All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 21 - Chapter 30

“รายงาน”ทหารหน้าท้องพระโรงเข้ามาในท้องพระโรง แล้วนั่งชันเข่าต่อพระพักตร์ของต้าหวางและเหล่าขุนนาง หลี่จิ้นในสวมชุดขุนนางชั้นสูงก้าวเดินเข้าไปหาทหารนายนั้น หยิบม้วนราชสาสน์จากมือของทหาร แล้วจึงก้าวเดินมาก้มลงเล็กน้อย ส่งราชสาสน์ให้พระองค์ ต้าหวางทรงคลี่ม้วนราชสาส์นออก และทรงอ่านในพระทัย‘ทูลต้าหวางกระหม่อมโจมตีเมืองเยี่ย เมืองซีหวง เมืองหลิว เมืองคัง และจับเชลยศึกที่เป็นพลทหาร นายทหาร ร่วมสองหมื่นคน บัดนี้ใกล้ถึงเมืองอู่โจวแล้ว’ ลงตราประทับ ‘ผิงหรงต้าซื่อหม่า’“บัดนี้ผิงหรงบุกตีได้เมืองซีหวง เมืองหลิว เมืองคัง และจับเชลยร่วมสองหมื่น ใกล้ล่วงถึงเมืองอู่โจว” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ ทรงแย้มพระโอษฐ์ด้วยความดีพระทัย (ต้าซือหม่า แปลว่า เสนาบดีฝ่ายการศึก)“เป็นเพราะบารมีของต้าหวางทำผิงหรงต้าซือหม่ามีชัย” ขุนนางคนหนึ่งทูลบอกพระองค์“ไม่ใช่ เป็นเพราะข้ามีต้าซือหม่ากล้าศึกทำให้ข้ามีชัย อีกเจ็ดวันหลังจากนี้ข้าจะเคลื่อนทัพบุกตีแคว้นชานด้วยตัวของข้าเอง พวกเจ้าเห็นเป็นประการใด” ต้าหวางตรัสเช่นนี้“ทูลต้าหวางแคว้นชางเป็นแคว้นที่ทุรกันดารยิ่งนัก” ขุนนางคนหนึ่งทูลทัดทานขึ้น“ถ้าข้ากลัวความลำบาก แล้วข้าจะเป

“ยงเอ๋อร์นอนนะ...เหนียงชินจะกล่อมเจ้านอน...” ไท่โฮ่วตรัสจบ แล้วเสด็จไปที่ตั่งบรรทม“ไห่ถังผลิบานยามใดหนอ...ใจข้ายังเอ็นดูเจ้า...ไห่ถังผลิบานยามใดหนอ...ใจข้ายังเอ็นดูเจ้า...” ไท่โฮ่วตรัสแผ่วเบาด้วยทำนองเพลงกล่อม อีกทั้งยังเอาพระเขนยยาววางลงบนตั่ง“ไท่โฮ่ว พระนางเป็นเช่นนี้นานแล้วหรือ” ฟูเหรินตรัสถามเยี่ยหลิน“พระนางเช่นนี้สักพักแล้วเพคะ บางคราก็จำความได้ บางคราก็จำความไม่ได้เพคะ” เยี่ยหลินทูลบอกพระนาง“ถ้าเช่นนั้นข้าจะมาหาไท่โฮ่ว มาคุยกับพระนางบ่อยๆ พระนางจะได้ไม่เหงา” ฟูเหรินตรัสเช่นนี้ แล้วทรงทอดพระเนตรมองไท่โฮ่วที่ประทับนั่งเห่กล่อมพระเขนยข้างอยู่เช่นนั้น พระนางเสด็จเข้าไปหาไท่โฮ่ว แล้วทรงจับพระหัตถ์ของพระนาง“ไท่โฮ่วเพคะ พรุ่งนี้หลินเอ๋อร์จะนำผลท้อมาถวายเพคะ” ฟูเหรินตรัสด้วยพระสุรเสียงที่อ่อนหวาน ทรงแย้มพระสรวลให้กับไท่โฮ่ว พระนางทรงแย้มพระสรวลกลับมาเช่นกัน แล้วทรงจับพระหัตถ์เรียวของฟูเหริน“หลินเอ๋อร์เจ้าเอามาเยอะๆ เลยนะ ยงเอ๋อร์ชอบผลท้อสุกมากที่สุด ข้าจะได้เอามาป้อนเขา แล้วข้าเองก็ชอบเหมือนกัน” ไท่โฮ่วตรัสเช่นนี้“เพคะ...ไท่โฮ่ว” ฟูเหรินตรัสเช่นนี้ อีกทั้งทรงแย้มพระโอษฐ์ให้กับพระ

“หวงไท่โฮ่ว หม่อมฉันไม่ยอมให้นังจิ้งจอกนั้น อยู่เหนือหม่อมฉันได้ หม่อมฉันแต่งมาอยู่ที่แคว้นหยาง ไม่ใช่เพื่อเป็นฟูเหรินเล็กๆ ในตำหนักเล็กๆ หม่อมฉันต้องเป็นหวางโฮ่วเช่นเดียวกับพระนาง เพื่อความมั่นคงของแคว้นหยวนของเรา นังจิ้งจอกฝูหลิน กลับได้ตำแหน่งกุ้ยเฟยไปอย่างง่ายดาย อนาคตข้างหน้านางต้องได้เป็นหวางโฮ่วแน่แท้ ถึงต้าหวางจะไม่ได้บรรทมตำหนักของนาง แต่ทุกคนรู้ดีว่านางคือคนโปรด” เกาฟูเหรินตรัสฉุนเฉียว“ใจเย็นก่อนหลิวเอ๋อร์ กว่าข้าจะได้ขึ้นเป็นหวงไท่โฮ่วอย่างถูกวันนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าเองต้องรู้จักใช้คน...” หวงไท่โฮ่วตรัสเรียบเฉย และเสวยพระสุธารสชาอย่างพระทัยเย็น“หวงไท่โฮ่ว พระองค์หมายความเช่นไรเพคะ” เกาฟูเหรินตรัสถามด้วยความสงสัย“เจ้าต้องซื้อคนสนิทของฝูหลิน และเอามาเป็นพวกของเรา เจ้าต้องผูกมิตรกับสนมทั้งสี่ตำหนัก พวกนางจะช่วยเจ้าได้ เข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่” หวงไท่โฮ่วตรัสเช่นนี้“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ” เกาฟูเหรินตรัสจบ แล้วเสวยพระสุธารสชาในถ้วยตรงพระพักตร์เช่นกัน แล้วทรงเผยแย้มพระโอษฐ์จ้าวเว่ยมหาขันทีก้าวเดินมายังหน้าตงเหมยกง เหล่านางกำนัลก้าวเดินออกจากตำหนัก พร้อมด้วยฝูฟูเหรินที่พึ

“ฮุ่ยหลานตามนางให้เจอ แล้วรีบมารายงานข้า” ต้าหวางตรัสเช่นนี้แมวน้อยนามว่าฮุ่ยหลานทันทีฮุ่ยหลานก้าวเดินออกจากตรงนั้นไปยังช่องแคบๆ ทางออกจากตำหนักโดยไม่ให้ใครรู้ว่า พระองค์เลี้ยงแมวเทพเอาไว้ เพราะคนที่รู้ ก็จะรู้ไม่คน และเป็นคนที่ต้าหวางไว้พระทัยเท่านั้น“จริงหรือฮุ่ยกวาง ฝูหลินหนีออกจากวังหลวง” พระสุรเสียงของเกาฟูเหรินตรัสด้วยความดีพระทับ มีสีพระพักตร์มีความสุขยิ่งนัก“เพคะเกาฟูเหริน” ฮุ่ยกวางทูลบอกเช่นนี้ และเผยรอยยิ้ม“นางไปได้ก็ดี ข้าจะได้เป็นที่โปรดปรานของต้าหวางเมื่อครางก่อน” เกาฟูเหรินตรัสเช่นนี้แล้วทรงหยิบเม็ดพุทราเข้าพระโอษฐ์ แล้วทรงเคียวโดยทันที“มาถึงแล้ว” เทียนเป่าเอ่ยบอกเช่นนี้ ชี้ชวนให้พระนางกุ้ยเฟยได้ทอดพระเนตรเห็นบ้านหลังน้อยที่ชายหนุ่มกำลังเดินออกมากับหญิงสาวที่คุ้นเคยก้าวเดินออกมา“ศิษย์พี่แปด” ฝูกุ้ยเฟยตรัสด้วยความดีพระทัย และทรงแย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย ทำให้ชายหนุ่มวิ่งมาหาพระนางทันที พระนางก็ลงจากหลังม้า ทรงวิ่งไปหาเขาเช่นกัน“ฝูหลิน” ไป๋เจิ่งเอ่ยบอกอย่างมีความสุข ทั้งสองจึงสวมกอดกันโดยทันที“ข้าคิดว่าจะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว” ไป๋เจิ่งเอ่ยบอกเช่นนี้ และมองพระนางเต็มตา ว่

ต้าหวางเสด็จเข้ามาในไท่เฉินกง พร้อมกับฝูกุ้ยเฟย เหล่าข้าหลวงได้เห็นต้าหวางและฝูกุ้ยเฟยต่างบังคมพระองค์ทั้งสองโดยทันที“พวกเจ้าออกไปให้หมด” ต้าหวางตรัสเรียบเฉยเช่นนี้ เหล่าข้าหลวงจึงต่างออกไปทั้งหมด มีเพียงต้าหวางและฝูกุ้ยเฟยที่ประทับยืนอยู่แค่สององค์“ฝูหลินเจ้าไปที่ใดมา” ต้าหวางตรัสถามเช่นนี้ พระนางทรงทอดพระเนตรมองพระพักตร์ของพระองค์ไม่ทรงโต้ตอบสิ่งใด แล้วเสด็จไปที่ตั่ง แต่ทว่าต้าหวางทรงจับพระกรของพระนางไว้แน่น“ฝูหลิน...เจ้าอย่าทำเหมือนข้าไม่มีตัวตน” ต้าหวางตรัสดุดันเช่นนี้“ข้าบอกท่านแล้วว่า ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ และไม่อยู่ข้างกายท่าน” กุ้ยเฟยตรัสเรียบเฉย และหันมามองต้าหวางที่มีสีพระพักตร์เรียบเฉย“เหตุใดเจ้าจึงกลับมา” ต้าหวางตรัสถามเช่นนี้ ทรงจ้องพระเนตรค้นหาความจริงจากพระนาง“ข้าไม่อยากให้ใครเดือดร้อนเพราะข้า”“แล้วข้าเล่า เจ้าเคยรับรู้ถึงความรู้สึกของข้าบ้างหรือไม่” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบา“ไม่...ข้าไม่อยากรับรู้ความเป็นไปของท่าน” กุ้ยเฟยตรัสเช่นนี้ ต้าหวางทรงจับปลายพระหนุของพระนางหนีบแน่น (พระหนุ แปลว่า คาง)“จะมีสักครั้งหรือไม่ ที่เจ้าจะรักข้า” ต้าหวางตรัสดุดัน พระนาง