All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 561 - Chapter 570

หลี่เฉินเฮ่อหัวเราะเบา ๆ “ไม่ใส่ใจเรื่องของน้องสาวขนาดนี้ จะว่าไปตอนที่ประธานซูต้องอาศัยพึ่งพาคนอื่นในตระกูลอัน ก็ต้องพึ่งพาคุณนายอันและน้องสาวของตัวเองไม่ใช่เหรอ ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้ประธานซูยังทำให้แม่ของตัวเองโกรธจนเข้าโรงพยาบาล ช่างใจดำซะจริง ๆ ต่อคนสายเลือดเดียวกันยังโหดเหี้ยมขนาดนี้ วิธีการแบบนี้ พวกเราเทียบไม่ได้เลยจริง ๆ ฮ่า ๆ”เรื่องสถานการณ์ของซูชิงจือกับตระกูลอัน แน่นอนว่าหลี่เฉินเฮ่อให้คนไปสืบมาแล้วคำพูดของเขาเมื่อครู่ ขาดก็แค่ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ ว่า เมื่อก่อนซูชิงจือก็เป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งของตระกูลอันที่อาศัยผู้หญิงเพื่อให้ได้ดี พอตอนนี้กลับพลิกหน้าไม่ยอมรับคน ก็เป็นแค่พวกคนเนรคุณใจคอโหดเหี้ยมใบหน้าหล่อเหลาของซูชิงจือสงบนิ่ง แววตาไร้ซึ่งความผันผวนของอารมณ์ เขาเอ่ยขอบคุณสาวใช้ที่รินชาให้เซิ่งถิงเชินเหลือบตามองเขาแวบหนึ่งหลี่เฉินเฮ่อยื่นมือลูบสุนัขหมาป่าบลูเบย์ที่หมอบอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยอย่างมีนัยว่า “น่าเสียดาย สุนัขหมาป่าที่ผมเลี้ยงไว้ตัวนั้น จู่ ๆ เมื่อสองวันก่อนก็คลุ้มคลั่งกัดคน เลยถูกผมตีตายไปแล้ว หมาที่กัดคน เก็บเอาไว้ไม่ได้”ใครต่างก็ฟังออกว่าคำพูดนี้ของหลี่เ

ผู้ชายที่หล่อเหลาและมั่งคั่ง ยอมลดตัวลงมาเพื่อตัวเองเพียงคนเดียว ความอ่อนโยนที่มีให้เฉพาะตัวแบบนี้ เปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนไหน ใครเล่าจะยังคงความเป็นตัวเองไว้ได้โดยไม่ถลำลึกลงไปเซิ่งถิงเชิน สีจิ้นชวน ฉินจ้าน และหลี่เฉินเฮ่อตั้งวงเล่นไพ่นกกระจอกซูชิงจือไม่ได้เข้าร่วม เขาไปตีกอล์ฟกับฟู่สิงโจวและเซิ่งถิงอวี้ฝั่งพวกผู้หญิงเองก็นัดเล่นไพ่ด้วยกันวันนี้อากาศไม่เลวเด็ก ๆ นั่งพักกันครู่หนึ่ง ก็จะออกไปเตะบอลเล่นกันอีกหรงซูกับเฉิงซินตามออกไปยังสนามหญ้าด้านนอกเพื่อคอยดูพวกเขาพวกเขาเล่นจนเหนื่อยจึงมานั่งกินอะไรนิดหน่อยบนม้านั่งตอนนั้นเอง หรงซูได้รับโทรศัพท์จากเซิ่งถิงเชิน เธอกดรับสายปลายสายมีเสียงของชายหนุ่มดังมา “ที่รัก เธอมาที่ห้องบนชั้นสองหน่อยสิ”เมื่อได้ยินชายหนุ่มเรียกแบบนั้น มือที่ถือโทรศัพท์ของหรงซูก็กำแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เธอขมวดคิ้วเอ่ยว่า “คุณเรียกอะไรมั่ว ๆ?”เซิ่งถิงเชินหัวเราะเบา ๆ เอ่ยว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน เรียกผิดตรงไหน”หรงซูเอ่ยอย่างหมดความอดทน “มีเรื่องอะไร?”“เธอขึ้นมาก่อน ฉันรอเธออยู่”เซิ่งถิงเชินไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก แล้ววางสายไปหรงซูวางโ

หรงซูนั่งอยู่ตำแหน่งอีกฝั่งหนึ่ง “วันนี้อยู่ที่นี่ยังมีคนกล้าลงมือกับคุณอย่างโจ่งแจ้ง ดันเป็นคุณเสียด้วยที่โดนเล่นงาน ดูท่าคุณก็ถูกรังแกง่ายเหมือนกันนะ”เซิ่งถิงเชินหันหน้าไปมองเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนปนดูแคลน “ใช่สิ เพราะงั้นทางที่ดีเธอคอยอยู่ข้าง ๆ ฉันไว้หน่อยก็แล้วกัน”หรงซูหรี่ตาจ้องมองเขา ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาจงใจทำทั้งหมดผ่านไปพักใหญ่“คุณนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ”ตอนนี้จู่ ๆ เธอก็สงสัยว่าตอนนั้นเขาเป็นแบบนี้ด้วยหรือเปล่า แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะยังไงซะหลังจากนั้น เขาก็เกลียดชังเธอจริง ๆ ต่อให้อยู่ในสถานที่ทำงานก็มักจะเคร่งขรึมและไม่เคยยิ้มแย้มเลยสักนิดเซิ่งถิงเชินเพียงแค่ยิ้ม สายตาเหลือบไปมองเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่วางอยู่ด้านข้าง “เธอเปลี่ยนให้ฉันหน่อย”หรงซูหันหน้าหนี เมินเฉยโดยตรงเซิ่งถิงเชินกลับไม่ได้โกรธ ยื่นมือหยิบเสื้อผ้าและกางเกงขึ้นมา แล้วเตรียมจะแก้ชุดคลุมอาบน้ำออกทันทีหรงซูสังเกตเห็นการกระทำของเขา จึงเอ่ยอย่างระแวดระวังทันที “คุณจะทำอะไร?”สายรัดเอวของเสื้อคลุมอาบน้ำถูกเขาคลา

เธอรู้ดีว่าตัวเองต้องยอมรับการแต่งงานเชื่อมตระกูลเท่านั้น แต่เธออยากให้คำตอบสำหรับการติดตามของตัวเองในหลายปีที่ผ่านมา ต่อให้ได้ร่วมหลับนอนแค่หนึ่งครั้ง เธอก็ไม่เสียใจแล้วสีจิ้นชวนพูดตาม “นายเองก็รู้นิสัยอันน่าดี นี่ก็จับพลัดจับผลูสร้างโอกาสให้นายกับเอเวอลินแล้วไงใช่ไหม?”ดวงตาดำขลับเย็นเยียบของเซิ่งถิงเชินมองหลี่เฉินเฮ่อ “อย่าให้มีครั้งที่สาม!”หลี่เฉินเฮ่อกล่าว “รับรองว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เธอจะหมั้นก่อนปีใหม่”สีจิ้นชวนกล่าว “อย่าให้เธอวู่วามแบบนี้อีก เสี่ยวเสวี่ยเด็กกว่าเธอตั้งหลายปี ให้เธอเรียนรู้จากเสี่ยวเสวี่ยเยอะ ๆ หน่อย”หลี่เฉินเฮ่อพูดอย่างจนใจ “ถ้าเทียบกับเสี่ยวเสวี่ย เธอไม่สุขุมพอจริง ๆ”ฟู่สิงโจวมองเขาด้วยสายตาที่มีเลศนัย กล่าวว่า “ในเมื่อไม่เป็นไรแล้ว นายมาเล่นสิ”เซิ่งถิงเชินกล่าว “นายอยากเล่นก็เล่นไปเถอะ!”ฟู่สิงโจวกล่าว “วันนี้ฝีมือไม่ไหว ฉันมาเล่นแทนนาย ได้เสียก็คิดกับนายหมดเลยนะ”“ได้”ฟู่สิงโจวลุกขึ้นเพื่อคืนตำแหน่งให้หรงซูไม่ได้ไปหาเหมยเหม่ยทันที แต่ไปนั่งลงบนม้านั่งยาวริมสระน้ำ ยืดขาหนึ่งข้าง แหงนหน้ามองท้องฟ้าปลอดโปร่งที่กว้างใหญ่ เมื่อแสง

หลี่อันน่าได้ยินแบบนั้น หน้าบึ้งโดยไม่รู้ตัว ไม่สามารถโต้แย้งคำพูดของหลูเสวี่ยผ่านไปสักครู่เธอผ่อนลมหายใจ “มิน่าเสี่ยวเสวี่ยถึงกลายเป็นผู้ช่วยของเซิ่งถิงเชิน แต่เสี่ยวเสวี่ย เธอคิดจะเป็นผู้ช่วยเขาไปตลอด ไม่กลับไปรับช่วงกิจการของพ่อแม่เหรอ?”หลูเสวี่ยกล่าว “ยังไงก็ต้องมีความสามารถมากพอค่อยกลับไปรับช่วงต่อ พ่อแม่ฉันก็อยากให้ฉันฝึกฝนอีกสองสามปีค่อยว่ากันค่ะ”หลี่อันน่ากล่าว “ฉันเทียบกับเธอไม่ได้ ด้วยความสามารถของเธอ วันหน้ารับช่วงต่อบริษัทของพ่อแม่น่าจะไม่มีปัญหา แต่ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินเธอบอกว่าอยากไปหรงเอินนี่”หลูเสวี่ยกล่าว “อวิ๋นซานก็เหมือนกันค่ะ”หลี่อันน่าไม่ได้ถามต่อไป“พวกเราไปกันเถอะ!”ทั้งสองคนจากไปส่วนทางสนามก็แข่งกันจนถึงเซตที่หกก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะขณะนี้เป็นช่วงเย็นห้าโมงครึ่งแล้วพวกเด็ก ๆ เหนื่อยกันนานแล้ว และถูกพาออกจากสนามแล้วตอนพวกเซิ่งถิงเชินมาที่สนาม เริ่มการแข่งเซตสุดท้ายเพื่อตัดสินแพ้ชนะแล้วซูชิงจือเป็นคนเสิร์ฟยี่สิบนาทีต่อมาซูชิงจือตีลูกออกนอกเส้นทำให้เฉิงซินกับฟู่สิงโจวชนะไปสุดท้ายเมื่อการแข่งขันจบลง ทั้งสี่คนเหนื่อยมากจริง ๆซูชิงจือผ่อน