จูบคนอื่นต่อหน้าต่อตา

@1 ชั่วโมงต่อมา

สายตาที่เย็นชาของหมอศรันย์จ้องมองร่างเล็กที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง หลังจากบทเพลงรักที่รุนแรงสิ้นสุดลง เธอสลบคาอกไป และตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาสองทุ่มครึ่ง เขาไม่ได้โอบกอดหรือปลอบโยน แต่กลับลุกขึ้นจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พรุ่งนี้ลินจะมาที่นี่...”

น้ำเสียงราบเรียบนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของพระพาย เขาเอ่ยเรียกชื่อนั้น น้ำเสียงช่างแตกต่างกันกับเวลาเรียกชื่อเธอ

“ฉันมีธุระต้องคุยกับเขา และเธอ... ห้ามออกมาจากห้องนอนนี้เด็ดขาด ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร ห้ามส่งเสียง ห้ามทำให้ลินรู้ว่าเธออยู่ที่นี่”

“พี่หมอจะให้พายซ่อนตัวเหมือนเป็นหนูในรูเหรอคะ?”

พระพายถามเสียงสั่นพร่า เธอเป็นแค่คนในความลับ เขาปกปิดเธอไว้ในห้องนอนนี้ ในขณะเดียวกันเขาจะอยู่กับผู้หญิงอีกคนในพื้นที่เดียวกัน ความสำคัญมันต่าง หนึ่งคนอยู่ในความลับ อีกคนเขาพร้อมจะเปิดเผยตัวตน

“ก็แล้วเธออยู่ในฐานะอะไรที่ฉันต้องเปิดเผยล่ะ?” เขาปรายตามองอย่างเหยียดหยาม

“อย่าลืมเงื่อนไขของเราพระพาย... เธอเป็นแค่คนในความลับ และความลับมันไม่ควรมีตัวตนต่อหน้าผู้หญิงที่ฉันกำลังจะเลือกเข้ามาในชีวิตจริงๆ”

"หึ...พี่เลือกเธอสินะ"

"ฉันพูดชัดเจนทุกคำ เธอมีการศึกษาพอที่จะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด"

เหมือนถูกแทงด้วยมีดคมๆนับสิบเล่ม คำพูดของเขามันช่างทำร้ายหัวใจเธอให้ช้ำเลือดช้ำหนองเสียจริง ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากมีใคร แค่คนที่เขาเลือกมันไม่ใช่เธอ

@เช้าวันรุ่งขึ้น

พระพายถูกกักขังอยู่ในห้องนอนกว้างภายใต้ความเงียบงันที่น่าอึดอัด เธอได้ยินเสียงกริ่งหน้าห้อง และเสียงฝีเท้าของคนที่เธอจำได้ดี... "หมอนลิน"

"รอนานไหมคะศรันย์ เห็นโทรหาลินหลายสาย มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ พอดีรถติดมากเลย"

"ไม่นานครับ แค่ใจร้อนอยากเจอ"

"อืม..วันนี้มาแปลกนะคะ มีอะไรหรือเปล่า"

"ขอโทษนะลิน"

"อื้ออ"

พระพายแอบแง้มประตูห้องนอนออกเพียงนิดเดียวด้วยหัวใจที่สลาย ภาพที่เห็นตรงหน้าคือหมอศรันย์ที่ยืนอยู่กลางห้องรับแขกกับหมอนลิน ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แต่สิ่งที่ทำให้พายแทบหยุดหายใจ คือจังหวะที่หมอศรันย์โน้มตัวลงไป... เขาบรรจงจูบที่ริมฝีปากของหมอนลินอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล

มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม... จูบที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้พระพายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"อึก อึก ทำไม..ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย"

พระพายทรุดตัวลงพิงบานประตู น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไร้เสียง เธอเข้าใจแล้ว... รักที่เธอเพียรพยายามตามจีบเขามาหลายปี ความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่เกิดขึ้นในห้องนี้ มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา มันเป็นเพียงความใคร่และการแสดงอำนาจ แต่กับผู้หญิงอีกคน... เขาพร้อมจะให้เกียรติและมอบหัวใจให้ ภาพทุกอย่างตอกย้ำคำตอบที่ชัดเจนว่าคนที่เขารักคนนั้นมันไม่มีทางเป็นเธอ

@หลังจากหมอนลินกลับไป

หมอศรันย์เปิดประตูห้องนอนเข้ามาด้วยท่าทีเรียบเฉย เขาเห็นพระพายนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นห้อง ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น? ไม่พอใจเหรอ ที่ฉันขังเธอไว้ในห้องนี้” เขาถามเสียงนิ่ง

พระพายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความสดใสที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น

“พายเห็นหมดแล้วค่ะ... เห็นทุกอย่างที่พี่หมอทำกับเขา”

“เห็นแล้วก็ดี จะได้รู้ฐานะตัวเองไว้ ว่าใครคือตัวจริง ใครคือตัวสำรอง”

"ระหว่างเราคืออะไรคะ ที่พี่ทำกับพายมันคืออะไร"

"ความผิดพลาด..." เขาตอบอย่างไม่ลังเล

"คำตอบนี้ฉันย้ำกับเธอหลายต่อหลายครั้งเธอลืมไปแล้วหรือไง"

“ไม่ลืมค่ะ พายจำได้ดี"

"จำได้ก็ดีจะได้ไม่ต้องล้ำเส้นอีก"

"พายขอถามอะไรเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ..”

พระพายสูดหายใจเข้าลึกๆคำถามที่ไม่ได้อยากรู้คำตอบ เพราะคำตอบนั้นมันอาจจะทำให้เธอเจ็บสาหัสราวกับคนที่กำลังจะสิ้นใจก็เป็นได้

“ถ้าสำหรับพาย... มันคือเรื่องผิดพลาดที่พี่หมอไม่อยากจดจำ แล้วกับหมอนลินล่ะคะ พี่หมอรู้สึกไปมากแค่ไหน?”

หมอศรันย์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ฆ่าพระพายให้ตายทั้งเป็น

“ลินคือคนที่มีค่าพอที่ฉันจะปกป้อง... แต่เธอคือคนที่ฉันต้องปกปิด พาย... ความรู้สึกมันต่างกัน..ฉันบอกเธอได้แค่นี้แหละ”.

ประโยคเดียว.. ที่ทำให้พระพายยกธงขาวขอยอมแพ้ให้กับทุกอย่าง

"ขอบคุณนะคะที่พูดตรงๆ"

เธอไม่ร้องไห้ออกมาให้เขาเห็นอีกต่อไป พระพายลุกขึ้นช้าๆ รวบรวมแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเดินไปหยิบกระเป๋าผ้าของตัวเอง เธอไม่ได้พูดอะไรต่อแม้แต่คำเดียว ไม่มีการตัดพ้อ ไม่มีคำลา

เธอเดินผ่านหน้าหมอศรันย์ไปราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ สายตาที่เคยมองเขาด้วยความรักจนสุดหัวใจ บัดนี้มันเหลือเพียงความว่างเปล่าที่แสนเย็นชา

“จะไปไหน?”

เขาคว้าแขนเธอไว้ตามสัญชาตญาณ พระพายสะบัดแขนออกเบาๆ โดยไม่หันไปมอง

“ไปอยู่ในที่ที่พายไม่เป็นความผิดพลาด ของใคร... ขอบคุณสำหรับยาของพี่หมอนะคะ แต่มันไม่ได้รักษาไข้พายเลย... มันแค่ทำให้พายรู้ว่า พายควรจะตายไปจากชีวิตพี่จริงๆเสียที”

"เธอหมายความว่ายังไง"

พระพายไม่ตอบอะไร เธอเพียงเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หมอศรันย์ยืนนิ่งอยู่ในความเงียบ ความรู้สึกวูบโหวงอย่างรุนแรงพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในเมื่อเธอพาผู้ชายขึ้นห้อง เขาเองก็ไม่ผิดอะไรหากจะพาผู้หญิงอีกคนเข้ามา ทุกสิ่งที่ทำไปก็เพื่อตอกย้ำให้เธอรู้ว่าที่เธอทำมันทำให้เขาไม่พอใจขนาดไหน แต่ชัยชนะที่เขาได้ขยี้หัวใจเธอจนแหลกละเอียด... ทำไมมันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เสียเอง