All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 101 - Chapter 110

“ประธานเซิ่ง นี่เป็นสัญญาหย่าที่คุณหรงเซ็นชื่อแล้วครับ”ทนายยื่นหนังสือสัญญาหย่าไปตรงหน้าชายหนุ่มเมื่อห้าปีก่อนเผยอวี้ติดต่อกับทางเซิ่งถิงเชินเพื่อคุยเรื่องการหย่าถูกต้อง แรกเริ่มเขาเป็นคนพูดเรื่องหย่า แต่ตอนนี้หรงซูกลับรีบร้อนอยากหย่านี่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก“ถ้าอยากหย่าให้เธอมาคุยกับฉันด้วยตัวเอง”หนังสือสัญญาหย่าที่เซ็นก่อนหน้านี้ถือเป็นโมฆะเพียงแวบเดียวเวลาก็ผ่านไปห้าปีแล้วทั้งสองคนยังเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายเซิ่งถิงเชินมองหนังสือสัญญาหย่าฉบับนี้ ในดวงตาเคลือบด้วยความเยือกเย็น “แล้วเธอล่ะ?” เขาถามทนายได้ยินเสียงของชายหนุ่ม กล่าวว่า “คุณหรงให้อำนาจผมจัดการทั้งหมด หากทางประธานเซิ่งไม่ยอมเซ็นชื่อ คงต้องเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมครับ”เมื่อพูดจบสีหน้าชายหนุ่มเย็นชาขึ้นกว่าเดิม จู่ ๆ ก็หัวเราะเยาะเย้ย “ถ้างั้นฉันจะดูว่าเธอเก่งกล้าสักแค่ไหน”ทนายความออกจากห้องทำงานประธานเซิ่งเหม่ยจิงมาหาพ่อที่ห้องทำงาน วินาทีที่เห็นลูกสาว แม้เขาจะเก็บอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว แต่เซิ่งเหม่ยจิงก็รับรู้ถึงความโกรธของพ่อได้“คุณพ่อกินลูกอมค่ะ”เซิ่งเหม่ยจิงยกมือน้อยป้อนพ่อกินล

เมื่อเห็นหรงซูทำตัวตามสบายอย่างนี้ ซ่งเหยียนก็ไม่ได้พูดอะไรอีกแน่นอน ไม่แน่ว่าเซิ่งถิงเชินจะจำเสี่ยวซูได้ยิ่งไปกว่านั้นผ่านไปหลายปีขนาดนี้ ต่อให้มีความผูกพันมากแค่ไหนก็คงถูกเวลาทำลายไปหมดแล้ววันนี้จัดงานต้อนรับหรงซูทุกคนลุกขึ้นอวยพรที่หรงซูกลับมา“ตอนนี้หรงเอินมีขุนศึกกล้าเพิ่มมาอีกหนึ่ง ภายหน้าประธานเจียงของพวกเราคงหลับสบายไร้กังวลแล้วจริง ๆ” ฉีเยี่ยนเฉายิ้มแล้วกล่าวหรงซูเข้าทำงานในหรงเอิน รับตำแหน่งผู้อำนวยการแผนกการลงทุน และได้รับการว่าจ้างด้วยเงินเดือนสูงจากสุดยอดนิตยสารการเงินภายในประเทศ ควบตำแหน่งบรรณาธิการ ขณะเดียวกันก็เป็นพิธีกรสถานีโทรทัศน์ช่องการเงินของประเทศ รับหน้าที่หลายตำแหน่งนี่คือผลของห้าปีมานี้ที่เธอเรียนรู้ไม่หยุด จนแทบจะลืมเวลา แต่ละวันนอนแค่สี่ห้าชั่วโมง ไม่เคยหยุดพัฒนาตัวเองซ่งเหยียนนับถือเธออย่างสิ้นเชิง มักจะสะท้อนใจ เดิมทีตัวหรงซูก็ยอดเยี่ยมและฉลาดมากแล้ว ยังพยายามสุดชีวิตขนาดนี้อีกตอนเรียนก็ช่วยหรงเอินเจรจาธุรกิจใหญ่ที่อเมริกาสำเร็จหนึ่งโครงการ หนำซ้ำเธอทำสำเร็จด้วยตัวคนเดียวนี่แทบจะไม่เหลือทางรอดให้คนธรรมดาอย่างเธอเลยดังนั้นตอนนี้เวลาอยู

วันรุ่งขึ้นวันนี้เผยอวี้มีนัดกับลูกค้ารายหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่สามารถไปสนามกอล์ฟพร้อมกับหรงซู “เถ้าแก่ใหญ่ไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ นะเนี่ย!” หรงซูถอนใจแล้วบอกเผยอวี้หัวเราะ “ไปเล่นให้สนุกเถอะ! เธอเองก็ผ่อนคลายบ้าง เดี๋ยวเธอก็จะงานยุ่งแล้ว”หรงซูมีเวลาว่างแค่ไม่กี่วันนี้จริง ๆ หลังจากนี้ตารางงานของเธอแน่นเอี๊ยดจนไม่มีเวลาว่างพอกินอาหารเที่ยงหรงซูบอกลาพวกหรงชิงเหวิน แล้วขับรถออกไปจากนั้นสี่สิบนาทีสนามกอล์ฟเชิงนิเวศทางชานเมืองตะวันออกเธอมาช้า ตอนนี้พวกซ่งเหยียนอยู่ในสนามแล้วพอหรงซูจอดรถเสร็จก็ถือกระเป๋าเสื้อผ้าลงจากรถวันนี้อากาศถือว่าไม่เลว แดดไม่ได้ร้อนมากวันนี้หรงซูสวมชุดเสื้อกระโปรงผ้าชีฟองสีม่วง บนลำคองามระหง สายริบบิ้นปลิวขึ้นเบา ๆ วันนี้เธอแต่งหน้าแบบเอเวอรีเดย์ลุคก้าวเดินไปทางแผนกต้อนรับขณะนี้รถโรลส์รอยซ์คันหนึ่งค่อย ๆ จอดหน้าแผนกต้อนรับพนักงานรีบก้าวเข้าไป แล้วเปิดประตูรถขณะเดียวกันก็เห็นร่างของคนคุ้นเคยคนหนึ่งตรงทางเข้าเซี่ยอันหมิง!ต่อจากนั้นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก้าวลงมาจากรถ เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำตาลอ่อน จับคู่กับกางเกงลำลองขายาวสีขาว ใบหน้

ตอนนี้เองมีคนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาพอหรงซูเงยหน้าก็เห็นกลุ่มของเซิ่งถิงเชินกับเซี่ยอันหมิงเดินผ่านมาเมื่อประธานหูเห็นเซิ่งถิงเชิน จึงก้าวเข้าไปทักทายเขา “ประธานเซิ่ง บังเอิญจังนะครับ คุณก็มาที่นี่ด้วย”ทั้งสองคนจับมือกัน“ประธานหู”ทั้งสองคนพูดคุยกันสองสามคำสายตาของเซิ่งถิงเชินมองไปที่หรงซู หรงซูเองก็มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยประธานหูรีบแนะนำ “นี่คือคุณเอเวอลิน บรรณาธิการนิตยสารรายสัปดาห์คนใหม่” ระหว่างนั้น หันไปบอกหรงซู “นี่คือประธานเซิ่งแห่งอวิ๋นซานกรุ๊ป”มุมปากของหรงซูยกขึ้นเป็นองศาที่พอดีเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่ไม่เสียมารยาท พยักหน้าเบา ๆ แล้วเรียกเขา “ประธานเซิ่ง”เซิ่งถิงเชินตอบเสียงอืมถือเป็นการตอบรับหลังบอกลากันกลุ่มของเซิ่งถิงเชินมุ่งหน้าไปทางสนามเทนนิสอันชิงเยว่เดินผ่านข้างตัวหรงซู หรงซูเงยหน้าสบเข้ากับดวงตาอันชิงเยว่พอดี แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่ซิกซ์เซนส์ของผู้หญิงบอกเธอว่า อันชิงเยว่มุ่งร้ายต่อเธอมุมปากของหรงซูยกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันจาง ๆ ซึ่งยากจะสังเกตเมื่อกี้ตอนเธอทักทายเซิ่งถิงเชิน อันชิงเยว่ก็จ้องเธออย่างระแวงแล้วนึกไม่ถึงว่าเซิ่งถิงเชินรักเธอข

หนำซ้ำเธอยังไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมาสักนิดเธอนึกไม่ถึงว่าเซิ่งถิงเชินจะรักลูกสาวที่ยัยขี้เหร่นั่นคลอดมากขนาดนี้“งั้นก็ได้ค่ะ พี่กลับไปดูลูกก่อนเถอะ วันหลังฉันค่อยไปเยี่ยมเหมยเหม่ย”เซิ่งถิงเชินตอบรับเสียงอืมหน้าห้องพยาบาลพวกประธานหูยืนอยู่ตรงทางเข้า หรงซูเดินเข้าไป“ประธานหู”พอประธานหูเห็นเธอขณะนั้นเซิ่งถิงเชินเองก็เดินออกมาจากห้องพยาบาลพอดี“ประธานเซิ่ง คุณอันไม่เป็นไรนะครับ?” ประธานหูถามอย่างห่วงใยหรงซูมองเซิ่งถิงเชินสายตาของชายหนุ่มก็มองมาที่เธอเหมือนกันหรงซูสบเข้ากับสายตาของชายหนุ่ม พูดอย่างเปิดเผยไม่เกรงกลัว “ฉันขอโทษด้วยค่ะ”ดวงตาสีดำเซิ่งถิงเชินจ้องเธอ เสียงทุ้มต่ำไม่รู้อยู่ในอารมณ์ไหนบอกว่า “ฝีมือตีเทนนิสของคุณเอเวอลินเก่งไม่เบา”หรงซูไม่ตอบชายหนุ่มไม่ได้ว่าอะไรอีก ก่อนจะหันไปบอกลาประธานหูแล้วก้าวยาวเดินจากไปประธานหูและรองประธานอู๋ตามไปส่งเขาหรงซูยืนอยู่ที่เดิมมองดูแผ่นหลังพวกเขาที่จากไปในตอนนั้น“คุณเอเวอลิน”หรงซูหันมาเห็นเซี่ยอันหมิง เธอยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มไม่ได้มาจากใจ“ไม่เป็นอะไรมากครับ คุณเอเวอลินไม่ต้องเป็นห่วง”หรงซูบอก “ถ้าเป็นแ