ลานจอดรถใต้ดิน Nc 18+

จูบที่รุนแรงและเอาแต่ใจสิ้นสุดลง แต่ความกดดันในบรรยากาศกลับยิ่งเพิ่มสูงขึ้น หมอศรันย์ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าอาบน้ำตาของเด็กสาวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งหงุดหงิดและมีความต้องการบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้

"ขึ้นรถ" เขาออกคำสั่งเสียงต่ำ น้ำเสียงนั้นเหมือนจะรำคาญเธอเต็มที

"ค่ะ"

พระพายเดินไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุอก หมอศรันย์ก้าวตามขึ้นมาประจำที่คนขับ เขาไม่ได้ออกรถไปไหน แต่กลับถอยรถเข้าไปยังมุมอับที่สุดของลานจอดรถชั้นใต้ดิน ซึ่งแสงไฟส่องมาไม่ถึง แผ่นกระจกฟิล์มดำสนิทกลายเป็นกำแพงกั้นโลกภายนอกออกไปในทันที เครื่องยนต์ยังคงทำงานส่งเสียงแผ่วเบา แต่ภายในรถกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด

"พี่หมอ... พายขอโทษ"

"เงียบซะพาย ฉันเคยบอกแล้วให้เธอเรียกฉันว่าคุณหมอ ถ้าเธอยังดื้อที่จะพูดชื่อฉันอีกคำเดียว ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่"

“พะ…พาย”

“ฉันบอกให้เงียบ! เสียงเดียวที่เธอจะส่งออกมาได้ คือเสียงคราง เก็บเสียงของเธอไว้ครางจะดีกว่า”

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดปรับเบาะฝั่งผู้โดยสารให้เอนลงจนสุด ก่อนจะแทรกตัวข้ามคอนโซลกลางมาทาบทับร่างเล็กไว้ แรงกดทับจากร่างกายกำยำทำให้พระพายเผลออุทานออกมาเบาๆ แต่ก็ถูกปิดปากด้วยจูบที่ร้อนแรงกว่าเดิม

"อะ! อื้ออ~~"

คราวนี้มันไม่ใช่แค่จูบสั่งสอน แต่มันคือจูบที่จาบจ้วงและหิวกระหาย ลิ้นร้อนพัวพันหยอกล้อจนคนใต้ร่างครางอื้ออึงในลำคอ มือหนาของหมอศรันย์รวบข้อมือทั้งสองข้างของพายไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนักศึกษาที่ขัดหูขัดตาเขามาตลอดทั้งวัน

"อ๊ะ... พี่หมอ"

เขาละริมฝีปากลงมาที่ลำคอระหง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของวัยสาวปลุกปั่นอารมณ์ดิบในตัวศัลยแพทย์ผู้สุขุมให้เตลิดเปิดเปิง หมอศรันย์ฝังใบหน้าลงกับซอกคอขาว กดจูบและดูดดึงอย่างแรงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบเข้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาต้องการตีตรา... ต้องการย้ำเตือนว่าต่อให้ต่อหน้าคนอื่นเธอจะเป็นแค่ใครก็ได้ แต่ในยามนี้ เธอเป็นของเขาแค่คนเดียว

"อื้อ... อย่าค่ะ พายเจ็บ"  พระพายพยายามเบี่ยงคอหนี แต่นั่นกลับเปิดโอกาสให้เขาซุกไซ้ได้ถนัดขึ้น

"เจ็บสิจะได้จำ... จะได้ไม่กล้าขัดคำสั่งฉันอีก" 

เสียงทุ้มแหบพร่าครางชิดผิวเนื้อนุ่ม มือหนาเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสอดเข้าไปบีบเค้นทรวงอกอวบอิ่มผ่านบราเซียตัวบาง ปลายนิ้วชี้ประสานกับนิ้วหัวแม่มือบดบี้ขยี้ปลายถัน สลับกับการบีบขย้ำสองเต้าจนเนื้อล้นออกมาตามง้ามมือ ความรู้สึกซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างจนขาเรียวเริ่มเบียดเสียดเข้าหากันแน่น ความรู้สึกซาบซ่านจะแทบจะทนไม่ไหว เธอส่งเสียงครางดังลั่นแต่อีกคนไม่แม้แต่จะฟัง

"อ๊ะ..อื้อออ..พี่หมอ~~"

หมอศรันย์ไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้เข่าแยกเรียวขาของเธอออกกว้าง ก่อนจะสอดมืออีกข้างเข้าไปใต้กระโปรงพลีทสั้น สัมผัสถึงความเนียนละเอียดของต้นขาด้านใน และเลื่อนขึ้นสูงจนถึงจุดอ่อนไหวของร่างกาย

"พี่หมอ~~อื้มมม"

ปลายนิ้วกลางสอดเข้าไปในช่องแคบ คนตัวเล็กที่กำลังถูกรังแกร้องออกมาเสียงหลง จังหวะที่เขาขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ ช่องรักที่คับแคบบีบรัดนิ้วร้ายจนเสียงดังตุบๆ

"พาย... เธอรัดฉันแน่นไปหมด"

ปลายนิ้วหัวแม่มือร้ายกาจเริ่มรุกล้ำหนักขึ้นเรืื่อยๆ สัมผัสกับติ่งเนื้ออ่อนไหวกลางกายสาว เขาค่อยๆบดขยี้ปุ่มกระสันนั้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง พระพายแอ่นสะโพกรับสัมผัสนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม  เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกมาไม่ขาดสาย เมื่อนิ้วเรียวเริ่มขยับเข้าออกเร็วและถี่ขึ้น

"อ๊ะ อ๊ะ อื้อ~ สะ..เสียวค่ะ"

"จ๊วบๆๆ"

"อา... พี่หมอ... พายไม่ไหวแล้ว"

"จำไว้นะพาย... สถานะของเธอมีไว้เพื่อตอบสนองฉันในที่แบบนี้เท่านั้น"  

เขาถอนใบหน้าขึ้นมาจากอกอวบ ขยับเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากที่เผยอออกก่อนจะมอบจูบที่ลึกซึ้งให้ดธออีกครั้ง ขณะที่มือข้างล่างยังคงทำหน้าที่ปรนเปรอจนเด็กสาวแตะขอบสวรรค์ในอ้อมกอดของเขา น้ำรักสีใสไหลออกมาพร้อมกับร่างเล็กที่กระตุกเกรง สีหน้าที่ออดอ้อน ทำเอาคนที่เป็นฝ่ายรุกถึงกับอารมณ์พุ้ง คิ้วเรียวสวยขมวดชนกันในขณะที่เขาขยับนิ้วมือพร้อมกับน้ำสีใสที่ไหลออกมาไม่หยุด ริมฝีปากเล็กกัดเม้มกันจนห่อเลือด 

"อ๊ะ...อ้าส์"

เสียงหอบหายใจโรยรินซบลงบนอกแกร่ง หมอศรันย์มองภาพนั้นด้วยสายตาที่วูบไหวเพียงครู่เดียว  

“พะ... พี่หมอ”

พระพายเผลอเรียกชื่อเขาออกมาด้วยความลืมตัว ขณะที่ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงมาอย่างดุดันอีกครั้ง ลิ้นร้อนตักตวงน้ำหวานจากโพรงปากเล็กอย่างหิวกระหาย ใบหน้าหล่อโน้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวกรุ่นของเธออีกครั้ง กลิ่นกายสาววัยสิบเก้าที่ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขาจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

"จ๊วบ..."

เสียงดูดดึงผิวเนื้อดังระงมไปทั่วรถที่เงียบสงัด หมอศรันย์ขบเม้มซอกคอขาวจนเกิดรอยแดงจัดช้ำเลือด เขาจงใจฝากฝังรอยรักนี้ไว้ให้พ้นขอบเสื้อนักศึกษา เพื่อเป็นตราประทับว่าเธอเป็นของใคร

“พี่หมอ... ฮึก แล้ว... แล้วหมอนลินล่ะคะ” พายถามเสียงสั่นพร่าขณะที่เสื้อนักศึกษาถูกกระชากกระดุมจนหลุด

 “ธะ... เธอรอพี่อยู่บนห้องไม่ใช่เหรอ”

หมอศรันย์ชะงักไปครู่เดียว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนพายหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

“ไม่ใช่เรื่องของเธอที่จะมาถามถึงคนอื่น ...” เขาเค้นเสียงต่ำ 

“หน้าที่ของเธอคือทำตามคำสั่งฉัน และรับผิดชอบสิ่งที่เธออยากได้นักหนา... ไม่ใช่หรือไง?”

พูดจบ มือหนาก็สอดเข้าไปบีบเค้นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เขาบดขยี้ปลายนิ้วลงบนยอดอกสีหวานผ่านบราเซียตัวบางจนพระพายแอ่นอกครางกระเส่า จังหวะเดียวกับเขาโน้มตัวลงต่ำก่อนจะแตะปลายลิ้นร้อนลงไปที่ปลายถัน พระพายสะดุ้งสุดตัว อกอวบอิ่มที่กำลังถูกดูดกินแอ่นรับสัมผัสนั้นด้วยความเสียวซ่าน

“อ๊า... พี่หมอ พายเจ็บ”

“เจ็บสิจะได้จำ อะไรควรพูด ไม่ควรพูด”

เขาผละมือไปปลดอาภรณ์ชิ้นล่างของเธอออกอย่างรวดเร็ว จนร่างเปลือยเปล่าท่อนล่างปรากฏแก่สายตา หมอศรันย์ไม่รอช้า เขาใช้นิ้วเรียวที่เคยจับมีดผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วน สอดแทรกเข้าไปในจุดอ่อนไหวที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหวานอีกครั้ง

"จึก!!"

“อื้อออ!”  

พายสะดุ้งสุดตัวขาเรียวเกร็งจิกไปกับเบาะหนัง นิ้วของเขาขยับเข้าออกด้วยจังหวะที่รัวเร็วและลึกซึ้งจนเธอหายใจไม่ทัน

“อา... พี่หมอ... พอเถอะค่ะ พาย... พายจะขาดใจ”

“ยังพาย... มันเพิ่งเริ่ม”

หมอศรันย์จัดการกับกางเกงของตัวเองอย่างเร่งรีบ ก่อนจะจ่อแก่นกายขนาดใหญ่และยาวที่ขยายตัวจนสุดกำลังลงที่ปากทางรักที่ยังคับแน่น เขาไม่ได้ออมแรงหรือให้เวลาเธอปรับตัวแม้แต่น้อย ความเป็นตัวตนที่แข็งขืนถูกกระแทกเข้าไปรวดเดียวจนมิดลำ

“อึก... ฮึก! จะ เจ็บ... พายเจ็บ!”  

ใบหน้าจิ้มลิ้มเหยเกด้วยความจุก น้ำตาไหลพรากเมื่อความใหญ่ของแก่นกายรุกล้ำเข้าไปจนถึงส่วนลึกที่สุด ร่างเล็กสั่นคลอนตามแรงอารมณ์ที่หมอหนุ่มโถมเข้าใส่

"อ๊ะ อ๊ะ อื้อ  พะ..พี่หมอ บะ เบาลงหน่อย"

"หยุดพูด!! ใช่ว่าไม่เคยโดน..อย่าทำให้ฉันเสียอารมณ์..อ่าส์~"

"ตับ ตับ ตับ!!"

หมอศรันย์ไม่ฟังเสียงทัดทาน เขาขยับกายเข้าออกด้วยจังหวะที่ดุดันและหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนไปมาในพื้นที่จำกัด แรงเหวี่ยงทำให้รถทั้งคันโยกคลอนตามจังหวะกามอารมณ์ มือหนาข้างหนึ่งบีบเค้นซาลาเปาคู่งามอย่างรุนแรง ส่วนอีกข้างจับยึดสะโพกมนไว้มั่นไม่ให้เธอหนีไปไหนได้

“อืม... พาย... เธอรัดฉันแน่นไปแล้ว”

"ซี้ดดด..อ่าส์"

"ตับ ตับ ตับ!!"

 หมอหนุ่มกัดฟันกรอด ซุกหน้าลงกับอกอิ่มพร้อมกับเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีก

“อ๊ะ... อ่า... พี่หมอ... พายไม่ไหว... พายจะตายแล้ว”

"โอ้วววว..อ่าส์"

"ตับ ตับ ตับ!!"

"พร้อมกัน!!"

“อ๊ะ..อร้าย..!../อ้าาาส์...”

พระพายหวีดร้องออกมาเมื่อความเสียวซ่านพุ่งทะลุขีดจำกัด ช่องทางรักตอดรัดสิ่งที่อยู่ในตัวรัวถี่ จนหมอศรันย์ครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขาโถมกายเข้าใส่เป็นครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรงจนร่างเล็กแทบลอยเด่น ก่อนจะปลดปล่อยลาวาอุ่นร้อนเข้าไปจนล้นทะลักไหลออกมาด้านนอก

"อ้าส์~~"

เขาทิ้งน้ำหนักตัวซบลงบนอกบาง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ขณะที่พายนอนนิ่งขึงไปกับเบาะ ร่างกายสั่นระริกและจุกเสียดไปหมดทั้งช่วงล่าง

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน หมอศรันย์ผละตัวออกแล้วจัดการใส่เสื้อผ้าของตนเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

“จัดเสื้อผ้าของตัวเองซะ แล้วตามขึ้นไปข้างบน” เขาพูดเสียงนิ่งขณะติดกระดุมเสื้อ 

"แล้วหมอนลินละคะ?"

“หมอนลินกลับไปแล้ว... แต่โทษของเธอที่ทำตัววุ่นวายคืนนี้ ฉันยังชำระไม่หมด ” 

"พะ..พี่หมอ"

"รอยดูดที่คอ ไม่ต้องหาอะไรมากลบ ปล่อยมันไว้แบบนั้น"

"แต่พรุ่งนี้พายมีเรียนนะคะ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้มันคงจะดูไม่ดี"

"เธอมีสิทธิ์แค่ทำตามคำสั่ง มีสิทธิ์ที่จะเถียงฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ขึ้นห้อง โรงจอดรถคนผ่านไปมา ฉันไม่สะดวก!"

สายตาที่เขามองมายังรอยแดงที่คอของเธอไม่มีความสงสารมีเพียงความสะใจที่ได้ตีตราความเป็นเจ้าของในความมืด... ที่ที่ไม่มีใครเห็น