Alle Kapitel von หย่ารักทวงใจ: Kapitel 411 – Kapitel 420

เซิ่งถิงเชินตอบกลับ “พรุ่งนี้ร่วมงานกิจกรรมครอบครัวที่โรงเรียนเหมยเหม่ยเสร็จแล้วค่อยว่ากัน”หรงซูได้รับข้อความ รู้สึกแปลกใจไม่น้อย “ได้”เช้าวันถัดมาหรงซูขับรถไปที่โรงเรียนอนุบาล“คุณน้าเอเวอลิน!” หรงซูเงยหน้ามอง ก็เห็นเหมยเหม่ยที่วิ่งเข้ามาหาเธอวันนี้เหมยเหม่ยสวมชุดกีฬาสีฟ้า มัดผมหางม้า ทั้งขี้เล่นและน่ารักชุดกีฬาบนตัวเซิ่งถิงเชินกับเหมยเหม่ยเป็นชุดครอบครัว ไม่เคยเห็นเขาใส่เสื้อผ้าสีอ่อนแบบนี้มาก่อน แต่เมื่อสีสันแบบนี้ไปอยู่บนตัวเขากลับไม่ขัดตาเลยสักนิด ความเยือกเย็นดุดันในวันปกติที่สวมชุดสูทลดลงไปมากหรงซูก้าวเข้าไปหาเหมยเหม่ย นั่งลงแล้วคลอเคลียกับเหมยเหม่ยสักครู่เซิ่งถิงเชินยืนมองทั้งสองคนอยู่ด้านข้างเงียบๆ“คุณน้าเอเวอลิน คุณน้าใส่เสื้อเหมือนหนูกับคุณพ่อได้ไหมคะ?”หรงซูเพิ่งสังเกตเห็นถุงใส่เสื้อผ้าที่เซิ่งถิงเชินถือเอาไว้ในมือวันนี้มาร่วมกิจกรรมกับลูก ผู้ปกครองส่วนมากต่างก็ใส่ชุดครอบครัวทั้งนั้นหรงซูไม่มีวิธีปฏิเสธเหมยเหม่ย เลยได้แต่รับปากเธอลุกขึ้นยื่นมือไปรับถุงมาจากชายหนุ่ม แล้วไปเปลี่ยนชุดที่ห้องน้ำของโรงเรียน เมื่อเห็นคุณน้าเอเวอลินใส่เสื้อผ้าเหมือนพวกเขา เ

เซิ่งถิงเชินมองเธอ แล้วมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหรงซูชะงักไปสักครู่ แต่ไม่นานก็รู้สึกตัว รอยยิ้มในแววตาหายไป สายตาก็เย็นชาตามไปด้วยเซิ่งถิงเชินมองการเปลี่ยนแปลงของเธอ หยิบกระดาษทิชชูออกมาจากกระเป๋าของเหมยเหม่ยยื่นไปตรงหน้า “เช็ดเหงื่อสิ”วันนี้อากาศดี เพิ่งออกกำลังกายหน้าผากก็มีเหงื่อผุดหรงซูยื่นมือไปรับ แล้วกล่าวขอบคุณเซิ่งถิงเชินย่อตัวนั่งลงแล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเหมยเหม่ย รินน้ำจากกระบอกเก็บอุณหภูมิสองแก้วให้พวกเธอดื่มหลังพักผ่อนสักครู่การแข่งรอบต่อไปเริ่มขึ้นแล้วคราวนี้เซิ่งถิงเชินพาเหมยเหม่ยลงแข่งของที่อยู่ในมือเซิ่งถิงเชินเลยให้หรงซูถือไว้ เขาเอากล้องถ่ายรูปให้เธอ แล้วบอกว่า “เดี๋ยวถ่ายวิดีโอเก็บไว้เยอะหน่อย”หรงซูรับมา พร้อมตอบรับหนึ่งคำเซิ่งถิงเชินถอดเสื้อแจ็คเก็ต บอกว่า “ช่วยฉันถือไว้ก่อน”หรงซูมองแจ็คเก็ตที่ชายหนุ่มยื่นมา แต่ไม่ได้รับมาตั้งแต่แรก“คุณน้าเอเวอลิน รีบช่วยคุณพ่อถือแจ็คเก็ตไว้สิคะ การแข่งจะเริ่มแล้ว” เหมยเหม่ยเร่งรัดหรงซูถึงได้ยื่นมือไปรับแจ็คเก็ตของชายหนุ่มมา แล้วใส่เข้าไปในถุงที่ถือไว้รอบนี้เจียงหวยซวี่พาหยาหย่าลงแข่งเจียงอวี่กับหรงซูย

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่พูดอะไรชายหนุ่มก็หัวเราะออกมาทันที เสียงหัวเราะแฝงแววเย้ยหยัน “ทำไม? ทิ้งเหมยเหม่ยไปตั้งห้าปี แค่สามปีก็ไม่อยากจะชดเชยให้ลูกแล้วหรือไง? ตอนนี้ตาฉันเป็นฝ่ายถามเธอบ้างล่ะ เธอรักลูกไหม?”หรงซูยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ค่อย ๆ หลุบตาลงต่ำสิบนาทีต่อมาเซิ่งถิงเชินให้คนขับรถขับรถไปส่งหรงซูออกจากวิลล่าตลอดทางหรงซูเอาแต่นั่งเงียบมองออกไปนอกหน้าต่าง เซิ่งถิงเชินบอกแล้วว่าจะให้เวลาเธอไปคิดดูพอกลับถึงบริษัทตอนประชุมช่วงบ่ายเจียงหวยซวี่มองออกว่าหรงซูดูเหม่อลอยไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยหลังประชุมเสร็จเขาจึงเรียกเธอเข้าไปในห้องทำงานแล้วถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเซิ่งถิงเชินเหรอ?”หรงซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายสาเหตุให้เจียงหวยซวี่ฟัง เซิ่งถิงเชินบอกเงื่อนไขที่ยอมหย่าให้แล้ว นั่นก็คือเหมยเหม่ยต้องยอมรับและตกลงเหมยเหม่ยอยากให้เธออยู่กับเซิ่งถิงเชินมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถ้าหากรู้ว่าเธอคือแม่ มีหรือที่จะยอมรับให้พวกเขาหย่ากันได้ดังนั้นการเจรจาครั้งนี้ก็เลยยังคงไร้ข้อสรุป จบลงโดยไม่ได้ความคืบหน้าอะไรเลยเจียงหวยซวี่พูดขึ้น “บางทีอาจจะลองหยั่งเชิงคุยเรื่องน

เซิ่งถิงเชินดึงสายตากลับมา เอ่ยว่า “เอาละ ชิงเยว่ เธอเข้าไปก่อนเถอะ”อันชิงเยว่ขบเม้มริมฝีปาก จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยเซิ่งถิงเชินลุกขึ้นยืนตาม มองไปที่ซูชิงจือ เพิ่งจะอ้าปากพูด หางตาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคย จึงหันไปมอง และเห็นฟู่สิงโจวกำลังเดินมาการที่ได้เห็นฟู่สิงโจวอยู่ที่นี่ เซิ่งถิงเชินไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิดซูชิงจือเห็นฟู่สิงโจว จึงเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท “หัวหน้าฟู่”ฟู่สิงโจวพยักหน้ารับ เอ่ยถามว่า “พวกนายมีธุระจะคุยกันเหรอ?”ซูชิงจือตอบว่า “ก็ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไรหรอก”“งั้นก็ดี ถิงเชิน นายตามฉันมาหน่อย”ทั้งสองคนเดินไปที่ระเบียงฟู่สิงโจวถามอย่างตรงไปตรงมา “เสี่ยวซูบอกว่านายไม่ยอมหย่ากับเธอเพราะเหมยเหม่ยเหรอ?”เซิ่งถิงเชินถามกลับ “เธอพูดอะไรกับคุณปู่ฟู่ล่ะ?”ฟู่สิงโจวเอ่ย “นายคิดว่าเสี่ยวซูจะไปฟ้องคุณปู่ฉันหรือไง?”“เปล่า”“เสี่ยวซูไม่ได้พูดถึงเลย คุณปู่ฉันเป็นห่วงก็เลยถามเธอ เธอไม่ได้พูดอะไรหรอก นายลองทายสิว่าคุณปู่ฉันพูดว่าอะไร?”มุมปากของเซิ่งถิงเชินยกยิ้มขึ้น “ไม่ใช่คำพูดดี ๆ แน่นอน”“นายเนี่ยยังรู้จักตัวเองดีนะ ตอนนี้นายบอกว่าไม่หย่

“คุณมาได้ยังไง?”เซิ่งถิงเชินตอบ “บอกแล้วว่าจะพาพวกเธอมาเล่นสกี ฉันก็ต้องมาสิ”แต่เธออุตส่าห์พูดกับเขาอย่างชัดเจนแล้วแท้ ๆ ว่าสองวันนี้เธอจะดูแลเหมยเหม่ยเอง แน่นอนว่าเซิ่งถิงเชินเป็นคนประเภทเอาแต่ใจตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร จะเก็บเอาคำพูดของคนอื่นมาใส่ใจได้ยังไงทว่าวันนี้อันชิงเยว่ร้องไห้เสียใจขนาดนั้น เขากลับไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเธอ“ดึกแล้ว เหมยเหม่ยควรนอนได้แล้วนะ”เหมยเหม่ยพูดขึ้นมาทันที “คุณน้าเอเวอลินคะ ให้คุณพ่อมานอนกับพวกเราด้วยได้ไหมคะ?”หรงซูเดินไปตรงหน้าเหมยเหม่ย เอ่ยว่า “ไม่ได้ค่ะ”เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของคุณน้าเอเวอลิน เหมยเหม่ยก็ร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง ไม่กล้าพูดอะไรอีก“เอาละ ล้มตัวลงนอนได้แล้ว”เหมยเหม่ยล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่าย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมด้วยตัวเอง ดวงตากลมโตจ้องมองหรงซู ทำท่าทางน่าสงสารเหมือนเด็กทำผิดแล้วขอร้องให้ยกโทษให้หรงซูรู้สึกใจอ่อนยวบ นั่งลงบนขอบเตียง แล้วดึงผ้าห่มบนตัวเธอให้เข้าที่เซิ่งถิงเชินเดินเข้าไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ย ประทับจุมพิตลงบนหน้าผากของเธอ เอ่ยว่า “พรุ่งนี้เช้าเจอกันนะ”“คุณพ่อ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”“ราตรีสวัสดิ์จ้ะ”เซิ่งถิงเชินยื