ไปทำไม” ฝูหลินเอ่ยถามด้วยความสงสัยเช่นเดิม“ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า”“ศิษย์พี่ไป๋เจิ่ง” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“เอาละ...ออกเดินทางได้แล้ว” ไป๋เจิ่งเอ่ยบอกและก้าวขึ้นรถม้าโดยทันที ฝูหลินกลับสงสัยว่าตั้งแต่เช้ามานี้ นางยังไม่เห็นฉางถิง อีกทั้งนางเดินทั่วทั้งสำนัก กลับไม่เจอเขาแต่อย่างใด“หยางฟู่ไปไหน วันนี้ข้ายังไม่เห็นว่าจะไปคารวะก่อนไป” ฝูหลินเอ่ยถามยวนหยางด้วยความสงสัย“ซือฝุไปหาฝึกวรยุทธที่เขาไท่ไป๋ค่ะ” ยวนหยางเอ่ยบอกกับฝูหลินเช่นนี้“ไม่เป็

เอ่ยจากชายหนุ่มอีกคนดังขึ้น ขณะที่ก้าวเดินออกจากพุ่มไม้ มาช่วยนางฟาดฟันกับชายชุดดำทั้งสาม ทั้งสามคนจึงล่าถอยไปโดยทันที เพราะสู้ไม่ได้ ฝูหลินเห็นว่าชายทั้งสามหนีไปแล้ว นางจึงหันมาหาชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยนาง“ขอบคุณเกอเกอยิ่งนัก” ฝูหลินเอ่ยกล่าวขอบคุณเขาทันที“เกอเกอ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกด้วยความแปลกใจ“ใช่” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม นางยังมองอีกว่าชายหนุ่มผู้นี้มีใบหน้างดงามราวกับหญิงสาวแรกรุ่น อีกทั้งเรือนผมสีดำที่ยาวสลวยทำให้ใบหน้าของดูอ่อนหวานยิ่งนักชายหนุ่มยิ้มกว้างไม่เคยได้ยินใครเรียกเขาว่า เกอเกอมาหลายหมื่นปี นอกจากเม่ยเมยของเขาที่เรียก นางคือเซี่ยวเยว่เพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ว่าเซี่ยวเยว่นางได้ตายไปหลายหมื่นปีมาแล้ว‘นางตายไปแล้ว...หรือนางจะเกิดเป็นหญิงสาวผู้นี้’ “เกอเกอ” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทำให้เขาได้คืนสติ และมองใบหน้านางด้วยรอยยิ้ม“ว่าอย่างไรสาวน้อย” ชายหนุ่มเอ่ยถามนางเช่นนี้“เกอเกออยู่แถบนี้หรือ” ฝูหลินเอ่ยถามเช่นนี้“ใช่ข้าเป็นชาวบ้านแถบนี้”“ข้าต้องขอบคุณท่านอีกครั้ง” ฝูหลินเอ่ยบอกเช่นนี้ และเอามือทั้งสองผสานกันก้มลงคำนับ ชายหนุ่มใช้มือเรียวทั้งสองข้างประคองนาง

“ฝูหลิน” ต้าหวางตรัสเรียกนางให้นางพื้นคืนสติ ไป๋เจิ่นและยวนหยางเข้ามาดูแลนางโดยทันที“อย่าแตะต้องนาง” ไป๋เจิ่นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน และเข้ามาประคองนาง ต้าหวางทรงปล่อยให้ไป๋เจิ่นอุ้มนาง“นางต้องการหมอ” ต้าหวางตรัสด้วยความเป็นห่วง ไป๋เจิ่นไม่สนใจที่พระองค์ตรัสแต่อย่างใด อุ้มนางเดินไปพร้อมกับยวนหยางทันที หลี่จิ้นจะตามไป๋เจิ่นไปนั้น“ไม่ต้องตาม” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ และเสด็จตามหลังห่างๆ ด้วยทรงห่วงนาง หลี่จิ้นจึงตามเสด็จพระองค์ในทันที'ข้าจะไม่ให้เจ้าจากข้าไปที่ใด...เจ้าต้องอยู่กับข้าผู้เดียว...ฝูหลิน'ไป๋เจิ่นวางฝูหลินลงบนเตียงในร้านหมอ มียวนหยางร่ำไห้เบาๆ ด้วยความเป็นห่วงฝูหลินผู้เป็นนาย ชายวัยชราก้าวเดินผ่านม่านกั้นมาหาพวกเขา“ท่านหมอช่วยนางด้วย” ไป๋เจิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน“ข้าจะดูอาการนางให้...เจ้าเป็นฟู่จวินนางหรือไม่” หมอเจ้าของร้านเอ่ยถามไป๋เจิ่น“ไม่ใช่...นางเป็นศิษย์น้องของข้า” ไป๋เจิ่นเอ่ยกล่าวเช่นนี้“ท่านทั้งสองออกไปก่อน...ขอข้าดูอาการนางก่อน” ชายวัยชราเอ่ยบอกเช่นนี้ไป๋เจิ่นและยวนหยางก้าวเดินออกจากห้องมองฝูหลินด้วยความเป็นห่วง ไป๋เจิ่นมองไปยังต้าหวางที่ประทับที่หน้าประตู