All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 571 - Chapter 580

ต่อให้สีหมิงซานจะรู้สึกดีกับหรงซูขนาดไหน แต่ยังไงก็เพิ่งจะรู้จักกันเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นตอนแรกก็แค่เห็นแก่หน้าของเจี่ยงเวยหยางเท่านั้นวันนี้หรงซูปรากฏตัวพร้อมเซิ่งถิงเชิน เธอเองก็รู้สึกประหลาดใจมากนึกไม่ถึงว่าเซิ่งถิงเชินจะคบกับเธอ แล้วพอมองท่าทีที่เหมยเหม่ยทำกับเธอ ยากมากที่จะไม่สงสัยว่าเซิ่งถิงเชินทำเพราะเหมยเหม่ยตอนที่อันชิงเยว่ยังคบกับเซิ่งถิงเชิน เหมยเหม่ยยังไม่ยอมรับเธอเลย ทว่าภายในเวลาที่สั้นขนาดนี้ เหมยเหม่ยกลับชอบเอเวอลินมากเซิ่งถิงเชินปกป้องเหมยเหม่ยเป็นอย่างดีมาโดยตลอด แต่เอเวอลินก็อยู่กับเหมยเหม่ยจนเกิดความผูกพันทว่าตอนนี้กลับเห็นเธอแสดงท่าทีเย็นชากับเซิ่งถิงเชิน ส่วนเซิ่งถิงเชินกลับใส่ใจเธอมากเป็นพิเศษ เมื่อก่อนไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้หญิงคนไหนจัดการเซิ่งถิงเชินจนอยู่หมัดตอนนี้เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเอง กลับรู้สึกเหลือเชื่อจึงเห็นได้ว่าเอเวอลินไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปสำหรับเรื่องที่หลี่อันน่าทำในวันนี้ เธอย่อมต้องรู้แล้วแน่นอน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้โวยวายจนเกิดเรื่องอะไรเลยวันนี้หรงซูเพิ่งจะมาร่วมงานรวมตัวของพวกเขาเป็นครั้งแรก ถือว่ารู้จักกันไม่มาก สีหมิงซานย่อมต้อ

พอเห็นการกระทำของเขา สีหน้าหลี่เฉินเฮ่อเยือกเย็นลงทันที นิ้วมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว แววตามีความระแวงฉายผ่านสีหมิงซานเห็นอย่างนั้น รีบก้าวเข้าไปห้ามเขาไว้ น้ำเสียงยิ่งจริงใจ “คุณซู วันนี้อันน่าทำไม่ถูกก็จริง แต่ให้ฉันจัดการเรื่องนี้ดีกว่า ฉันจะให้คำตอบที่คุณและคุณเอเวอลินพอใจแน่นอน ได้ไหมคะ? วันนี้คุณเพิ่งมาครั้งแรก ไม่สามารถดูแลคุณให้ดี เป็นเพราะฉันทำหน้าที่ไม่ดีพอเอง ฉันต้องขอโทษคุณด้วยค่ะ”แม้สีหมิงซานเพิ่งเคยเจอซูชิงจือครั้งแรก แต่ได้ยินชื่อเสียงเขามานานแล้ว สามารถคบหากับเซิ่งถิงเชินได้แน่นแฟ้นขนาดนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นเขาเริ่มจากเป็นหมากตัวหนึ่งที่ไม่สะดุดตาของตระกูลอัน จนมาถึงวันนี้ที่แม้แต่ตระกูลอันยังต้องเกรงใจเขา ฝีมือและความสามารถของเขา ไม่ใช่สิ่งที่หลี่เฉินเฮ่อจะเทียบได้แน่นอนที่ผ่านมาเขาไม่เคยร่วมงานส่วนตัวของชนชั้นสูงในเมืองจิงเลย แต่วันนี้กลับมาร่วมงาน ทำให้สีหมิงซานแปลกใจมากตอนนี้เขาปกป้องเอเวอลินขนาดนี้ ยิ่งทำให้เธอสงสัยว่าตกลงทั้งสองคนเกี่ยวข้องกันยังไง ถ้าเอเวอลินไม่ใช่คนของเซิ่งถิงเชิน เธอยังนึกว่าซูชิงจือชอบเอเวอลินซูชิงจือเหลือบมองสีหมิงซ

จากนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งสีจิ้นชวนเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเซิ่งถิงเชินกับซูชิงจือ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี ทำได้แค่นั่งรออยู่ข้าง ๆ ไปด้วยกันเซิ่งถิงเชินยกมือขึ้น มองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือแวบหนึ่งห้านาทีต่อมาหลูเสวี่ยพาหลี่อันน่ากลับมาที่ห้องด้านข้างอีกครั้งหลี่อันน่าเดินไปตรงหน้าหรงซู ในแววตาไม่มีความเดือดดาลไม่พอใจเหมือนก่อนหน้า เก็บความโอหังเอาไว้ทั้งหมด ก้มหน้าพูดเสียงต่ำ “ขอโทษ ฉันไม่ควรลงไม้ลงมือ”ความเย่อหยิ่งอวดดีเมื่อครู่ ขณะนี้หายไปจนหมดสิ้น หรงซูช้อนตามองเธอ สายตาเย็นชา แต่ไม่ตอบรับเซิ่งถิงเชินนั่งอยู่ข้างกายเธอ วางแขนไว้บนที่พักแขนของโซฟา นิ้วชี้กำลังเคาะเบา ๆ ยากจะเดาอารมณ์ห้องด้านข้างที่กว้างใหญ่เงียบสงัด เงียบจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันหลี่เฉินเฮ่อเอ่ยปาก “คุณเอเวอลิน คุณอยากให้ชดเชยยังไงผมก็รับปากทั้งนั้น ขอแค่คุณหายโกรธ”หรงซูยังคงนิ่งเงียบ ไม่มีการตอบสนองสักนิดสีหมิงซานที่มองดูอยู่ข้าง ๆ เกิดไม่พอใจในพฤติกรรมของหรงซูขึ้นมา เธอนั่งอยู่ข้างกายเซิ่งถิงเชิน เพราะแบบนี้เหมือนทุกคนก็ต้องดูสีหน้าเธอไปด้วยแน่นอนว่าเธอก็เข้าใจได้ เพราะ

ชั่วขณะนั้นบรรยากาศในห้องทานอาหารเริ่มเย็นลงเมื่อเผชิญกับการซักถามของหรงซู สีหน้าของเซิ่งถิงเชินค่อย ๆ เคร่งขรึม เขากล่าว “หรงซู เรื่องเมื่อห้าปีก่อนยังฟื้นฝอยหาตะเข็บไปก็ไม่มีความหมาย ลูกโตขนาดนี้แล้ว ระหว่างเธอกับฉันไม่มีใครผิดหรือถูก”หรงซูจ้องเขา แล้วอดยิ้มเยาะเย้ยไม่ได้ใช่สินะ !ตอนนั้นหลังจากตั้งท้อง เธอเป็นฝ่ายไปหาตระกูลเซิ่งเองเพราะเหตุนี้ บริษัทของพ่อถึงได้มีเวลาหายใจคนอย่างเซิ่งถิงเชินไม่ว่าทำเรื่องอะไรก็ไม่ยอมให้ใครมาตัดสิน ตอนนี้ก็เหมือนกันเธอเลยไม่พูดอะไรอีกบรรยากาศในห้องทานอาหารเงียบสงัดกว่าเมื่อครู่ไม่มีใครพูดอะไรอีกหลังหรงซูกินอาหารเย็นเสร็จ ก็ลุกขึ้นออกจากห้องทานอาหารเซิ่งถิงเชินนั่งอยู่บนม้านั่ง มองดูแผ่นหลังของหญิงสาวที่จากไป ลมหายใจหนักหน่วงโดยไม่รู้ตัวหรงซูกลับไปที่ห้องของเหมยเหม่ย เหมยเหม่ยตื่นขึ้นพอดี พี่เลี้ยงนำอาหารเย็นมาให้ หรงซูดูแลเหมยเหม่ยกินอาหารเย็นจนเสร็จ หลังจากกินเสร็จแล้ว ก็พาเธอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน ต่อมาก็เล่นเกมในห้องเป็นเพื่อนลูกเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้อง เสียงหัวเราะที่เยียวยาจิตใจของเหมยเหม่ยทำให้ใจอบอุ่นขณะเดียวกั

จู่ ๆ ซูชิงจือก็เอ่ยถาม “เรื่องของหรงเอิน นายสืบแน่ชัดแล้วเหรอ?”เซิ่งถิงเชินตอบรับหนึ่งคำเมื่อเห็นเขาไม่มีท่าทีสนใจ ซูชิงจือพอจะคาดเดาบางอย่างได้ “ฉันขอเตือนนายอย่าเข้าไปยุ่งดีกว่า เสี่ยวซูอาจจะไม่ยอมรับที่นายช่วยเธอชดใช้บุญคุณ มีแต่จะทำให้แย่ลง”เซิ่งถิงเชินได้ยินแบบนั้นสีหน้าเงียบขรึม ไม่พูดจาซูชิงจือเองก็ไม่อยู่นานมาก ไม่ได้อยู่กินอาหารกลางวันก็ไปแล้ว......หรงซูไปซื้อของขวัญในเขตเมืองก่อน จากนั้นพาเหมยเหม่ยไปที่คอนโดปี้สุ่ยวิลล์โดยตรงและได้เจอซ่งเหยียนที่ลานจอดรถ“คุณน้าเหยียน” เหมยเหม่ยเรียกอย่างมีมารยาทซ่งเหยียนอดไม่ได้เลยอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นมาบอกตามตรงพอเห็นเหมยเหม่ยกับหยาหย่า เธอเองก็อยากมีลูกสาวสักคนทั้งสามคนขึ้นตึกไปพร้อมกันหรงซูถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอ“ตอนนี้ถือว่าใช้ได้!”หรงซูฟังออกว่าเธอยอมรับเพราะจำยอมเท่านั้น ถ้าหากยอมรับอย่างเต็มใจด้วยความชอบ น้ำเสียงจะไม่เป็นแบบนี้หรงซูเองก็ไม่สะดวกจะว่าอะไรพอขึ้นไปชั้นบนแม่เจียงกับฉีเยี่ยนเฉาเพิ่งกลับจากโรงพยาบาลพร้อมเจียงหวยซวี่เพราะใกล้จะตรุษจีน เลยมีญาติพี่น้องมาเยี่ยมไม่น้อย ดังนั้นพ่อเจียงจึงกลับเม