All Chapters of Friend With Benefits รักระหว่างเพื่อน : Chapter 11 - Chapter 20

หวังว่าหัวใจที่บอบช้ำของฉันจะดีขึ้นในสักวัน และเมื่อเวลานั้นมาถึงเมื่อไหร่ ฉันจะเปิดใจรับคนใหม่โดยไม่ลังเล และจะรักผู้ชายคนนั้นไม่ให้น้อยไปกว่าที่รักธามเลย“มึงไม่ต้องซื้ออะไรให้วินด์หรอกเฟย์ เพราะของที่มันอยากได้ที่สุดก็คือมึงนี่แหละ ถ้าพรุ่งนี้มึงใส่ชุดสีชมพูมีโบเดินไปหาไอ้วินด์แล้วพูดว่า วินด์คะ ของขวัญวันเกิดปีนี้เฟย์ยกตัวและหัวใจของเฟย์ให้วินด์นะคะ รับรองมันดีใจเหมือนขึ้นสวรรค์เลยล่ะ”อีกครั้งที่ไอ้เหนือพูดอะไรพล่อยๆ และแน่นอนมันถูกฉันฟาดด้วยสมุดอีกรอบ “เลี่ยนสัส แค่ฟังมึงพูดก็ขนลุกแล้วไหม”“โอ๊ย! มึงจะตีกูทำไมเนี่ย เพื่อนอุตส่าห์เสนอไอเดียดีๆ ให้นะคร้าบ”“ดีกับผีน่ะสิ” ฉันหัวเราะเมื่อเห็นเหนือมันลูบแขนตัวเองป้อยๆ แต่จะว่าไปไอเดียไอ้เหนือก็ทำให้ฉันคิดอะไรได้ “กูพึ่งซื้อชุดสีชมพูมาใหม่ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูใส่ไปงานวันเกิดช่วงเย็นดีกว่า ตอนแรกก็คิดอยู่ว่าจะใส่ชุดนั้นไปไหนดี ทีนี้กูมีไอเดียและ ขอบใจมากเพื่อนเหนือ”เดรสสีชมพูชุดนั้นที่ธามซื้อให้ฉัน ไม่รู้ว่ามันจะดีใจไหมที่เห็นฉันใส่ แต่ก็คงดีกว่าซื้อมาแล้วถูกเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าเฉยๆ แน่“ชุดที่ซื้อมาวันนั้นน่ะเหรอ”อยู่ๆ ธามก็ถามฉันขึ้นมา

"มึงเมาวินด์" ถ้าไม่เมา ไม่มีทางแน่ที่จะทำแบบกำลังทำลมหายใจวินด์เป่ารดต้นคอฉัน ริมฝีปากบางอยู่ใกล้จนน่ากลัวว่ามันอาจฝังลงบนผิวเนื้อนุ่มนิ่มในอีกไม่นาน "วินด์อย่า..""เฟย์ กูชอบมึง""มึงรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา" ฉันมันคนเอาตัวรอดเก่ง ยกเว้นก็แต่ครั้งนี้ที่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี "เราเป็นเพื่อนกันนะวินด์ กูกับมึงเป็นเพื่อนกัน""ให้โอกาสกูได้ไหมเฟย์ กูรู้ว่าตอนนี้ในใจมึงมีคนอื่นอยู่ แต่กูรอได้"บรรยากาศบนดาดฟ้าร้านเหล้าดีชะมัด ตรงข้ามกับความรู้สึกที่แม่งหม่นฉิบหายฉันแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยหลังจากพาตัวเองหนีมาอยู่ที่นี่ ที่ที่ได้อยู่คนเดียว ใช้ความคิดเงียบๆ ทบทวนความรู้สึกตัวเองว่าจะเอายังไงต่อคบกับวินด์งั้นเหรอ ไหนๆ เรื่องของฉันกับธามก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ลองเปิดใจให้คนใหม่จะดีไหมนะไม่หรอก.. ไม่ดีเลย เพราะฉันรู้ดีว่าสุดท้ายฉันก็ไม่มีทางรักวินด์มันได้"มาทำอะไรตรงนี้"ฉันที่กำลังใช้ความคิดถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนด้านหลัง "กูมารับลม""นึกว่าหนีกูมา""เปล่าหรอก แค่เสียงเพลงในร้านเหล้ามันดังแถมคนเยอะ กูอึดอัดเลยออกมาหาที่สูดอากาศหน่อย"วินด์เป็

Tham Talk"วันนี้มึงสวยมากนะ กูชอบชุดนี้""วินด์ มึงเมาแล้ว""กูไม่ได้เมาเฟย์ สติกูยังเต็มร้อย"ผมแค่นหัวเราะเมื่อนึกถึงบทสนทนาระหว่างเฟย์กับวินด์ ตอนแรกก็ตั้งใจนั่งเป็นก้างชิ้นโตของพวกมันสองคนที่โต๊ะ สุดท้ายทนไม่ไหวจนต้องลุกหนีออกมารู้หรอกว่าเป็นสิทธิ์ของเฟย์ที่จะคบกับใครก็ได้เพราะยังโสด แค่อยากถามว่าไม่รู้สึกอะไรหน่อยเหรอที่ผมนั่งหัวโด่อยู่ตรงนั้น ผมที่เคยเอากับมัน แต่เฟย์ยังปล่อยให้ไอ้วินด์ทั้งโอบทั้งกอดต่อหน้าผมทำได้ยังไง!"สักม้วนไหม""ขอบใจ" ผมดูดนิโคตินที่คีนยื่นให้เข้าปอดก่อนพ่นควันสีเทาออกมา "มาทำอะไรที่หลังร้าน แล้วเมียมึงล่ะ"เมียผม.. คีนหมายถึงใคร?"กูออกมาดูดบุหรี่ มึงล่ะ ทำไมไม่ชวนเมียมาด้วย""ก็นั่งอยู่ในร้านไง""กูไม่เห็นน้องกริ๊งนะ เห็นแต่เฟย์" คีนหันมองผม สายตาเหมือนกำลังต่อว่า "มึงเป็นเพื่อนกู แต่เฟย์กับไอ้วินด์ก็เพื่อนกูเหมือนกัน ถ้าไม่ได้คิดอะไรกับเฟย์มึงก็ควรหยุดทุกอย่างแล้วปล่อยเฟย์ไป"ปล่อยเฟย์ไป.. อย่างนั้นเหรอสมองสั่งให้ผมทำอย่างนั้น แต่หัวใจกลับบอกอีกอย่าง ความรู้สึกสวนทางกับสิ่งที่คิดมาตลอดว่าเฟย์แค่เพื่อน ไม่มีทางที่ผมจะคิดกับมันเป็นอื่นหรือเป็นเพราะผม

"มึงบอกว่าต่อให้กูสะบัดจนแขนหลุด แต่ถ้ามึงไม่ปล่อยก็คือไม่ปล่อย นี่แหละคือมึงเลยธาม ต่อให้คนอื่นเจ็บแค่ไหนมึงก็ไม่เคยสนใจ มึงสนใจอยู่เรื่องเดียวก็คือมึงต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ""ไม่ใช่เฟย์ กูไม่ได้หมายความอย่างนั้น" มือที่กำข้อแขนเล็กของไอ้เฟย์คลายออกก่อนตกกลับมาอยู่ข้างลำตัวผม "กูไม่อยากให้มึงเจ็บ ไม่เลยสักนิด""มึงไม่อยากทำ แต่มึงทำไปแล้วธาม""แล้วกูต้องทำยังไง ให้กูทำยังไงเฟย์ ระหว่างเราถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เรื่องน้องกริ๊งกูรู้ว่ากูผิด แต่กูไม่ได้ตั้งใจให้น้องมันรู้เรื่องของเรา เฟย์.. ให้โอกาสกูได้ไหม เรื่องของกูกับมึง ให้โอกาสกูอีกสักครั้ง" ผมรู้จากคีนว่าวินด์สารภาพความรู้สึกกับเฟย์ไปแล้ว แต่เฟย์ก็ให้ไอ้วินด์ได้แค่เพื่อน ผมรู้ว่าฟังดูแล้วสารเลว แต่ผมยินดีกับความผิดหวังที่วินด์ได้รับ เพราะนั่นหมายความว่าพื้นที่ในหัวใจเฟย์ไม่ว่างให้ใคร เพราะมีผมอยู่ในนั้น"เรื่องของกูกับมึง หมายถึงเรื่องไหน เรื่องที่เราจะกลับมาสนิทกับแบบเพื่อนเหมือนเดิมน่ะเหรอ""ไม่ใช่ กูไม่ได้อยากเป็นเพื่อนมึงแล้วเฟย์ กูอยากเป็นมากกว่านั้น"End Tham Talkหากย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน ประโยคเมื่อครู่ที่ธามพูด

"เป็นบ้าอะไรของมึง!" เป็นธาม ธามที่ฉันไม่อยากเจอหน้า"นั่นใคร!"ธามตะคอกใส่หน้าฉัน ดวงตาทั้งสองข้างที่ยามปกติเรียบนิ่งตามลักษณะนิสัย เวลานี้กลับเหมือนว่ามีลูกไฟลุกโชนอยู่ข้างในนั้น มันน่ากลัว.."จะใครก็ช่าง กูจำเป็นต้องบอกมึงด้วยเหรอธาม" ฉันสะบัดแขนจนมือธามหลุดออกแล้วรีบวิ่งไปที่ลิฟต์ "หยุดอยู่ตรงนั้น! ถ้ามึงตามกูมา กูจะตะโกนเรียกรอปอภอให้มาลากตัวมึงออกไป""ไม่มีใครอยากยุ่งเรื่องของผัวเมียหรอกเฟย์"คำขู่ของฉันไม่ได้ทำให้ธามกลัวสักนิด มันพุ่งเข้าหาฉันก่อนลากกันเข้าไปในลิฟต์แล้วใช้คีย์การ์ดแตะเพื่อกดชั้นยี่สิบเก้าในลิฟต์ไม่มีคนอื่นมีแค่ฉันและธามธามที่น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้าย"กูไม่รู้ว่ามึงต้องการอะไรจากกู แต่ที่กูรู้คือกูไม่อยากเห็นหน้ามึง!""มึงโกรธอะไรกูนักหนาเฟย์ ฟังกูอธิบายหน่อยไม่ได้เลยเหรอ""กูฟังมึงมามากพอแล้ว กูไม่อยากฟังอีกแล้วธาม อ้อ! แล้วอีกอย่างที่มึงควรรู้ไว้นะ กูไม่ได้โกรธมึง ไม่ได้เกลียดมึง มันเป็นความรู้สึกที่มากกว่านั้นธาม กูไม่อยากมีมึงในชีวิต ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยาก.. อื้อ~" ฉันทุบกำปั้นบนอกคนที่ขโมยจูบฉันอย่างหน้าไม่อาย "อ่อยอูอะ" (ปล่อยกูนะ)ไม่ยอม ธามไม่ยอมปล่อ