All Chapters of Friend With Benefits รักระหว่างเพื่อน : Chapter 31 - Chapter 40

แต่หัวใจผมกลับสั่งให้ทำอีกอย่าง คว้าโอกาสนี้ไว้ คว้ามันไว้ธาม“ท่านประธานครับ อีกครึ่งชั่วโมงเราต้องเดินทางไปที่ร้านอาหารแล้วนะครับ”เสียงของพิทักษ์กระชากผมให้หลุดจากภวังค์ ผมละสายตาจากเจ้าของร่างบอบบางที่กำลังก้าวย่างเดินเข้าไปในห้องผู้จัดการแผนกการเงินอย่างแสนเสียดาย“อืม อาบันลือกลับหรือยัง”“ยังครับ น่าจะอีกสักพัก”เย็นนี้ผมมีนัดดินเนอร์กับมิสเตอร์โรเบิร์ต คู่ค้าที่เป็นพันธมิตรกันมานานตั้งแต่สมัยรุ่นเจ้าสัวธนัส เราไม่ได้นัดกินข้าวเพราะเรื่องงาน หากแต่เป็นการร่วมโต๊ะในฐานะเพื่อน“บอกอาบันลือเรื่องที่ผมชวนไปดินเนอร์กับมิสเตอร์โรเบิร์ตแล้วใช่ไหม” ด้วยว่าการเดินทางมาเยือนประเทศไทยครั้งนี้ของมิสเตอร์โรเบิร์ตไม่ใช่เพราะเรื่องงาน หากแต่เป็นการมาพักผ่อนส่วนตัว การนัดพบปะจึงเป็นไปตามความสะดวกของแต่ละคน ซึ่งแน่นอนว่าถ้าผมไม่ติดงานก็สะดวกอยู่แล้ว ส่วนบันลือที่มีพิทักษ์มาช่วยแบ่งเบาภาระก็ยิ่งไม่ติดปัญหาหากจะออกไปแฮงเอาต์ตามประสาหนุ่มโสด“คุณบันลือติดธุระ แจ้งว่าไปด้วยไม่ได้ครับ”“ธุระ?” เท่าที่คุยกันเมื่อเช้า อาบันลือบอกว่าวันนี้ว่างนี่นา“พอดีว่าต้องดูแลหลานสาวน่ะครับ แม่เด็กติดงาน”หลานสาว

"นั่งสิ" ผมบอกกับผู้หญิงที่พึ่งก้าวขาเข้ามาในห้อง เฟย์มองมาที่ผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยข้อกังขา"ธามให้เฟย์มาที่นี่เพราะเรื่องงานจริงๆ ใช่ไหม"คำถามแรกที่เฟย์เอ่ยทำให้ผมนิ่งไป แต่เพียงไม่กี่วินาที ผมก็เผยรอยยิ้มให้คนตรงหน้าได้เห็น "ถ้าบอกว่าใช่ เฟย์จะเชื่อไหม""ไม่เชื่อ ธามเป็นผู้บริหาร ไม่มีผู้บริหารที่ไหนหรอกจะลงมาคุมไซต์งานก่อสร้างด้วยตัวเอง ธามคิดจะทำอะไรกันแน่""ทำหน้าที่ของธามไงเฟย์ หน้าที่ที่จะพาองค์กรก้าวไปข้างหน้า ขยายพันธมิตร สร้างกำไรให้บริษัท ลาลิลมีที่ดินสวยๆ หลายผืน แต่ไม่มีทุนมากพอที่จะทำประโยชน์จากมัน ส่วนทีกรุปมีทุน ทุนที่พร้อมจะต่อยอด""ไม่ว่าเหตุผลของธามคืออะไร ขอให้ธามรู้ไว้ อย่าบีบเฟย์ให้มาก อย่าคิดว่าตัวเองเป็นผู้บริหารแล้วจะทำอะไรก็ได้ ถึงเฟย์จะเป็นแค่พนักงาน เฟย์ก็พร้อมจะเลือกทางเดินใหม่ให้ตัวเองถ้าถูกบีบจนไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ"พนักงานระดับปฏิบัติการเดินสะบัดตูดออกจากห้องไปแล้ว ส่วนผมซึ่งเป็นถึงประธานบริษัทได้แต่นั่งถอนหายใจ คิดไม่ตกว่าควรทำยังไงดี การเดินเกมครั้งนี้ผมพลาดจนไม่น่าให้อภัย"อาบันลือ เข้ามาหาผมหน่อย" จริงอยู่ที่บันลือไม่มีครอบครัว แต่ประสบการณ์เ

กับเฟย์ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามล้วนไม่ง่าย ผมพยายามหาจังหวะดีๆ มาหลายวันเพื่อคุยเรื่องน้องฟาง ทว่าสุดท้ายผมก็ไม่กล้าเอ่ยปากออกไป ทำได้แค่แอบไปหาลูกหลังเลิกเรียนระหว่างที่เฟย์ยังไม่ถึงบ้าน ซึ่งการที่ได้อยู่กับลูกมันก็ดี แต่ผมคงยอมให้เป็นอย่างนี้ตลอดไปไม่ได้นั่นลูกผมนะ ไม่ใช่ชู้รักที่ต้องลักลอบพบหน้ากัน!แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าควรเริ่มคุยเรื่องนี้กับเฟย์ยังไง เพราะแค่เห็นสายตาไม่พอใจที่เฟย์มองมา ปากที่กำลังอ้าก็หุบลงแล้ว“เรียกเฟย์มา มีอะไรเหรอธาม”ความจริงก็เรียกมาเพื่อคุยเรื่องน้องฟางนั่นแหละ แต่พอเห็นหน้าเฟย์ ความกล้าที่รวบรวมมาได้ก็พังทลายลงในพริบตา ผมได้แต่ถอนหายใจแล้วผายมือเชิญให้เฟย์นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะทำงานตัวใหญ่“นั่งสิเฟย์” ไม่ได้คุยเรื่องลูก ได้นั่งมองหน้าแม่ก็ยังดี “เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม ธามเลี้ยง”“ขอโทษนะ แต่เฟย์ไม่สะดวก” คำตอบแบบนี้ สายตาแบบนี้ เป็นสิ่งที่ผมคิดเอาไว้อยู่แล้ว “ธามมีอะไรจะคุยกับเฟย์อีกหรือเปล่า เฟย์ยังมีงานค้างอยู่น่ะ ต้องรีบทำให้เสร็จ”“เอางานมาทำที่นี่สิ ธามมีรายละเอียดเกี่ยวกับโปรเจกต์เกาะไข่หงส์อยากคุยด้วย” ในเ

“เฟย์ คุยกันหน่อยสิ”คราวนี้ประธานทีกรุปไม่ได้ให้คนมาตามฉันไปพบ แต่ธามมาหาฉันเองถึงห้องทำงาน ไม่รู้หรอกว่ามาด้วยเรื่องอะไร แต่ฉันเป็นพวกคำไหนคำนั้น ในเมื่อรับปากกับว่าที่เมียของธามไปแล้ว ฉันก็จะทำตามอย่างที่เคยให้คำมั่น“ขอเป็นเรื่องงานนะ เรื่องอื่นไม่คุย”“เรื่องน้องกริ๊ง ธามกับกริ๊งเราไม่ได้เป็น..”“บอกแล้วไงว่าคุยแค่เรื่องงาน เรื่องอื่นไม่คุย”“ธามแค่จะบอกเฟย์ว่าธามกับกริ๊งเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ธามไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น”ครั้งหนึ่งธามก็เคยบอกคนอื่นเหมือนกันว่าฉันกับมันแค่เพื่อน แต่เบื้องหลังคือเสียงครางค่ะ เพื่อนกันมันส์ดี เอากันทุกวัน แต่ป่าวประกาศว่าอีเฟย์คนนี้คือเพื่อนสนิท คงไม่ต่างจากตอนนี้ที่ธามบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับยายกริ๊งแต่ถึงธามจะพูดจริงแล้วยังไง ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันซะหน่อย หน้าที่ของฉันคือทำงานตามคำสั่ง ไม่ได้มีหน้าที่ต้องมารับรู้ว่าใครเป็นอะไรกัน หรือใครเอากับใคร เอากันท่าไหน แตกไปกี่น้ำแล้ว ฉันไม่อยากรู้“รับทราบค่ะท่านประธาน ดิฉันทราบแล้วว่าท่านกับคุณกริ๊งไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าท่านไม่มีธุระอะไรกับดิฉันแล้ว ขอความกรุณาคืนเวลาให้ดิฉันด้วยค่ะ ดิฉันมีงานต้องทำ”“

หลายวันแล้วที่พ่อไม่ได้มาหา เด็กหญิงเปรมาถามหาพ่อทุกวัน จากที่เคยเป็นเด็กร่าเริงก็กลับกลายเป็นว่าลูกสาวฉันซึมลงจนน่าเป็นห่วง“พรุ่งนี้หยุด เราไปเที่ยวสวนสัตว์กันดีไหมคะน้องฟาง” ส่วนฉันก็พยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่“ชวนคุณพ่อไปได้ไหมคะ น้องฟางอยากไปเที่ยวสวนสัตว์พร้อมหน้าคุณพ่อคุณแม่”แววตาของลูกที่มองมาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ทั้งยังมีน้ำใสเอ่อคลออยู่ในดวงตาไร้เดียงสา ฉันไม่อยากให้ธามไปด้วย กลัวเหลือเกินว่าหากพ่อลูกได้ใกล้ชิดกันจะสร้างความผูกพันจนยากจะแยกหากถึงเวลาที่ต้องจาก กระนั้นก็ไม่อาจทำร้ายหัวใจดวงน้อยของลูกโดยการพูดออกไปว่าไม่ได้“ไม่แน่ใจว่าธาม เออ.. พ่อน้องฟางจะว่างไหม เดี๋ยวแม่เฟย์ถามพ่อธามให้แล้วกันนะคะ” เท่านั้นแววตาที่เคยหม่นเศร้าก็สุกใสขึ้นมาราวกับมีใครเอาตะเกียงไปใส่ไว้ในนั้น ฉันเห็นแล้วยิ่งเป็นกังวล กลัวเหลือเกินว่าในอนาคตน้องฟางต้องเสียใจหากพ่อมีครอบครัวใหม่ที่ต้องดูแลจนไม่อาจมาเจอหน้าได้บ่อยๆฉันส่งน้องฟางเข้านอนก่อนออกมาโทร. หาธามที่สวนหน้าบ้าน แต่พอเห็นว่าใครที่ยืนเกาะรั้วอยู่จึงตัดสายที่ยังไม่มีใครรับแล้วเก็บสมาร์ตโฟนเข้ากระเป๋า“มาหาลุงบันลือเหรอ”“มาหาลูก