All Chapters of Friend With Benefits รักระหว่างเพื่อน : Chapter 51 - Chapter 60

ผมจะเยียวยาให้สองแม่ลูกยังไงดี“ผมนี่มันไม่สมควรเป็นพ่อคนจริงๆ เลยนะครับอา”“มาพูดแบบนี้กับอาแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไรล่ะคุณธาม ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว คุณธามจะมานั่งต่อว่าตัวเองก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นมาหรอก สิ่งที่คุณธามควรทำคือจัดการปัญหา เริ่มจากต้นตอก่อนเลยอาว่า”เอสยูวีคันที่ผมใช้ประจำหลังจากรู้ว่ามีน้องฟางเพราะสะดวกต่อการพาลูกไปนั่นมานี่ เวลานี้มาชะลอจอดอยู่ที่หน้าบ้านกริ๊งกับกุ้งนาง“พี่ธามมาดึกจัง มีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าคะ หรือว่าคิดถึงกริ๊ง” ในขณะที่น้องฟางกับเฟย์กำลังบอบช้ำ แต่คนกระทำกลับยังยิ้มหน้าระรื่น“กุ้งนางนอนหรือยัง ผมอยากรู้ว่าระหว่างกุ้งนางกับน้องฟางเกิดอะไรขึ้นกันแน่”ไร้ซึ่งแววตาหวั่นหวาด มีเพียงใบหน้าที่แสดงออกราวกับว่าเป็นผู้ถูกกระทำให้ผมได้เห็น กริ๊งนี่การละครจริงๆ!“กุ้งนางบอกกริ๊งว่าน้องฟางไม่พอใจที่กริ๊งกับกุ้งนางไปยุ่งกับพี่ธาม น้องฟางแกคงหวงพ่อ กลัวว่าพ่อจะเห็นกุ้งนางสำคัญกว่า เลยมาทำร้ายกุ้งนางและไล่กุ้งนางให้ออกไปจากชีวิตพี่ธาม” กริ๊งซบหน้าลงที่แขนผมแล้วสะอื้นทั้งที่ไม่มีน้ำตาสักหยด “แต่กริ๊งกับกุ้งนางไม่ได้โกรธน้องฟางเลยนะคะ พวกเราเข้าใจทุกอย่างดีค่ะ

“พี่ธามรู้อะไรมาคะ”“รู้ทุกอย่างที่คุณกับกุ้งนางตอแหลผม” พายุอารมณ์หอบผมมาที่นี่ แต่ที่ผมไม่ระเบิดใส่กุ้งนาง ไม่ใช่สงสารหรือเพราะความเอ็นดูที่เคยมีให้ หากแต่รู้ว่าการที่ผมไปลงกับเด็กก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร สิ่งที่ผมอยากได้จากกุ้งนางก็คือความคิดจริงๆ ของเด็กหญิงที่ถูกกริ๊งป้อนให้อยากรู้ว่าสองแม่ลูกนี่คิดอะไรกันอยู่“ทำไมพี่ธามพูดกับกริ๊งอย่างนี้ล่ะคะ” น้ำตาถ้าใช้ถูกที่ถูกเวลาคงพอเรียกความสงสารจากผมได้ แต่หากใช้มันไม่เป็น นอกจากผมจะไม่เห็นใจยังรู้สึกรำคาญ “พี่ธามกำลังเข้าใจกริ๊งกับลูกผิดไป ความจริงเรื่องที่ห้องฝากเลี้ยงก็แค่เด็กสองคนเข้าใจผิดกัน”“เข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอกริ๊ง แล้วที่ลูกคุณบอกผมว่าถูกเฟย์ตีล่ะ นั่นคืออะไร”“พี่เฟย์ทำลูกกริ๊งจริงๆ พี่เฟย์ผลักกุ้งนาง”นั่นก็เพราะเฟย์ปกป้องน้องฟาง ไม่ใช่เพราะต้องการทำร้ายเด็กไม่กี่ขวบเหมือนอย่างที่กุ้งนางทำกับลูกสาวผม “เฟย์ทำถูกแล้ว เฟย์เป็นแม่ เฟย์มีสิทธิ์ปกป้องลูก ส่วนผมที่เป็นพ่อ ผมก็ควรต้องปกป้องลูกกับเมียเหมือนกัน”“ลูกกับเมียอย่างนั้นเหรอคะ!” จากที่ร้องไห้ หยาดน้ำตาก็หยุดไหลราวกับน้ำก๊อกที่ถูกปิด “เด็กฟางกริ๊งยังพอเข้าใจได้ว่าเป็นลูก แล

“เฟย์รู้ไหมว่าเฟย์กำลังทำให้ธามกลัว“อย่ากลัวไปเลยธาม ทุกอย่างจะยังเหมือนเดิม เฟย์เป็นแม่ ธามเป็นพ่อ ช่วยกันดูแลน้องฟางต่อไป” เฟย์แตะที่ต้นแขนผม “เฟย์เข้าใจธามทุกอย่าง เข้าใจจริงๆ ไม่ได้ประชดหรืออะไร และเฟย์ก็อยากขอให้ธามเข้าใจเฟย์ด้วยเหมือนกัน เฟย์ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเรากลายเป็นความอึดอัด เฟย์อยากให้ทุกครั้งที่ธามมาเจอน้องฟางเรายังมองหน้า พูดคุย และหัวเราะด้วยกันได้อย่างเพื่อนที่วางใจในตัวกันและกัน ได้ไหมธาม เฟย์ขอ”“เฟย์..” ผมครางเสียงอ่อน ชัดเจนเหลือเกินว่าเฟย์วางผมไว้ในสถานะไหน เฟย์ให้ผมเป็นได้แค่เพื่อนอย่างที่พูดออกมา และนี่ไม่ใช่การประชดอย่างที่เฟย์ว่า แต่ทุกอย่างผ่านการคิดและไตร่ตรองมาดีแล้วร่างกายเหนื่อยล้า ทว่าผมกลับนอนไม่หลับทั้งคืน ตีห้ากว่าๆ จึงลุกขึ้นมาอาบน้ำแปรงฟันเพื่อเข้าไปหาเฟย์กับน้องฟางที่บ้านท่านผู้พิพากษาอิทธิตากับยายน้องฟางรู้แล้วว่าผมเป็นพ่อของหลาน ตอนแรกก็คิดว่าท่านทั้งสองคงจะต่อว่าและไม่ให้การต้อนรับ ทว่าทุกอย่างกลับตรงกันข้าม ทั้งท่านผู้พิพากษาอิทธิและภรรยาต่างก็ให้การต้อนรับผมเป็นอย่างดีส่วนน้องฟาง บาดแผลบนร่างกายเริ่มดีขึ้นแล้ว สภาพจิตใจก็ได้รับ

ตัวปัญหาอย่างผมเงยหน้าขึ้น แม้ไม่มีคำว่ายกโทษให้ แต่ผมก็เห็นมันเลือนรางอยู่ในประโยคที่เฟย์พูดเมื่อกี้นี้ “สองแม่ลูกนั่นจะไม่มาสร้างปัญหาให้เฟย์กับน้องฟาง และกริ๊งก็จะไม่มายุ่งกับธามอีกแล้ว ต่อไปนี้ธามจะมีแต่เฟย์กับน้องฟาง”ความจริงคือผมกับกริ๊งเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอเกินไปกว่าเพื่อนหรือพี่น้องที่รู้จักกันมานาน แต่อย่างไรก็ตาม ผมก็ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในชีวิตแล้วสร้างความรำคาญให้เฟย์กับน้องฟางไม่ได้“ธามจะมีใครก็เรื่องของธาม แค่อย่าปล่อยให้คนของธามมาระรานเฟย์กับลูกก็พอ”“ไม่ว่าเฟย์จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ตลอดหลายปีที่เราห่างหายจากกันไป ธามไม่เคยมีใคร ไม่เคยนอนกับใคร ตั้งแต่ธามมีเฟย์”แทนที่จะได้เห็นแววตาซาบซึ้ง แต่กลับถูกแฟ้มเอกสารปาใส่ แถมยังโดนไล่ออกจากห้อง ต่างจากพินันท์ที่เฟย์แทบจะเอาเกี้ยวมาหามออกไปส่งมันนี่ประธานบริษัทน่ะเว้ย!ผมเดินไปหยุดอยู่หน้าลิฟต์ ตั้งใจขึ้นไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องทำงาน คิดไว้ว่าตอนเที่ยงค่อยลงมาชวนแม่น้องฟางไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน ทว่าฟิวส์เกือบขาดเมื่อเห็นใครบางคนหันมองมาทางผมพร้อมทั้งยิ้มให้“มาที่นี่อีกทำไม ผมว่าผมพูดชัดเจนแล้วนะว่ากร

คนที่ยังอยู่ในชุดสาวออฟฟิศถึงกับตาโตเมื่อเห็นของที่ผมซ่อนไว้ท้ายรถ “อะไรกันเนี่ยธาม”“ให้เฟย์”“ไม่เอาอ้ะ แพงขนาดนี้เฟย์รับไว้ไม่ได้หรอก หมดนี่เป็นล้านเลยมั้ง ไปซื้อมาได้ยังไง สิ้นเปลืองอ้ะธาม”ปากบ่นว่าสิ้นเปลืองก็จริง แต่เฟย์มองถึงกระดาษสีส้มสีดำที่วางเกลื่อนอยู่ท้ายรถไม่วางตา มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าแม่น้องฟางถูกใจกระเป๋าและข้าวของพวกนี้มากแค่ไหน“ไม่เปลืองหรอกน่า นานๆ ทีซื้อ อีกอย่างกระเป๋าพวกนี้ในอนาคตอาจขายได้กำไรก็ได้นะ” ที่ซื้อให้ไม่ใช่เพราะหวังให้เฟย์เก็บไว้เก็งกำไรอะไรหรอก แค่อยากให้ได้ใช้ ผมสังเกตตลอดแหละว่าเฟย์เป็นยังไง มีชีวิตแบบไหน ซึ่งก็ไม่ได้แย่อะไร กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า เฟย์ก็เลือกใช้ตามความเหมาะสมได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็อยากซื้ออะไรให้เฟย์บ้าง “ส่วนนี่ของน้องฟาง”“เสื้อผ้าน้องฟางก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ ธามไม่น่าสิ้นเปลืองเลย น่าจะเก็บเงินไว้เผื่อมีเรื่องฉุกเฉินที่ต้องใช้” เฟย์เปิดถุงกระดาษดูแล้วก็ไม่วายบ่นผมอีกรอบ“นี่เฟย์ลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าพ่อน้องฟางน่ะลูกชายคนเดียวของเจ้าสัวธนัสนะ แค่นี้น่ะ ขนหน้าแข้งธามไม่ร่วงหรอกน่า” ตระกูลเขารวยติดหนึ่งในสิบอันดับ