หรงซูได้ยินคำพูดของซ่งเหยียน เป็นแม่ของอันชิงเยว่ตามคาด ช่างสูงส่งจนไม่สามารถเทียบได้จริง ๆ สายตาของเธอมองไปที่สองคนด้านหลังบนตัวเซิ่งถิงเชิน ช่วงเช้าที่เซิ่งถิงเชินรีบออกมาขนาดนั้น ที่แท้วันนี้จะมาเป็นเพื่อนว่าที่แม่ยายนี่เองเซิ่งถิงเชินเองก็มองเธอ สายตายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิมเธอหลุบตาลง หลบเลี่ยงสายตาของเขา สีหน้าเปลี่ยนเป็นอึดอัดมากขึ้นซูจิ่นซีไม่ได้คุยอะไรกับซ่งเหยียนมาก และไม่มองหรงซูสักนิด พอเก็บสายตากลับมาก็เดินตามผู้จัดการร้านไปที่ห้องวีไอพีอันชิงเยว่ควงแขนแม่เอาไว้“พวกเราไปกันเถอะ”ซ่งเหยียนพยุงหรงซูให้เดินผ่านเซิ่งถิงเชินไปซูชิงจือเบี่ยงตัวหันกลับไปมองแผ่นหลังหรงซูที่ประคองเอวเดินไปอย่างช้า ๆ แล้วหันมองเซิ่งถิงเชิน “ใกล้คลอดแล้วเหรอ?”เซิ่งถิงเชินตอบรับหนึ่งคำอันชิงเยว่หันไปตะโกนเรียกพวกเขาซูชิงจือไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องวีไอพีพอเดินออกจากร้านซ่งเหยียนถอนหายใจ “เมืองจิงก็ไม่ถือว่าเล็กนะ ดูท่าฉันคงต้องไปไหว้พระปัดเสนียดที่วัดแล้วจริง ๆ”หรงซูหัวเราะเสียงเบา “ไปไหว้พระก็ดีค่ะ ปีหน้าจะได้ขอให้มีโชคมีลาภ”“งั้นเดี๋ยวกลับไปฉันจะขอให้ประธ
Baca selengkapnya