HEARTLESS GUY 11

เมื่อมั่นใจแล้วฉันเลยลุกขึ้นเดินออกไปห้องน้ำ เตรียมจะอาบน้ำไปเรียน แต่พอเงยหน้ามองกระจกเท่านั้นแหละ

"เห้ย!"

ตกใจใช่มั้ยที่อยู่ดีๆ ฉันก็ร้องขึ้นมา คือไม่ให้ฉันตกใจได้ไงล่ะ ก็ดูนี่ดิ ในกระจกอ่ะ กระจกมันทำให้ฉันเห็นว่าบนหน้าผากฉันมีกระดาษ post it ติดอยู่ ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก post it จริงๆ post it สีชมพู แถมมีตัวหนังสือตัวโตๆเขียนอยู่ด้วย เดี๋ยวนะ แกะแป๊บ ในกระจกมันกลับด้านอยู่อ่ะ ฉันอ่านไม่ออก

"นึกว่าเมื่อคืนนอนกอดท่อนไม้"

นี่แหละ ใจความในกระดาษ พีคมั้ยล่ะ ใครจะคิดว่าตื่นมาจะมี post it แปะอยู่ที่หน้าผาก แล้วก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครทำ

"พี่เชนทร์นะพี่เชนทร์"

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้ แกล้งฉันทำไมนะ

"พี่ต้องโรคจิตแน่ๆ"

ฉันขยำกระดาษแล้วปาทิ้งถังขยะไป บ้าจริง เมื่อกี้ตอนเดินออกมาจากห้อง ดีนะไม่สวนกับใครเข้า ไม่งั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาหัวไปมุดไว้ที่ไหน แต่ตอนนี้คงไม่ใช่เวลามายืนโกรธหรอกมั้งใช่มั้ยเพราะฉันต้องรีบอาบน้ำไปเรียน แต่ก็อดภาวนา(ในใจ)ไม่ได้ ...สาธุ ขอให้วันนี้ไม่ซวยเหมือนเมื่อวานเถอะ ขอให้พี่เชนทร์เลิกล้มความคิดบ้าๆแบบนั้น แล้วก็ขอให้พี่เชนทร์ไปแล้วไปลับ ไม่กลับมาฉวยโอกาสฉันเหมือนเมื่อคืน...🙏🏻

.

;

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็รีบวิ่งลงมาหน้าหอ ตั้งใจจะเดินไปเรียน

หมับ!

อยู่ๆใครมาจับข้อมือฉันก็ไม่รู้ 

“ขึ้นรถ”

“พี่เชนทร์!”

ฉันหันไปมองถึงได้รู้ว่าเป็นพี่เชนทร์นี่เอง แล้วเขามาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ ก็นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก แล้วในเมื่อเป็นแบบนี้ก็แสดงว่า คำภาวนาของฉันมันไม่ได้ผลน่ะสิ...😰

“ตกใจอะไรนักหนา เข้าไป”

“โอ๊ย!”

โดนยัดเข้ามาในรถแบบไม่ทันตั้งตัวเลยฉัน 

ปึก!

พี่เชนทร์ปิดประตูแรงเกินไปนะฉันว่า คือฉันสะดุ้งเลยไง

“พี่จะทำอะไร”

ตอนนี้พี่เชนทร์ขึ้นมาบนรถแล้ว ฉันเลยถาม 

“ขับรถไง ดูไม่ออกเหรอ”

ยังมีหน้ามาทำหน้ากวนตีนใส่ฉันอีก--!!!

“ดูออกค่ะ แค่ไม่เข้าใจว่าพี่พาฉันขึ้นมาบนรถทำไม”

“มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ จะไปส่งไง”

พี่เชนทร์หันมาตอบพลางคาดเข็มขัด ส่วนฉันก็งงไปตามระเบียบอ่ะ ไม่เข้าใจว่าพี่เขารู้ได้ไง ว่าฉันมีเรียนเช้า

“คาดเข็มขัดด้วย”

“พี่รู้ได้ไงคะ ว่าฉะ...”

“ชักช้าจริง”

พี่เขาทำเสียงเหมือนไม่พอใจแล้วอยู่ๆก็โน้มตัวมาคาดเข็มขัดให้ฉัน บอกตรงๆว่าฉันตกใจหมดเลย หวั่นๆด้วย ก็ในเมื่อหน้าพี่เชนทร์อยู่ใกล้ฉันแค่ปลายก้อยเอง เข้าใจใช่มั้ย คือฉันแอบรักเขาอยู่ แล้วอยู่ๆได้มาอยู่ใกล้คนที่เราแอบรักมากขนาดนี้ ใจมันก็เต้นแรงน่ะสิ

“เอ่อ สะ...เสร็จยังคะ”

“จะเสร็จได้ไง ก็เธอไม่ให้เอา”

เจอประโยคนั้นเข้าไป เล่นเอาเงิบเลยฉัน 

“ทีหลังถามอะไรคิดบ้างนะเตี้ย”

เมื่อกี้เงิบ คราวนี้ของขึ้นเลยฉัน

“พี่เชนทร์!”

“นั่งดีๆล่ะ พอดีรถฉันเครื่องมันแรง”

พูดจบพี่เชนทร์ก็ออกรถเลย ดีนะเขาคาดเข็มขัดให้ฉันแล้ว ไม่งั้นหัวฉันโขกแน่ๆ เห้อ ดูเหมือนการที่ฉันโกรธหรือโมโหมันไม่เคยทำให้พี่เชนทร์ระแคะระคายได้เลยสักนิด~...(😓!!!

.

.

;

ผ่านไปประมาณ 5 นาที พี่เชนทร์ก็ขับรถมาถึงมหาลัย บอกตรงๆว่าตลอดทางมันน่าหวาดเสียวมาก ฉันนั่งเกร็งมาตลอดทางเลย

“เอ่อ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”

ฉันบอกออกไปทั้งๆที่เสียงยังสั่นๆอยู่นี่แหละ ก่อนทำท่าจะหันไปเปิดประตูรถ

“เลิกเรียนแล้วฉันมารับเอง”

ประโยคนี้ของพี่เชนทร์ทำมือฉันชะงัก แล้วฉันก็อดไม่ได้ซะด้วยที่จะหันไปหาเขา

“คะ?”

“คิดว่าพูดชัดแล้ว”

หน้าพี่เชนทร์นี่คือกวนมากอ่ะบอกเลย

“ลงไปได้แล้วไป ฉันมีธุระต่อ“

“เอ่อ คือ พี่ไม่ต้องมาระ..."

"บอกให้ลงไป มีธุระ"

พี่เชนทร์พูดแทรกฉันขึ้นมา แถมหันมาทำหน้าดุๆใส่ฉันด้วยอ่ะ ชิ ลงก็ได้

"ค่ะ ก็ได้ค่ะ"

ฉันกระแทกเสียงตอบไปแล้วตั้งใจจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ติดตรงที่ว่า ไอ้ประตูรถสปอร์ตนี่มันเปิดยังไงกันนะ ฉันเปิดไม่เป็นอ่ะ ประมาณว่าบ้านนอกอย่างฉันไม่เคยนั่งไง เข้าใจใช่มั้ย

"เป็นไรวะเตี้ย"

"ไม่ได้ชื่อเตี้ยซะหน่อยค่ะ"

ฉันหันไปถลึงตาใส่พี่เชนทร์

"เออ จริงด้วย โทษที พอดีส่วนสูงเธอมันน่าจำกว่าชื่อเธอนิดหน่อย"

เอิ่ม ฉันว่าคำพูดพี่เชนทร์มันฟังดูทะแม่งๆนะ แต่ช่างเถอะ เอาเรื่องนี้ก่อนดีกว่า ฉันจะทำไงดีให้ลงจากรถได้โดยไม่ต้องขายหน้า

"เปิดปกติ เหมือนรถทั่วๆไปนั่นแหละ"

พอพี่เชนทร์พูดปุ๊บ ฉันก็หันมองหน้าพี่เขาปั๊บ สงสัยมากมายว่าเขารู้เหรอ ว่าตอนนี้ฉันกำลังประสบปัญหาอะไร

"รู้แล้วแหละค่ะ"

ฉันแกล้งตอบไป

"งั้นแสดงว่าที่นั่งนิ่งๆไม่ยอมลงนี่คืออยากอยู่กับฉันนานๆ?"

พี่เชนทร์โน้มตัวมาใกล้ๆฉันแล้วยิ้มมุมปาก ส่งสายตาหื่นๆ ทำเอาขนลุกแทบไม่ทันเลยฉัน

"หลงตัวเองไปแล้วค่ะ"

"แล้วอยากให้หลงเธอมั้ยล่ะ"

เขาทำฉันพูดไม่ออกซะงั้น

"หึ"

พี่เชนทร์ยิ้มมุมปาก เหมือนสะใจอ่ะ ที่ฉันพูดไม่ออก ทำได้แค่เม้มปากข่มทั้งความหมั่นไส้แล้วก็ความเขินเอาไว้ และแน่นอนว่าฉันคงต้องรีบลงจากรถ ก่อนที่คนชอบฉวยโอกาสอย่างพี่เชนทร์จะทำอะไรให้ฉันหวั่นไหวไปมากกว่านี้

"อุ๊ย!"

ยังพูดไม่ทันขาดคำเลย แก้มฉันโดนคุกคามซะงั้น ส่วนคนชอบฉวยโอกาสตอนนี้น่ะเหรอ ก็ยิ้มไง แถมไม่ใช่ยิ้มอย่างเดียว แต่เขายังเอามือมาโคลงเคลงหัวฉันด้วย นึกภาพออกมั้ย เหมือนเวลาผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก 

"ตั้งใจเรียนนะเตี้ย"

นั่นไง ชัดเลย ทำเหมือนฉันเป็นเด็กๆ ซึ่งฉันไม่ใช่ไง 

"พี่เชนทร์ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

"เปิดประตูให้แล้ว ลงไปดิ หรือว่าวันนี้อยากโดดมาอยู่กับฉัน ก็ดีนะ ตอนเรียนฉันก็ทำบ่อย"

"ใครจะอยากเหมือนพี่ล่ะคะ!"

ฉันรีบตอบแล้วลงจากรถมาเลย ขืนอยู่ต่อคงได้ปรี๊ดแตกแน่ๆ ก็ดูพี่เชนทร์สิ โคตรกวนเลยอ่ะ แถมหน้าด้านด้วย ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ ทำตัวได้น่าหมั่นไส้มาก(กกก)

"ปิดประตูให้ด้วยดิเตี้ย"

พี่เชนทร์ตะโกนออกมา 

"ปิดเองสิคะ"

ฉันตะโกนกลับไปแล้วเดินห่างออกมาเลย เดินเร็วๆด้วย แต่ก็ยังได้ยินนะว่าพี่เชนทร์ขับรถออกไปแล้ว จะว่าไป เสียงรถนั่นมันดังซะขนาดนั้น ถ้าฉันไม่ได้ยิน แน่นอนว่าคงต้องหาเวลาไปเช็คสภาพหูชัวร์ๆ

"นั่นพี่เชนทร์ใช่ป่ะมึง"

"กูว่าใช่นะ เห็นแว้บๆ อ๊ายยย อิจๆๆๆ พี่เชนทร์แม่งโคตรเท่ห์เลยอ่ะ"

“นั่นดิ อ๊ายยย เท่ห์ทั้งคนทั้งรถ กรี๊ดๆๆ อยากมีฟิวส์แบบได้นั่งแลมโบกับผู้หล่อๆอย่างพี่เชนทร์เหมือนยัยนั่นบ้างอ่าาา”

“กรี๊ดดด กูก็อยาก"

เสียงใครซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้ ฉันฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเหมือนมีคนมองมาทางฉันกันเต็มเลย ว่าแต่ พวกเขาจะมองฉันทำไมอ่ะ เอ... หรือเขาไม่ได้มองฉัน แต่มองรถสปอร์ตพี่เชนทร์ เอาเป็นว่าจะมองอะไรก็ช่างเถอะ ฉันรีบเดินไปหน้าคณะดีกว่า

"มาแล้วเหรอคะดอก งั้นตอบพวกกูด่วนค่ะ"

แพรวทักฉันทันทีที่ฉันเดินไปถึงหน้าคณะ แบบว่าน้ำเสียงบ่งบอกชัดเจนเลยว่าโคตรอยากรู้ ส่วนโรสก็เหมือนเดิม หน้าดุๆ นิ่งๆ เหมือนกำลังอยากกระโดดกัดคอใครสักคนอยู่ตลอดเวลา

"ตอบไร"

"เรื่องมึงกับพี่เชนทร์ไง ยังไงวะ"

เดี๋ยวนะ สองคนนี้รู้ได้ไง หรือว่าเมื่อกี้นี้พวกมันเห็น คงใช่แหละ แต่...

"ทำไมพวกมึงต้องตกใจอย่างเว่อร์ขนาดนั้น"

"โถ่สัส มึงทำอย่างกับว่าเรื่องนี้มันธรรมดางั้นแหละ"

แพรวบอกแล้วหรี่ตามองฉันยิ้มๆ เหมือนกำลังจับผิด

“ตกลงมึงกับพี่เชนทร์ อะไรยังไงคะ”

“ก็อย่างที่เห็น พี่เชนทร์มาส่ง นอกนั้นไม่มีไร”

"ออกสื่อขนาดนั้น ยังบอกไม่มีไร”

“นั่นดิ หรืออยากแกล้งอำพวกกูเล่น เลยตอบแบบนั้น”

"กูไม่ใช่ผีนะครัสสส"

"อีดอก ยังมีหน้ามากวนส้น อะนี่ มึงเซอร์ไพรส์พวกกูได้เมพมากบอกเลย"

แพรวยัดโทรศัพท์ใส่มือฉัน ไอ้ฉันก็งงไปตามระเบียบอ่ะดิ

“อะไรอ่ะ”

“แน่ะ ยังทำหน้ามึนอีก กูปรบมือค่ะ แม่งเล่นได้เนียนมว๊ากกกก”

"ดูแล้วก็เลิกเล่นได้แล้วเข้าใจป่ะ"

โรสพูดขึ้นมา แล้วสิ่งที่ทั้งคู่ทำมันก็ยิ่งกระตุ้นต่อมอยากรู้ของฉัน ฉันเลยรีบก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือตัวเอง