เซิ่งถิงเชินยิ้ม “มากินเค้กกับเหมยเหม่ยเถอะ!”เซิ่งถิงเชินวางกล่องเค้กไว้บนโต๊ะน้ำชาแล้วแกะออก เหมยเหม่ย “ขอบคุณค่ะคุณพ่อ”หยาหย่า “ขอบคุณค่ะคุณอา”“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”เซิ่งถิงเชินหันไปมองหรงซูที่นั่งเงียบอยู่บนโซฟา บอกว่า “ไม่รู้ว่าพวกเธอจะกินรสชาติอะไร เลยซุ่มซื้อมาสองอัน”เจียงอวี่มองเซิ่งถิงเชิน แม้จะพูดจาสุภาพ แต่คิ้วและดวงตาที่ละสายตาจากเด็กทั้งสอง มองไปที่หรงซูเย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกว่าเซิ่งถิงเชินเกลียดหรงซูแน่นอนว่าคนนอกดูไม่ออก คงนึกว่าเขาเป็นสามีดีที่เอาใจใส่ครอบครัวมุมปากเจียงอวี่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เธอยิ้มจาง ๆ พร้อมกล่าวขอบคุณเซิ่งถิงเชินพยักหน้าเบา ๆ แล้วถามว่า “มื้อเย็นหยาหย่าอยากกินอะไรบอกแม่บ้านได้เลยนะ”เจียงอวี่ตอบกลับ “ค่ะ”เซิ่งถิงเชินไม่ว่าอะไรอีก ก้าวขาขึ้นไปชั้นบนเย็นนั้นเจียงอวี่กับหยาหย่าอยู่กินมื้อเย็นด้วย หลิวลี่หัวนำอาหารเย็นไปส่งให้เซิ่งถิงเชินที่ห้องทำงานกลางดึกฝนตกหนักมากหรงซูตกใจตื่นกลางดึก เลยไปเข้าห้องน้ำทันใดนั้น ไฟหน้ารถกวาดผ่านหน้าต่าง ต่อมาคือเสียงเครื่องยนต์หรงซูเดินไปตรงหน้าต่าง เ
続きを読む
