All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 91 - Chapter 100

หรงซูเห็นชายหนุ่มที่เดินเข้ามาเซิ่งถิงเชินอุ้มลูกน้อยเดินเข้ามา แล้ววางลูกเอาไว้ข้างกายหรงซูอย่างระมัดระวังหรงซูหันไปมองลูกน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเอ็นดูและอ่อนโยน เด็กน้อยมองดูแม่ แล้วหัวเราะอีกครั้งหรงซูอยากอุ้มลูกมาก แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถขยับได้เลยเผยหลานหัวมองเด็กน้อยแล้วยิ้ม เธอเองก็อยากอุ้มเด็กน้อย แต่สุดท้ายก็อดทนเอาไว้เด็กน้อยนอนอยู่ข้างกายหรงซู เพียงไม่นานก็หลับตาแล้วนอนหลับไปหรงซูมองชายหนุ่มด้วยแววตาไร้เรี่ยวแรง เธอถาม “ลูกชื่ออะไร?”เซิ่งถิงเชินตอบ “เซิ่งเหม่ยจิง”หรงซูพึมพำหนึ่งคำ “เหม่ยจิง”เป็นชื่อที่เพราะมากเธอให้เผยหลานหัวถ่ายรูปให้ตัวเองกับเด็กลูกทั้งอย่างนั้นหนึ่งรูปเซิ่งถิงเชินอุ้มเด็กขึ้นอีกครั้ง แล้วบอกหรงซู “เธอพักผ่อนให้เต็มที่”พูดจบก็อุ้มเด็กน้อยจากไปเพียงพริบตาก็ผ่านไปสามวันอาการของหรงซูค่อย ๆ ดีขึ้น จนสามารถลงจากเตียงไปเดิน ตอนนี้เธอยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ ยังต้องรอดูอาการอีกหลายวันเด็กน้อยถูกรับกลับไปที่ตระกูลเซิ่งแล้วตอนพวกเจียงหวยซวี่กับซ่งเหยียนมาเยี่ยม ไม่ได้เห็นเด็กน้อย หรงซูเลยให้พวกเขาดูรูปถ่าย“บำรุงร่างกาย ดูแลตัว

สายเพิ่งโทรติดหรงซูได้ยินเสียงเด็กร้องไห้จากปลายสาย ทันใดนั้น หัวใจทั้งดวงของเธอบีบรัดแน่น เธอพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้คิดถึงลูกแล้ว แต่ทุกครั้งเมื่อถึงเวลากลางคืน เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูรูปถ่ายของลูกแล้วแอบร้องไห้เงียบ ๆ ตอนนี้เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกชัดเจน หัวใจถูกความเจ็บปวดจู่โจมเป็นระยะชั่วขณะนั้นเธอไม่ได้ยินเสียงของเซิ่งถิงเชิน“หรงซู!”น้ำเสียงของเขาย้ำหนักขึ้นหรงซูได้สติกลับมาทันที เธอปรับลมหายใจของตัวเอง บอกว่า “สัญญาหย่าคุณรีบให้คนส่งมาเถอะ ฉันออกไปไหนไม่ได้ ใกล้จะเป็นวันหยุดตรุษจีนแล้ว”อีกด้านของสายเสียงเด็กร้องไห้ไม่หยุด ตามมาด้วยเสียงกล่อมของพี่เลี้ยง“ฉันจะให้คนส่งไปให้”“ค่ะ”หลังวางสายหรงซูวางมือถือลง น้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาเช็ดแล้วก็ไหลออกมาอีก เช็ดแล้วก็ไหลอีก ห้องรับแขกที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของเธอ สุดท้ายทนไม่ได้จนต้องกอดเข่าร้องไห้โฮรอให้หรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวกลับมาตอนเที่ยงหรงซูปรับอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว กำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงเผยหลานหัวล้างผลไม้จนสะอาดพร้อมหั่นแล้วเอาไปให้เธอในห้อง แล้วยังซื้อขน

เซิ่งถิงเชินสีหน้าไม่เปลี่ยนกำลังฟังเซิ่งถิงเจ๋อ แล้วพูดเสียงเข้ม “เพราะฉะนั้นเพื่อเธอแล้ว นายก็เลยวิจารณ์ครอบครัวของตัวเอง คุณปู่คุณย่า ญาติผู้ใหญ่ในตระกูลแบบนี้เหรอ”ดวงตาเซิ่งถิงเจ๋อมองเขาชายหนุ่มพูดต่อไป “นายทวงความยุติธรรมให้เธอได้ แต่ตระกูลเซิ่งไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของนาย นายเองก็เป็นคนตระกูลเซิ่ง”“นายเองก็ไม่เด็กแล้ว ตอนนี้เปิดบริษัทเป็นเจ้านายเอง จะพูดจาหรือทำอะไรก็อย่าใช้อารมณ์ให้มาก”เซิ่งถิงเจ๋อกำหมัดแน่น ค่อย ๆ หลุบตาลง ทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดอะไรอีกบรรยากาศตกสู่ความเงียบขณะนี้คนรับใช้ขึ้นมาชั้นบน “คุณชายรอง คุณชายสาม ได้เวลาอาหารแล้วค่ะ”เซิ่งถิงเชินวางขาลง หยิบถุงในมือแล้วยื่นให้คนรับใช้ บอกว่า “เอาไปไว้ในห้องฉัน”คนรับใช้รับไปด้วยสองมือ ตอบรับ “ค่ะ”คนรับใช้จากไปแล้วเซิ่งถิงเชินมองเซิ่งถิงเจ๋อที่ยังนั่งนิ่งไม่ขยับ เตือนเขาว่า “ยังนั่งอยู่ทำไม?”เซิ่งถิงเจ๋อเก็บมือถือเข้าไปในกระเป๋า แล้วลุกขึ้นยืนทั้งสองคนเดินตามกันไปถึงห้องอาหารบนโต๊ะอาหารที่หอมกรุ่น ใบหน้าของทุกคนเบ่งบานด้วยรอยยิ้มตอนนี้เหม่ยจิงน้อยอยู่ในอ้อมอกของคุณท่านเซิ่ง หัวหน้าครอบครัวที่เข้มงวด

แต่ว่าทำไมวันนี้ไม่เห็นภรรยาของเซิ่งถิงเชิน?ทุกคนสงสัย แต่กลับไม่ถามเซิ่งถิงเชินอุ้มลูกแล้ววางเธอลงในรถเข็นเด็ก คุณนายใหญ่เซิ่งกับคุณท่านเซิ่งรีบเข้าหาทันที เมื่อมองเห็นหลานสาวสุดที่รัก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยคือความยินดีที่ปิดไม่มิดคุณนายใหญ่เซิ่งนำของขวัญครบเดือนที่ตัวเองเตรียมให้เหลนสาว ซึ่งก็คือเครื่องประดับมูลค่าหลักร้อยล้านยื่นมาตรงหน้าเหม่ยจิงน้อย “เด็กน้อยชอบหรือเปล่า?”เหม่ยจิงน้อยเบิกดวงตากลมโตจ้องมอง บนใบหน้าที่น่ารักไม่มีปฏิกิริยาใดเป็นพิเศษ“เหม่ยจิงน้อยลองดูของขวัญของปู่ทวดสิ”คุณท่านเซิ่งให้คนไปสั่งทำกลองป๋องแป๋ง ทำจากไม้หนานมู่ลายไหมทอง ภาพวาดบนผิวกลองคุณท่านเซิ่งลงมือวาดเองเสิ่นอวี้หรงกับเซิ่งหานจางตั้งใจเตรียมของขวัญ เพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มหลานสาวแต่เหม่ยจิงน้อยเพียงแต่กะพริบตากลมโตจ้องมองคุณนายใหญ่เซิ่งถอนใจ “เหมือนกับถิงเชินไม่ผิดเพี้ยนเลยทีเดียว”ขณะนี้เซิ่งถิงเชินเอากุญแจคุ้มครองในมือหยอกเหมยเหม่ย “เหมยเหม่ย ชอบอันนี้ไหม”เหม่ยจิงน้อยมองดูกุญแจคุ้มครองของเซิ่งถิงเจ๋อ จู่ ๆ ก็หัวเราะทุกคนดีใจคุณนายใหญ่เซิ่งหัวเราะ บอกว่า “ที่แท้เหม่ยจิงน้อยช

ก่อนเข้าไปซ่งเหยียนเตือนฉีเยี่ยนเฉา อีกเดี๋ยวห้ามพูดเหลวไหลฉีเยี่ยนเฉาตอบ “ฉันไม่ใช่คนปากมากสักหน่อย”“ฮึ ก็ใกล้เคียงนั่นแหละ!”“…”พอไปถึงตระกูลหรงหรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวรีบต้อนรับทุกคนเข้าบ้านเจียงหวยซวี่เอาของฝากมาด้วย“ทำไมซื้อของมาเยอะแยะแบบนี้ ไหนว่ามากินข้าวอย่างเดียวไง”“จะมามือเปล่าได้ยังไงครับ คุณอาไม่ต้องเกรงใจ”หรงชิงเหวินรับมา “รีบเข้ามากันเถอะ รอสักเดี๋ยวนะ ใกล้จะกินข้าวแล้ว”ยังมีกับข้าวอีกสองอย่างที่กำลังทำเผยอวี้เข้าไปช่วยในครัวหรงซูทักทายทุกคนซ่งเหยียนพาหรงซูไปนั่งลง “ดูจากอาการของเธอคงฟื้นฟูได้ดี แก้มแดงระเรื่อเชียว ของที่เอามาให้เธอใช้ดีไหม?”“ค่ะ ใช้ดีมาก”“ใช้ดีก็ดีแล้ว”“…”พวกเขานั่งคุยกันอยู่บนโซฟาพอได้เวลาอาหารนั่งกันเต็มโต๊ะหรงชิงเหวินรินเหล้าให้พวกเขาทีละคน ยกแก้วพูดขอบคุณ “เสี่ยวซูของฉันมีเพื่อนอย่างพวกนาย เป็นวาสนาของเธอ ฉันขอขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงและดูแลเธอ ขอขอบคุณศาสตราจารย์เจียงเป็นพิเศษ ขอบคุณที่ให้โอกาสเธอในครั้งนี้”เจียงหวยซวี่รีบลุกขึ้น “คุณอาหรงไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ครับ เป็นเพราะเสี่ยวซูเก่งพอ ผมเป็นแค่คนแนะนำเท