Semua Bab หย่ารักทวงใจ: Bab 61 - Bab 70

เธอสวมเสื้อผ้าหนามาก ทำให้ดูเหมือนท้องใหญ่ขึ้นไปอีกรอบ แต่ก็เดาว่าคงใกล้จะคลอดแล้วแต่ใครจะไปคิดล่ะว่า หญิงตั้งครรภ์หน้าตาธรรมดา ๆ ที่นั่งอยู่ตรงนั้นกำลังอุ้มท้องสายเลือดของตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเซิ่งอยู่ เธอเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวเงียบไปพักใหญ่เขาหรี่ตาลงดึงสายตากลับมา ตอนที่กำลังเตรียมตัวจะขึ้นรถ ก็มองเห็นซ่งเหยียนถือร่มกำลังเดินมาทางนี้พอดีซ่งเหยียนเองก็เห็นซูชิงจือเช่นกัน เธออดไม่ได้ที่จะกลอกตามองเขาหรงซูเห็นซ่งเหยียนเดินออกจากประตูใหญ่มา ลมหนาวก็พัดโชยมาปะทะตัวจนทำให้คนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านซ่งเหยียนหุบร่ม ช่วยหรงซูจัดระเบียบหมวกและผ้าพันคอ หรงซูใส่เสื้อผ้าซ้อนกันสามสี่ชั้นจนตัวพองดูกลมดิกเหมือนหมี“ไปกันเถอะ!”ซ่งเหยียนกางร่ม จากนั้นก็ควงแขนเธอเดินไปข้างหน้าพื้นถนนเปียกลื่น ซ่งเหยียนจึงประคองหรงซูให้เดินช้าเป็นพิเศษซูชิงจือนั่งอยู่ในรถ จ้องมองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆจนกระทั่งได้รับโทรศัพท์จากอันชิงเยว่ เขาจึงสั่งคนขับรถว่า “ไปเถอะ!”หรงซูขึ้นไปนั่งบนรถของซ่งเหยียนทั้งสองคนไปกินชายามบ่ายที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆเหลืออีกแค่อา

ก่อนหน้านี้ตอนที่หรงซูติดตามเป็นผู้ช่วยของเซิ่งถิงเชิน เธอได้ติดต่อกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัทใหญ่ ๆ หลายแห่ง อวิ๋นซานแคปปิตอลกับเอ็มเคกรุ๊ปมีความร่วมมือกันอย่างลึกซึ้ง พี่ฟางที่เธอพูดถึงก็คือผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งของเอ็มเคกรุ๊ปเพราะความสัมพันธ์จากการร่วมงานกันก่อนหน้านี้ ตอนที่พี่ฟางมาทำงานที่นี่ หรงซูก็พาเธอไปเที่ยวรอบเมืองจิง ทั้งกินดื่มเที่ยวเล่น แม้อีกฝ่ายจะอายุมากกว่าเธอสิบกว่าปี แต่ก็คุยกันถูกคอทีเดียวหลังจากนั้นทั้งสองคนก็ยังคงติดต่อกันมาตลอดเพียงแต่หลังจากที่เธอถูกลดตำแหน่ง พี่ฟางก็ไปจัดการธุรกิจที่ต่างประเทศ หลังจากนั้นที่ติดต่อกันครั้งหนึ่งก็เป็นเพราะพี่ฟางรู้เรื่องที่เธอถูกลดตำแหน่งส่วนสาเหตุนั้น หรงซูไม่ได้อธิบายอะไรมากนักพอได้รับโทรศัพท์จากหรงซู ฟางอิ่งก็ประหลาดใจ ถอนหายใจแล้วพูดว่า “นั่นสิ ไม่ได้ติดต่อกันตั้งนาน ช่วงนี้สบายดีไหม?”ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันสองสามประโยคหรงซูเข้าเรื่อง “มีเรื่องหนึ่งอยากจะรบกวนพี่ฟางช่วยถามให้หน่อยค่ะ”ฟางอิ่งไม่ได้ปฏิเสธ “ว่ามาสิ”หรงซูเล่าเรื่องราวให้ฟังคร่าว ๆ รอบหนึ่งฟางอิ่งบอก “งั้นก็ได้ เดี๋ยวทางนี้พี่ช่วยไปถามให้

หรงซูส่ายหน้าเผยหลานหัวถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้ถามอะไรต่อครึ่งชั่วโมงต่อมาหรงซูเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ก็ได้รับโทรศัพท์จากเจียงหวยซวี่หรงซูอธิบายต้นสายปลายเหตุให้เจียงหวยซวี่ฟังเจียงหวยซวี่ฟังคำพูดของหรงซู สีหน้าก็อดเคร่งขรึมลงไม่ได้ ก่อนจะกล่าวว่า “เธอแน่ใจนะว่าเป็นทางฝั่งอันชิงเยว่ที่ระงับสัญญาการซื้อกิจการฮุ่ยเหอของบริษัทหมิงฉี่ไว้”หรงซูตอบ “ค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยร่วมงานกับผู้บริหารระดับสูงของเอ็มเคกรุ๊ปท่านหนึ่ง ฉันขอให้เธอช่วยดูให้ค่ะ ฉันดูเอกสารที่บริษัทพ่อฉันยื่นไปแล้ว ไม่มีปัญหาจริง ๆ ตอนนี้ทำได้แค่ไปคุยกับซูชิงจือต่อหน้า ไม่อย่างนั้นความร่วมมือครั้งนี้คงตกลงกันไม่สำเร็จแน่ ๆ”ต่อให้สุดท้ายผลลัพธ์จะไม่ได้ดั่งใจ แต่เธอก็ยังอยากจะลองดูเจียงหวยซวี่บอก “คืนนี้มีงานเลี้ยงธุรกิจพอดี ซูชิงจือคงจะไปร่วมงานด้วย ถ้าเธอสะดวกฉันพาไปได้นะ จะช่วยนัดเขาออกมาให้ เธอจะได้คุยกับเขาต่อหน้า”หรงซูตอบตกลง “ได้ค่ะ รบกวนศาสตราจารย์เจียงด้วยนะคะ”“ไม่เป็นไร งั้นเธอไปเตรียมตัวเถอะ เลิกงานแล้วฉันจะไปรับ”“ค่ะ ฉันอยู่ที่คฤหาสน์หม่านถังนะคะ”“อืม ได้”หรงซูพิมพ์เอกสารทั้งหมดออกมาใหม่ จัดเตรียมข้

“ฉันส่งเธอกลับไปก่อน” เจียงหวยซวี่กล่าวหรงซูมองดูเขา พูดว่า “งานเลี้ยงยังไม่จบ ฉันให้คนขับของฉันมารับก็ได้ค่ะ”เจียงหวยซวี่คิดสักครู่ บอกว่า “งั้นก็ได้ ฉันส่งเธอลงไปข้างล่างก่อน”“ค่ะ”เจียงหวยซวี่กับหรงซูขึ้นลิฟต์ลงไปชั้นล่างเมื่อไปถึงโซนพักผ่อนของล็อบบีโรงแรมหรงซูโทรหาตู้เจิ้งเจียงหวยซวี่อยู่เป็นเพื่อนเธอ รอส่งเธอขึ้นรถแล้วเขาถึงจากไปเจียงหวยซวี่อ่านดูเอกสารชุดนั้นในมือเธออย่างละเอียดจากนั้นพูดว่า “เธอส่งไฟล์เอกสารให้ฉันหนึ่งชุด” เจียงหวยซวี่กล่าวหรงซูชะงักชั่วครู่ คล้ายจะเข้าใจความหมายของเจียงหวยซวี่ ตอนนี้มีเพียงเจียงหวยซวี่ที่ช่วยเธอได้“ได้ค่ะ”หรงซูส่งไฟล์เอกสารไปที่แชตของเจียงหวยซวี่เจียงหวยซวี่หยิบมือถือออกมาดูแล้วกล่าว “พอดีวันนี้มีประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์คนหนึ่งมาร่วมงานเลี้ยง ฉันจะช่วยคุยกับเขาให้”ชั่วขณะหนึ่งหรงซูไม่รู้ว่าควรจะกล่าวขอบคุณเขายังไงเจียงหวยซวี่บอก “ยังไม่ต้องพูดขอบคุณหรอก ไว้สำเร็จแล้วค่อยบอก”หรงซูยิ้ม บอกว่า “ได้ค่ะ”หลังจากนั้นยี่สิบนาทีตู้เจิ้งขับรถมาถึงโรงแรมเจียงหวยซวี่ส่งหรงซูขึ้นรถ ถึงได้หันหลังกลับเข้าไปในห้องจัดงานเ

พอขึ้นรถหรงซูกล่าว “กลับไปเฉียนสุ่ยวิลล์”ต่อมาส่งข้อความไปบอกเผยหลานหัวเพื่อให้เธอรับรู้จนกระทั่งกลางคืนสี่ทุ่มเซิ่งถิงเชินกลับมาบ้านหรงซูรอเขาอยู่ในห้องรับแขกตลอดเมื่อเซิ่งถิงเชินเห็นหรงซู ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาเหมือนเดิม เขาไม่คิดจะพูดคุยกับเธอ เก็บสายตากลับมาแล้วก้าวไปข้างหน้าต่อ จู่ ๆ หรงซูตะโกน “เซิ่งถิงเชิน!”ทำให้หลิวลี่หัวกับอู๋ฟางที่อยู่ด้านข้างตกใจที่ผ่านมาต่อหน้าเซิ่งถิงเชินหรงซูกล้าๆ กลัวๆ ระมัดระวังมาโดยตลอด แต่ถึงขนาดกล้าตะโกนเรียกชื่อ เธอกินยาผิดหรือเปล่าเซิ่งถิงเชินหยุดฝีเท้า หันข้างมองหรงซู หรงซูเดินช้า ๆ มาตรงหน้าเขา ประสานเข้ากับดวงตาเย็นชาคู่นั้นของชายหนุ่ม เธอกำมือแน่น กดข่มความหวาดกลัวในใจ แล้วเอ่ยถาม “คุณทำแบบนี้ทำไม?”เซิ่งถิงเชินสีหน้าเรียบเฉย เพียงแต่ในแววตามีความโกรธชัดเจน “หรงซู เธอต้องรู้จักฐานะของตัวเอง”ความเย็นชาของเขา ทำให้หรงซูไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเอง “ถ้าคุณคิดว่าฉันล่วงเกินอันชิงเยว่ ฉันไม่เชื่อฟังคุณ คุณสามารถเล่นงานฉันก็ได้ ทำไมต้องเล่นงานฮุ่ยเหอ? !”เป็นครั้งแรกที่เธอระเบิดอารมณ์ต่อหน้าเขาขณะที่เธอโมโห ขอบตาแดงเถือก ดวง