Semua Bab หย่ารักทวงใจ: Bab 421 - Bab 430

ประตูลิฟต์เปิดออกเจียงอวี่จูงมือเล็ก ๆ ของหยาหย่า เอ่ยว่า “หยาหย่า พวกเราเข้าลิฟต์กันก่อนเถอะ”หรงซูจูงมือเหมยเหม่ยเดินตามเข้าไปหรงซูเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ เผยอวี้ก็ไปยืนอยู่ด้านหลังของเธอ ขวางไม่ให้เซิ่งถิงเชินก้าวตามเข้ามาใกล้ได้อีกฝีเท้าของเซิ่งถิงเชินชะงักไปเล็กน้อยเหมยเหม่ยกับหยาหย่ายืนจับมือกันอยู่ในลิฟต์เผยอวี้เข้ามาในลิฟต์แล้วยืนอยู่ตำแหน่งด้านหน้าหรงซู เซิ่งถิงเชินยืนอยู่ตำแหน่งใกล้กับประตูลิฟต์ ส่วนเซิ่งถิงเจ๋อยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาเผยอวี้มองหรงซูแล้วถามว่า “เมื่อคืนพักผ่อนเต็มอิ่มไหม?”หรงซูตอบ “ก็ดีค่ะ”เผยอวี้ตอบรับอืมคำหนึ่ง “เมื่อวานพวกเธอไม่ได้บอกว่าอยากไปดูต้นสนหิมะบนภูเขาเหรอ เดี๋ยวพวกเธอขึ้นเขาไปเถอะ ส่วนเด็ก ๆ พวกฉันจะดูแลให้เอง”เหมยเหม่ยจ้องมองหรงซูแล้วถาม “คุณน้าเอเวอลินไม่ไปเล่นสกีกับหนูและคุณพ่อเหรอคะ?”หรงซูตอบ “น้ากับคุณน้าเสี่ยวอวี่อยากขึ้นไปบนเขาจ้ะ บนเขามันหนาวเกินไปแถมทางก็เดินลำบาก เหมยเหม่ยกับหยาหย่าก็เล่นสกีอยู่ตีนเขานะ รอให้น้ากับคุณน้าเสี่ยวอวี่ลงเขามาแล้วค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนพวกหนูดีไหมจ๊ะ?”เหมยเหม่ยร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง “งั้นคุ

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ซูจิ่นซีค่อย ๆ เอ่ย “เสี่ยวซูตอนนี้จะแต่งงานหรือยังไม่แต่งความจริงก็ไม่มีอะไรต่างกัน ไม่เห็นจำเป็นต้องถูกพันธนาการด้วยทะเบียนสมรสที่มีหรือไม่มีก็ค่าเท่ากันเลย คุณช่วยเกลี้ยกล่อมให้เธอเปิดใจไปมีความรักให้มากกว่านี้หน่อยเถอะ ยังไงตระกูลเซิ่งฝั่งนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจเธออยู่แล้ว ความตั้งใจเดิมของฉันคือ อยากให้เธออยู่ต่างประเทศและเริ่มต้นชีวิตใหม่ของตัวเอง แต่งงานมีลูก ไม่ใช่ต้องมาเป็นแบบนี้”หรงชิงเหวินฟังคำพูดของซูจิ่นซีแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเงียบไปได้ยินเพียงซูจิ่นซีถามขึ้นมาอีกว่า “เซิ่งถิงเจ๋อคุณรู้จักไหม?”หรงชิงเหวินตอบ “เสี่ยวเจ๋อเหรอ เขากับเสี่ยวซูรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว คุณเคยเจอเขาเหรอ?”ซูจิ่นซีฟังจากน้ำเสียงของหรงชิงเหวินแล้ว ก็พอจะเดาได้ว่าเซิ่งถิงเจ๋อกับตระกูลหรงต้องมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันมากแน่ ๆเธอเคยได้ยินฟู่อิงพูดว่า เซิ่งถิงเจ๋อตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยคบแฟนสาวเลย ไม่รู้ว่าสรุปแล้วเขาชอบผู้หญิงสไตล์ไหนกันแน่ ถึงขั้นสงสัยด้วยซ้ำว่าเขาชอบผู้ชายหรือเปล่าเห็นได้ชัดว่าการที่เซิ่งถิงเจ๋อไม่ได้คบผู้หญิงคนไหน ก็เป็นเพียงเพราะกำลังรอคอยคนในใจอยู่ก็เท

ในเมื่อมาแล้วก็ต้องขึ้นไปดูบนยอดเขาสักหน่อยหรงซูพยักหน้ารับเจียงหวยซวี่กำชับเจียงอวี่สองสามประโยค แล้วก็ขึ้นยอดเขากับหรงซูเจียงอวี่มองดูพวกเขาเดินห่างออกไปแล้ว เธอก็นั่งกระเช้าลงเขาไป จากนั้นก็ส่งข้อความไปบอกเจียงหวยซวี่เธอไม่ได้ไปที่ลานสกี ต้องปล่อยให้หยาหย่ากับเผยอวี้ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาก ๆ หน่อย เธอตรงกลับไปนอนพักที่โรงแรม เปลี่ยนที่นอนเล่นโทรศัพท์มือถือแทนหรงซูกับเจียงหวยซวี่เดินขึ้นเขา ทางเดินขั้นบันไดค่อนข้างลื่น พวกเขาจึงเดินกันช้ามาก เจียงหวยซวี่คอยจับตาดูหรงซูอยู่ตลอด เพื่อป้องกันไม่ให้เธอลื่นล้มทว่าเพราะหรงซูออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ ร่างกายจึงรักษาสมดุลได้ดีมาก พื้นรองเท้าก็ออกแบบมาให้กันลื่น การเดินขึ้นเขามาตลอดทางจึงไม่นับว่าเป็นปัญหาอะไรแต่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างหน้าเธอจู่ ๆ ก็ลื่นไถล ร่างกายหงายหลังล้มลงมาตรง ๆ ดูท่าแล้วกำลังจะชนเข้ากับหรงซูเจียงหวยซวี่ตาไวและมือไว เขายื่นแขนยาว ๆ ออกไปโอบรัดตัวหรงซูเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ยันแผ่นหลังของผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าไว้หลังจากผู้หญิงคนนั้นทรงตัวยืนได้มั่นคงแล้ว ก็ยังคงอกสั่นขวัญแขวนและยังตั้งสติไม่ได้เ

เจียงอวี่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาเจียงหวยซวี่ทันทีเจียงหวยซวี่เพิ่งคุยโทรศัพท์เรื่องงานเสร็จก็เห็นข้อความที่เจียงอวี่ส่งมา เขาตอบกลับไปว่า [รู้แล้ว]เขาวางโทรศัพท์มือถือลง มองไปที่หรงซูซึ่งกำลังปั้นตุ๊กตาหิมะตัวเล็ก ๆ อยู่บนรั้วกั้นด้านหน้าเขาก้าวเดินเข้าไปหา มองดูตุ๊กตาหิมะตัวน้อยที่หรงซูปั้น อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วเอ่ยว่า “รูปทรงของเธอออกจะแหวกแนวไปหน่อยนะ”หรงซูพ่นลมหายใจเป็นไอเย็น เอ่ยว่า “คุณพูดมาตรง ๆ เลยดีกว่าว่ามันพิลึก”เจียงหวยซวี่ช่วยเธอตกแต่งมันใหม่ เขาเก็บกิ่งไม้มาสองกิ่ง แล้วเสียบเข้าไปที่ตัวของตุ๊กตาหิมะตัวน้อยหรงซูก้มตัวลง ใช้นิ้วจิ้มพุงเล็ก ๆ ของตุ๊กตาหิมะตัวน้อย “ดูไปดูมาก็เริ่มเหมือนขึ้นมานิดหนึ่งแล้วสิคะ”เจียงหวยซวี่มองหญิงสาวด้วยสายตาอ่อนโยน เอ่ยถามว่า “เธออยากถ่ายรูปคู่กับตุ๊กตาหิมะไหม?”หรงซูตอบรับ เอ่ยว่า “เอาสิคะ”หรงซูเอียงตัวโพสท่าโดยวางมือไว้ตรงตำแหน่งด้านล่างของตุ๊กตาหิมะเจียงหวยซวี่ถอยหลังไปสองสามก้าว หามุมที่พอดีแล้วถ่ายรูปให้หรงซู จากนั้นก็ไหว้วานให้คนเดินผ่านไปมาช่วยถ่ายรูปคู่ให้พวกเขาสองคนหลังจากถ่ายเสร็จเจียงหวยซวี่เอ่

เหมยเหม่ยถึงแม้จะอายุยังน้อย แต่เธอก็เป็นคนมีหลักการในการทำสิ่งต่าง ๆ มาก เรื่องที่รับปากคนอื่นไว้ เธอจะทำอย่างแน่นอน และเช่นเดียวกัน เรื่องที่คนอื่นรับปากเธอไว้ ก็ต้องทำให้ได้เหมือนกันเหมยเหม่ยไม่เหมือนเด็กทั่วไปที่หลอกให้ไขว้เขวได้ง่าย ๆหรงซูมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเหมยเหม่ย สุดท้ายก็ทำได้เพียงตอบตกลง “ถ้าจะดูพระอาทิตย์ขึ้นต้องตื่นเช้ามากนะจ๊ะ ถ้าเหมยเหม่ยนอนตื่นสายก็จะอดดูเอานะ”เหมยเหม่ยตอบ “หนูไม่นอนตื่นสายแน่นอนค่ะ”เซิ่งถิงเชินพูดกับหรงซู “คืนนี้เหมยเหม่ยจะนอนกับฉัน”หรงซูช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มเหมยเหม่ยหันไปกอดขาคุณพ่อ “งั้นคุณพ่อก็ห้ามตื่นสายนะคะ”เซิ่งถิงเชินโค้งตัวลงอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นมา “คุณพ่อไม่ตื่นสายหรอก เอาละ บอกราตรีสวัสดิ์คุณน้าเอเวอลินสิ”เหมยเหม่ยอยากจะหอมแก้มหรงซูก่อน หรงซูจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “คุณน้าเอเวอลิน ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”หรงซูหอมแก้มเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ย “ราตรีสวัสดิ์จ้ะ”ชายหนุ่มหลุบตามองใบหน้าอันอ่อนโยนของหญิงสาวเมื่อสังเกตเห็นสายตาของชายหนุ่ม ตอนที่หรงซูหันไปมองเขาอีกครั้ง สีหน้าก็กลับมาเรียบเฉย เธอพูดกับเหมยเหม่ยว่า “รีบนอนนะจ๊ะ”เซิ