Semua Bab หย่ารักทวงใจ: Bab 431 - Bab 440

แต่เธอถือว่าเขาแค่กำลังสร้างบรรยากาศของบ้านให้เหมยเหม่ยเท่านั้นเธอตอบรับเสียงเรียบ แล้วจูงมือน้อยของเหมยเหม่ยช่วงเวลานี้ยังเช้าเกินไป ทางโรงแรมยังไม่ได้เตรียมอาหารเช้าเซิ่งถิงเชินโทรแจ้งโรงแรมล่วงหน้าแล้ว เมื่อทั้งสามคนลงไปชั้นล่าง พนักงานก็ยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟเหมยเหม่ยนั่งอยู่ข้างกายหรงซู แกว่งขาน้อย ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจและความสุขเพียงแต่เหมยเหม่ยยังเหมือนเมื่อวานตอนเช้า ตอนกินข้าวเริ่มเลือกกินอีกแล้ว“เหมยเหม่ย กินไข่ให้หมด อย่าสิ้นเปลือง”เหมยเหม่ยจ้องหรงซู ทำปากยื่นบอกว่า “ให้คุณพ่อกินสิคะ”น้ำเสียงหรงซูเข้มงวดขึ้น “เหมยเหม่ยเลือกกินไม่ได้นะ กินไข่ให้หมดดี ๆ”ดวงตากลมโตของเหมยเหม่ยรู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที เธอมองพ่อแวบหนึ่งเซิ่งถิงเชินมองหรงซู “เอามาให้ฉันดีกว่า”หรงซูมองเซิ่งถิงเชินแวบหนึ่ง ไม่ตอบเขา และหันไปพูดกับเหมยเหม่ย “ถ้าเหมยเหม่ยเลือกกิน วันนี้น้าเอเวอลินจะไม่ขึ้นเขาไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกับเหมยเหม่ย”เหมยเหม่ยกินไข่อย่างว่าง่าย นมก็ดื่มจนหมด บะหมี่ก็กินจนเกลี้ยง “คุณน้าเอเวอลิน หนูกินจนหมดเลย หนูเป็นเด็กดีไหมคะ?”หรงซูเช็ดปากให้เหมยเหม่ย บอกว่า “เหมยเหม่

หรงซูไม่มองเขา แต่พูดกับเหมยเหม่ย “เอาละ เหมยเหม่ย พวกเราควรลงจากเขาได้แล้ว”บนเขาหนาวเกินไปเหมยเหม่ยอยู่นานเกินไปไม่ได้สุดท้ายหลังจากถ่ายรูปคู่กับสโนว์แมนเสร็จ ก็นั่งเคเบิลคาร์ลงจากเขาเมื่อไปถึงโรงแรมเจียงหวยซวี่กับพวกเผยอวี้กลับไปก่อนแล้วหรงซูพาเหมยเหม่ยกลับไปเก็บของที่ห้อง มาเที่ยวไม่นาน เลยเอาของมาด้วยไม่เยอะ หลัก ๆ เป็นของของเหมยเหม่ยพอเก็บของเสร็จก็ออกเดินทางเซิ่งถิงเชินมองถุงในมือหรงซูและกระเป๋าเดินทางใบเล็กของเหมยเหม่ย แล้วเข้าไปรับกระเป๋าเดินทางเหมยเหม่ยมาเซิ่งถิงเชินมองดูถุงในมือเธออีกครั้ง แล้วบอกว่า “เอาถุงมาให้ฉันดีกว่า!”หรงซูปฏิเสธ “ไม่ต้อง ฉันถือเองได้”เหมยเหม่ยมองหรงซู “คุณแม่คะ คุณพ่อเป็นผู้ชาย คุณพ่อควรจะช่วยคุณแม่ถือของค่ะ”หรงซูกำลังจะพูดบางอย่าง เซิ่งถิงเชินก็ไปเอาถุงมาถือทันทีมือหรงซูว่างเปล่า แล้วพูดกับเขาหนึ่งประโยค “ความจริงไม่จำเป็นต้องลงรายละเอียดถึงขั้นนี้ก็ได้”แน่นอนว่าเหมยเหม่ยไม่เข้าใจ ว่าสิ่งที่แม่พูดกับพ่อหมายถึงอะไรเซิ่งถิงเชินมองเธอ ดวงตาดำขลับยังคงมองอารมณ์ไม่ออก เขาเพียงยิ้มแล้วบาง ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไปกันเถอะ!”เ

แม้เซิ่งถิงเชินกับเจียงหวยซวี่จะเป็นคู่แข่งกัน แต่ต่างก็มีช่องทางการติดต่อของกันและกัน เพียงแต่โดยทั่วไปไม่ติดต่อกันเท่านั้นรูปที่เขาโพสต์ลงทำให้เกิดกระแสขึ้นไม่น้อยต่างมีคนทักข้อความส่วนตัวมาหาเขาฟู่สิงโจว [ในที่สุดนายก็คิดได้สักที ดูเหมือนจะเที่ยวกันสนุกมาก เสี่ยวซูเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อนายบ้างหรือเปล่า?]แม้จะดูไม่ออกว่าเป็นใคร แต่คนที่รู้ มองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นหรงซูสีจิ้นชวน [ที่แท้นายก็ไปด้วย เมื่อวานนายไม่อยากไปเอง หรือว่าถูกรังเกียจเนี่ย? ทำไมทายยากแบบนี้!]เซิ่งถิงเชินเมินเฉยใส่เขาตรง ๆสีจิ้นชวนยังพูดต่อไป [เมื่อคืนนายโมโหใช่ไหม? เพราะงั้นเลยถ่ายรูปด้วยกันเพื่อเอาคืน]เมื่อคืนเจียงหวยซวี่เองก็โพสต์สเตตัส รูปภาพไม่ต่างจากที่หรงซูโพสต์มากนักเซิ่งถิงเชินไม่สนใจคำพูดของสีจิ้นชวน เขาไม่ตอบ เพียงตอบกลับข้อความของฟู่สิงโจว [เหมยเหม่ยมีความสุขก็พอ]ฟู่สิงโจว [ก็ใช่ เมื่อก่อนนายทำอะไรกับเสี่ยวซู คนอื่นเขาจะยอมยกโทษให้นายง่าย ๆ ได้ยังไง]เซิ่งถิงเชินเพียงส่งอีโมจิรูปยิ้มกลับไปซูชิงจือส่งข้อความถามเขา [ที่นี่คือเขาหนานหลินเหรอ?]เซิ่งถิงเชิน [อืม สวยมาก ถ้ามีเว

ผู้ชายคนนั้นไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว รีบก้มหน้าหนีไปอย่างลุกลี้ลุกลนเซิ่งถิงเชินมองหรงซู แล้วเอ่ยถาม “มาทำอะไรที่นี่?”หรงซูตอบเสียงเรียบ “รอคน”“รอใคร?”หรงซูช้อนตามองเขาแวบหนึ่ง “ประธานเซิ่งมีธุระก็ไปทำธุระตัวเองเถอะ อยู่ข้างนอกพวกเราทำเป็นไม่รู้จักกันจะดีกว่า”เซิ่งถิงเชินกล่าว “คุยด้วยแค่คำสองคำเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องต่อต้านขนาดนี้”หรงซูกลอกตามองเขา เลยเลือกที่จะเงียบไปดื้อ ๆ เธอหยิบมือถือออกมากำลังจะโทรออก “เสี่ยวซู!”เสียงของเซิ่งถิงเจ๋อดังแว่วมาหรงซูเก็บมือถือแล้วรีบเดินเข้าไปประคองเซิ่งถิงเจ๋อ เซิ่งถิงเจ๋อถูกเพื่อนประคองออกมา ดูเหมือนจะดื่มเหล้าเข้าไปไม่น้อย“สวัสดีครับอาซ้อ!”ได้ยินแบบนั้น หรงซูตะลึงไปสักครู่ แล้วมองผู้ชายที่ประคองเซิ่งถิงเจ๋อหัวของเซิ่งถิงเจ๋อหนักมาก แต่ยังถือว่ามีสติดี “อย่าเรียกมั่ว” คำพูดนี้ฟังดูไม่ค่อยมีน้ำหนักเพื่อนเขาก็แค่ยิ้ม ๆ“นายเข้าไปเถอะ ฉันกลับก่อนนะ”เซิ่งถิงเจ๋อบอกเพื่อนของเขา“งั้นก็ได้ ไว้พวกเราค่อยนัดเจอกันวันหลัง อาซ้อ ถิงเจ๋อต้องฝากคุณแล้วนะครับ”หรงซูยิ้มบาง ๆ ยื่นมือไปประคองเซิ่งถิงเจ๋อ “ยังเดินไหวไหม?”“ฉันไม่เป็นไร

หรงซูมองพ่อแล้วบอกว่า “พ่อคะ หนูรู้ดีค่ะ พ่ออย่าห่วงเรื่องของหนูเลย พ่อกับแม่แค่ดูแลเสี่ยวเป่าให้ดีก็พอค่ะ”หรงชิงเหวินมองลูกสาว ยังอยากจะพูดอะไรต่อ“คุยอะไรกันอยู่เหรอ?”เสียงของเผยหลานหัวดังขึ้นหรงชิงเหวินสะดุ้งอย่างเฮือก เขามองเผยหลานหัว “ก็แค่พูดคุยไปเรื่อยเปื่อย”เผยหลานหัวจ้องหรงชิงเหวิน หรงชิงเหวินรีบยิ้มหรงซูมองทั้งสองคน ความรู้สึกก็ทะแม่ง ๆ “เสี่ยวซูทำโอทีกลับมาดึกขนาดนี้ หิวหรือเปล่า จะให้ต้มบะหมี่ให้หนูสักชามไหม?” หรงซูกล่าว “ไม่หิวมากค่ะ หนูขึ้นชั้นบนก่อนนะคะ วันนี้อยากเข้านอนเร็วหน่อย”“ได้ วันนี้ลูกก็เหนื่อยแล้ว”หรงซูลุกขึ้นแล้วไปชั้นบนเผยหลานหัวจ้องหรงชิงเหวิน ในใจหรงชิงเหวินรู้สึกผิด “ที่รัก คุณมองผมแบบนี้ทำไม ผมไม่ได้พูดอะไรเลยจริง ๆ นะ”เผยหลานหัวพูดเตือนอีกครั้ง “หรงชิงเหวิน ฉันจะบอกให้นะ ต่อให้เสี่ยวซูจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ก็ต้องหย่ากันให้เรียบร้อยก่อน เซิ่งถิงเชินหน้าไม่อายได้ เพราะเขามีฝีมือและความสามารถ แต่ถ้าเสี่ยวซูไปคบหากับคนอื่น ถึงตอนนั้นอาจจะถูกคนที่คิดร้ายฉวยโอกาส ทำลายชื่อเสียงเสี่ยวซู ถึงตอนนั้นคุณจะจัดการยังไง?”หรงชิงเหวินหลุบตาลงเผย