บทที่ 5/4 ระเบิดอารมณ์

วันต่อมา เฟื่องลดาตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกตั้งแต่ตีห้ามาอาบน้ำแต่งตัวและเก็บกระเป๋าเตรียมเดินทางไปหัวหิน กายอรชรค่อนข้างผอมบางน้ำหนักหล่อนลงเยอะมากจากเกือบห้าสิบสองเหลือสี่สิบหก เกิดจากความเครียด นอนน้อย กินน้อย นอนดึกตื่นเช้าทำงานเสริมและอ่านหนังสือหนัก สภาพแบบนี้ถ้าเจ้จอยเห็นเข้าคงจะตกใจ เพราะล่าสุดที่เจอกันตอนหลังคลอดหล่อนตัวอวบมีน้ำมีนวลกว่านี้มาก สาเหตุที่เฟื่องลดาไม่ค่อยติดต่อเจ้จอย ส่วนหนึ่งเพราะหล่อนกลัวถูกเกลียดเรื่องทิ้งลูก แต่เจ้ไม่เกลียดคงเพราะ… เอยขอไว้

เฟื่องลดาลงรองพื้นหนักมือมากกว่าทุกวัน เขียนคิ้ว ทาปากเล็กน้อยก่อนจะลงไปช่วยงานในครัวเหมือนอย่างทุกเช้า ทว่าระหว่างทางเดินก็ตกใจที่เห็นคุณนายแขไขกำลังนั่งจิบชากับลูกชาย

“คุณแข กลับมาตั้งแต่ตอนไหนเหรอคะ”

“เมื่อกี้นี้เอง เก็บกระเป๋าเสร็จหรือยัง เธอต้องไปให้ถึงก่อนเที่ยงนะ” ท่านวางแก้วชาลงปรายสายตามามอง เปลี่ยนเรื่องคุยราวกับไม่ต้องการจะพูดถึงเรื่องร้ายแรงที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

“เก็บเรียบร้อยแล้วค่ะ เฟื่องจะไปกับรถตู้บริษัท” มีเสี้ยววินาทีหนึ่งที่เฟื่องลดาแอบมองรณภพ ทว่าใบหน้าเขายังเคร่งขรึม วางมาด และไม่ยอมปรายสายตามามองหล่อนเลยแม้แต่น้อย

เฟื่องลดาก้มหน้ามองลงต่ำซ่อนหยาดน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลรินเสียใจที่ลูกกำลังเอื้อมมือมาทางนี้แต่กลับไม่กล้าเข้าไปกอด เห็น แต่ต้องแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นว่าเขากีดกันตนเองกับลูก

“แต่เลขาฉันบอกว่าจัดที่นั่งกับจำนวนรถครบคนแล้วไม่ใช่เหรอ ได้โทรถามหรือยัง”

“ยังเลยค่ะ ไว้เฟื่องจะโทรถามนะคะ”

“ไม่ต้องโทรหรอก ฉันโทรถามแล้วถึงรู้ว่ารถเต็มแล้วยังไงล่ะ” ท่านมองแววตาตำหนิก่อนจะหันมามองลูกชาย

“วันนี้ภพจะไปดูที่ดินแถวนั้นไม่ใช่เหรอ ให้เฟื่องเขาติดรถไปด้วยหน่อยสิ หรือรถเต็มแล้วเพราะชวนสาวๆ ไปด้วย”

“เปล่าครับ ผมไปคนเดียว แต่ก็ไม่ได้อยากให้ใครบางคนติดรถไปด้วย แค่เจอกันในบ้านไม่กี่นาทียังสะอิดสะเอียน อย่าให้ถึงขั้นร่วมทางกันหลายๆ ชั่วโมงเลย ผมทำใจไม่ได้” อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักคอยจับมือป้อมๆ ไว้เพื่อไม่ให้ตาหนูหันหน้าไปจ๊ะเอ๋หรือเรียกแม่ให้เข้ามาอุ้ม ตาหนูกัปตันงอแง ดื้อทำเสียงจะร้องหาแม่ให้ได้

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแข เฟื่องไปเองได้ หัวหินใกล้แค่นี้เองมีรถไปเยอะแยะค่ะ”

“พูดง่ายเหมือนไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ทั้งที่ฉันมอบหมายงานในส่วนของฉันให้เธอดูแล”

แล้วท่านจะให้ทำยังไง รถบริษัทเต็ม ลูกชายท่านก็ไม่ยอมให้ติดรถไปด้วย เฟื่องลดาเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจในน้ำเสียงและเสี้ยวสายตาไม่พอใจจากท่านจึงขอตัวไปช่วยแม่บ้านทำอาหาร

เฟื่องลดาใจลอย เครียด คิดมากเรื่องงานแล้วก็เรื่องเมื่อวาน

“โอ๊ย…” ร้อนจี๋ หล่อนตกใจรีบสะบัดมืออกมาเพราะป้านงค์ก็ยกหม้อข้าวต้มมาเฉียดหลังมือ

“โทษที ไม่ทันมอง” ป้าแกหันหลังให้เดินถือหม้ออาหารออกไปนอกครัว หลังมือบริเวณที่โดนของร้อนแดงเป็นวงล้อมขึ้นมาแทบจะในทันที เฟื่องลดาเจ็บมากจำเป็นต้องวางมือจากมีดยกขึ้นมามอง

“เจ็บไหมคะคุณเฟื่อง ยมว่าไปพักเถอะนะคะยมทำต่อเอง”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เจ็บมาก พี่ช่วยทำจะเร็วกว่า”

“แต่ผิวแดงมากเลยนะคะ อย่างน้อยก็ไปหายาทาก็ดี ยมไปดูในตู้ยาคุณท่านให้นะคะ” ว่าจบเด็กยมก็รีบวิ่งออกไปจากห้องครัวไม่ฟังคำทัดทาน เฟื่องลดายิ้ม ดีใจที่อย่างน้อยก็รู้ว่ายมไม่ได้เกลียดตน

“หลอดนี้เป็นเจลทาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวก คุณเฟื่องเก็บใส่กระเป๋าไปทำงานด้วยนะคะ ยังมีอีกหลายหลอดยังไม่ได้แกะ”

“จ้ะ ขอบใจมากนะจ๊ะ เราทำอาหารต่อเถอะจะได้ยกออกไป” ยังไม่ทันจบคำก็เห็นป้านงค์เดินเข้ามาทำหน้าทำตาใส่ เร่งให้ทำอาหาร พอทำเสร็จก็เข้ามาแย่งตักใส่จานถือเอาหน้าออกไปเสิร์ฟให้เจ้านาย

“ป้าแกก็นิสัยแบบนี้ คุณเฟื่องอย่าไปใส่ใจเลย เห็นว่ามีคุณภพเข้าข้างก็ไม่เคยกลัวอะไร ยมเองก็โดนด่าทุกวัน”

“ยมเข้ามาทำงานในนี้ได้ยังไงเหรอ”

“ยมมากับแม่ค่ะ แม่ทำงานให้คุณท่านมาก่อนแต่ท่านเสีย ยมรอหลังเรียนจบก็ตั้งใจจะกลับไปอยู่บ้าน ไปหางานทำแถวนั้น”

“คุณแม่ของยมน่าจะเป็นคนใจดีแล้วก็น่ารักมากๆ เหมือนยม เสียดายที่พี่ไม่มีโอกาสได้เจอท่าน” ชวนคุยพลางเก็บของให้เข้าที่เข้าทาง อะไรที่ต้องล้างก็คัดแยกออกไว้โดยมียมเข้ามาช่วยงานอีกแรง

“ยมมาจากต่างจังหวัดค่ะ ขอนแก่น แล้วคุณเฟื่องเป็นคนที่ไหนเหรอคะ ใช่จากกรุงเทพหรือเปล่า”

“อยุธยาจ้ะ เข้ามาเรียนกรุงเทพตอนมหา’ลัย แต่ก่อนอยู่กับคุณยายพอท่านเสียก็เลยไม่มีที่ให้กลับไป ต้องหางานทำอยู่กรุงเทพ”

“เสียใจด้วยนะคะ คุณเฟื่องคงรักคุณยายมาก”

“จ้ะ” ตัดจบแค่นั้นไม่ได้ชวนยมคุยอะไรอีก เฟื่องลดาไม่ได้กินข้าวเช้ากลับขึ้นห้องไปโทรหาเลขาคุณแขไขถึงทราบว่ารถเต็มจริงๆ จะเบียดไปก็ไม่ได้ มีคนขับรถไปเองบ้างแต่ก็ไม่ได้รู้จักอะไรกับเขา สุดท้ายตัดสินใจว่าจะนั่งรถตู้สาธารณะไปหัวหินจึงรีบออกแต่เช้า บังเอิญเห็นคุณแขไขเฟื่องลดาอดเป็นห่วงเรื่องสำคัญไม่ได้

“รีบยกขึ้นเร็วเข้า ฉันอยากไปให้ถึงโรงพยาบาลก่อนท่านตื่น เปลนอนของหลานฉันพับก่อนด้วยนะจะได้ยกขึ้นลงง่ายๆ”

“ขออนุญาตค่ะคุณแข” เฟื่องลดาลากกระเป๋าเข้าไปหาท่าน

“ว่าไงเฟื่อง มีอะไร” ตามองส่วนมือก็ยังสะบัดชี้สั่งเด็ก

“เฟื่องอยากถามอาการท่านเจ้าสัวค่ะ ท่านดีขึ้นบ้างหรือยังคะ”

“ดีขึ้นแล้ว สุขภาพท่านไม่ได้ดีมาตั้งแต่ต้น หมอก็เลยอยากให้นอนพักดูอาการต่ออีกวันสองวัน เธอไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะ”

“ค่ะ แล้ว เอ่อ… ระหว่างช่วงคุณแขดูแลท่านใครจะดูแลหลานเหรอคะ คุณภพกับเฟื่องต่างก็ต้องออกไปทำงานกันทั้งคู่”

“ฉันจะพาหลานไปอยู่ด้วยกันที่โรงพยาบาล มียมไปช่วยด้วย ห้องพักของท่านเจ้าสัวเป็นห้องรับรองพิเศษ กว้างขวาง เป็นส่วนตัว ตาหนูไม่เสี่ยงติดโรคหรือสุขภาพไม่ดีแน่นอน แกเป็นหลานชายของฉัน ฉันจะดูแลแกเต็มที่เธอไม่ต้องกังวล ทำงานให้สนุก พักผ่อนให้สบาย”

“ขอบคุณมากนะคะ ได้ยินแบบนี้เฟื่องก็หายห่วง”

“หายห่วงก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องเครียดคิดมาก ฉันขอโทษที่ดุเธอเมื่อกี้นะ แล้วจะไปหัวหินยังไงจะไปหารถที่หมอชิตเหรอ”

“ค่ะ คุณแขไม่ต้องห่วงนะคะ เฟื่องคำนวณเวลาดูแลน่าจะไปทันก่อนเริ่มสัมมนาบ่ายโมง”

“แต่ฉันว่าไปถึงก่อนสิบ-สิบเอ็ดโมงจะดีกว่า”

“ถ้าอย่างนั้น เฟื่องอยากขอยืมรถคุณแขสักคันได้ไหมคะ เฟื่องจะขับระวัง จะเติมน้ำมันให้ เฟื่องไม่มีรถ ยังไงก็ต้องไปถึงช้า”

“ฉันไม่ได้หวงรถ ไม่ได้ห่วงอยากได้ค่าน้ำมันหรอกนะ แต่จะลำบากขับไปเองทำไมก็ไปกับตาภพเลยสิ เขาอยู่ทางนั้นรีบตามไป” ท่านชี้นิ้วไปยังโรงจอดรถกระจก ด้านหน้ามีซุปเปอร์คาร์คันหนึ่งจอด และหากจะตั้งใจมองจะเห็นว่ามีผู้ชายกำลังนั่งรอข้างใน

“ไม่มีแต่ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น รีบไปก่อนตาภพจะเปลี่ยนใจ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะกว่าฉันจะพูดจนเขายอมให้เธอติดรถไปด้วย”

“เฟื่องขอบคุณมากนะคะ แล้วก็ขอโทษเรื่องที่…”

“ช่างเถอะ คนป่วยเขายังไม่โทษเธอสักคำ แล้วฉันจะไปโทษเธอทำไม ไว้กลับมาค่อยไปขอโทษท่านด้วยตัวเธอเองก็แล้วกัน” มือข้างหนึ่งของท่านยกขึ้นมาแตะไหล่บาง เสียใจที่แตะลงแล้วสัมผัสได้ถึงกระดูกที่นูนขึ้นมา เห็นตัวเล็กๆ ไม่คิดว่าจะผอมได้มากขนาดนี้

“เธอไปทำงานเถอะ มีปัญหาอะไรก็บอกคุณโสมไม่ก็โทรหาฉัน ฉันจะช่วยเธอเอง” ออกแรงผลักไหล่ข้างนั้นให้รีบเดินไปขึ้นรถ มองตามหลังอย่างพินิจพิจารณาจนกระทั่งเฟื่องลดาขึ้นไปนั่งบนรถ ประตูยังไม่ทันปิดสนิทด้วยซ้ำเจ้าของรถก็กระชากรถให้เคลื่อนไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง นิสัยแบบนี้ไปได้มาจากไหนนะ

ถึงจะเป็นลูกตัวเองก็อดโกรธไม่ได้