บทที่ 5/3 ระเบิดอารมณ์

หัวใจและความรู้สึกของหล่อนช่างอ่อนแอเหลือเกิน วันนี้ทั้งวันเฟื่องลดาขอลางานขังตัวเองไว้ในห้องนอน คอยโทรศัพท์หาน้องยมสลับกับลุงคนขับรถถามถึงอาการของท่านเจ้าสัววิทยา ร้องไห้ ทุรนทุรายเสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้ผู้มีพระคุณต้องนอนในห้องไอซียู เฟื่องลดาโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์จึงไม่กล้าบากหน้าเข้าไปหา กลัวคุณแขไขจะทุบตีหรือขับไล่ออกไปให้พ้นจากบ้าน

เฟื่องลดาร้องไห้ฟุบตัวหลับบนโต๊ะทำงานตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเย็น โทรหายมอีกครั้งถึงรู้ว่าท่านได้สติแล้ว เฟื่องลดาสองจิตสองใจระหว่างย้ายออกไปกับหน้าด้านอยู่กับลูกต่อไป ราวๆ หัวค่ำได้ยินเสียงป้านงค์กับคนอื่นกลับมาบ้านจึงจะไปขอลูก ทว่ารณภพเองก็กลับมาด้วยทำให้เฟื่องลดาเปลี่ยนใจไม่กล้าเข้าไป

“ป้านงค์ ฝากลูกที” เขาอุ้มตาหนูน้อยส่งให้แม่บ้าน ป้านงค์มองหน้าคล้ายไม่พอใจแต่เถียงไม่ได้จึงยอมอุ้มร่างเด็กชายไว้ รณภพจึงรีบจ้ำเท้าตามขึ้นบันไดมากระชากข้อศอกดึงกลับมาจนหล่อนสะดุดบันไดเกือบตก

“เฟื่องเจ็บ” หัวเข่ากระแทกลงขอบบันไดอย่างแรง เจ็บจนน้ำตาเกือบไหล

“เจ็บก็เรื่องของเธอ ทำผิดไว้เยอะก็เลยไม่กล้าสู้หน้าฉันงั้นสิ!”

“เฟื่องขอโทษ เฟื่องไม่ได้ตั้งใจ”

มือเขาบีบลงมากลางข้อศอกดึงให้ยืนขึ้น

“ไม่ได้ตั้งใจยังไง เอาที่ไหนมาพูดว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ! ถ้าเธอเจียมตัวเองสักนิดว่าเอาชนะฉันไม่ได้ก็คงไม่ต้องโง่สร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมา ก็รู้อยู่ว่าพ่อฉันท่านไม่สบายหมอห้ามไม่ให้มีเรื่องเครียด! ถ้าท่านเป็นอะไรฉันไม่เก็บเธอไว้แน่!”

“คุณภพอย่าโกรธเฟื่องเลยนะคะ ต่อไปเฟื่องจะไม่ทำอีกแล้ว เฟื่องขอโทษ…”

รณภพมองด้วยแววตาเย้ยหยัน เพิ่มแรงบีบข้อศอกหล่อนให้หนักขึ้นอีก หล่อนส่งเสียงร้องบอกว่าเจ็บแต่เขาไม่แคร์

“แค่นี้จะไปเจ็บอะไร พ่อฉันเจ็บมากกว่าเธอหลายเท่า! แล้วที่บีบน้ำตาก็เพราะกลัวถูกไล่ออกจากบ้านมากกว่ามั้ง! คนอย่างเธอใครจะเป็นจะตายเคยสนใจด้วยเหรอ  แม้กระทั่งลูกตัวเองยังไม่สนใจเลย ร้องไห้ซะ! ร้องให้พอ ฉันไม่มีวันหยุดขยี้เรื่องนี้ ไม่มีวันลืมว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง และคนอย่างเธอ ต่อให้สำนึกผิดหรือทำดีชดเชยแทบตายมันก็ยังไม่พอ! ครั้งนี้โชคดีที่ท่านไม่เป็นอะไรมาก แต่ถ้าเธอยังสร้างเรื่องไม่ยอมหยุดฉันไม่เอาเธอไว้แน่ เห็นความสูงของบันไดไหม…”

มองลงไปเชิญชวนให้เฟื่องลดามองตาม

“ระวังจะตกลงไปอย่างบังเอิญ ไสหัวไปได้แล้ว ไปขลุกอยู่ก้นครัวหรือห้องนอนก็ตามใจเธอ แต่อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก นับจากนี้เป็นต้นไปฉันจะเป็นคนดูแลลูกเอง!”

มือใหญ่จับโยกข้อศอกบอบบางไปข้างหน้า แรงมากจนร่างอรชรทรุดฮวบลงไปกองบนขั้นบันได ดีที่จับราวไว้ได้ทันจึงไม่กลิ้งตก

“ถอยไป ไม่อยากเห็นหน้า!” รณภพตวาดใส่ซ้ำจากนั้นรณภพก็เดินย้อนลงรับลูกคืนจากป้าแม่บ้าน

ป้านงค์เลิกทำหน้าบึ้งตึงนานแล้วเดินตามหลังเจ้านายต้อยๆ คอยประจบประแจง เฟื่องลดามองตามเขาทั้งสองคนจนกระทั่งลับสายตา ทั้งที่ลูกก็มองอยู่ตรงนั้นทำไมเขาถึงทำกับหล่อนได้ถึงขนาดนี้ เขาไม่แคร์บ้างเหรอว่าหากแกรู้ความแล้วจะเสียใจมากแค่ไหน

ความสูงของบันไดแค่นี้ถ้าตกลงไปแล้วตายได้ก็ดีสิ ไม่จำเป็นต้องรอให้เขาผลักไสเลยหล่อนสามารถลงไปเองได้ แต่หากไม่ตายแล้วเจ็บตัวหรือพิการจะทำยังไง ในเมื่อทุกวันนี้หล่อนแทบไม่เหลือใครที่รักหล่อนเลย หล่อนมีแค่ลูก เหลือลูกคนเดียวเท่านั้น เพราะรักลูกมากกว่าทุกสิ่งเฟื่องลดาจึงมีแรงสู้และเอาชนะความคิดสั้นได้

แม้อนาคตอาจจะไม่ได้อยู่กับลูก แต่อย่างน้อยการได้แอบมองลูกจากมุมไกล เห็นแกเติบโต เห็นแกมีความสุข ก็อาจจะเป็นทางออกที่ดี เฟื่องลดากลัวจะมีใครผ่านมาเห็นเข้าจึงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น จับราวบันไดกลับไปยังห้องนอนกว้างขวาง ภายในห้องขาวสว่างมีเฟอร์นิเจอร์หรูหรา ควรจะมีความสุขกับของพวกนี้แต่ลึกๆ แล้วเฟื่องลดาเศร้าใจเหลือเกิน ไม่ได้มีความสุขตามที่ถูกใครหลายคนดูถูก

หล่อนแค่ต้องการชีวิตเงียบ สงบ และอยากอยู่กับลูก ไม่ได้ต้องการเงินทองจากคนบ้านนี้ แต่ทำไมหลายคนถึงตราหน้าด่าหาว่าหล่อนเป็นคนเลวอยากจับรณภพเพราะเขารวยล้นฟ้า ถ้าอยากจับเขาจริง จะทนลำบากอุ้มท้องคนเดียวตั้งนานทำไม จะยอมใช้บริการโรงพยาบาลรัฐบาลเพื่อเซฟค่าคลอดเพราะหล่อนมีเงินแค่นี้ทำไม หล่อนแค่ละอายใจ… ที่พลาดท้องกับแฟนเพื่อนจึงไม่มีหน้าบอกใครเรื่องพ่อของเด็ก เขาไม่รู้ เพื่อนไม่รู้ จึงเก็บงำทุกอย่างไว้

เฟื่องลดานั่งลงบนขอบเตียงนอนพยายามทำใจให้สงบลงเลิกคิดมากเลิกคิดถึงเรื่องราวร้ายๆ ที่ผ่านมา แต่มีภาพเดียวเท่านั้นที่ลืมไม่ได้ยังคงติดค้างในความทรงจำ เป็นภาพที่เขากำลังฉีกใบยืนยันผลตรวจดีเอ็นเอ เขาช็อก ไม่เชื่อ และไม่ยอมรับ หนีความจริงกลับมากรุงเทพไม่ยอมมองแม้กระทั่งหน้าลูกด้วยซ้ำ เฟื่องลดาทำได้แค่เก็บงำความเสียใจไว้ จนกระทั่งหล่อนพาลูกกลับมาถึงกรุงเทพ และตรวจซ้ำสองอีกครั้งรณภพถึงจำใจยอมรับว่าเป็นลูก แต่กับหล่อน… เขากีดกัน

เขาใจร้ายบีบบังคับไม่ยอมให้จับไม่ยอมให้เจอลูก ใจร้ายกับหล่อนสารพัดจนพ่อแม่เขาทนไม่ไหว อนุญาตให้ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

เอมิลี่ส่งไลน์มาหาชวนให้ไปทำงานด้วยกัน เป็นหน้าแชทที่เปิดเข้าไปอ่านบ่อยมากเพราะยังลังเล แต่ไม่แน่นะหล่อนอาจจะตอบตกลงก็ได้ ย้ายไปทำงานที่ฝรั่งเศสกับเพื่อนก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยที่นั่นก็ไม่มีใครเกลียดหล่อน คืนนี้เป็นคืนที่เศร้ามาก เฟื่องลดาไม่ทำงานอาบน้ำเสร็จก็ซุกกายนอนบนเตียงไม่รับอาหาร ไม่ได้โทรหาใครแค่นอนนิ่งๆ และจินตนาการถึงตัวเองในอีกหนึ่งถึงสองปีข้างหน้าว่าจะทำยังไงต่อไป ตัดสินใจได้ตอนนี้เองว่าจะไม่เรียนต่อแล้ว จะได้ไม่ต้องติดทุนของบริษัท หล่อนอยากลาออก อยากออกไปอยู่ที่อื่นให้ไกลจากสายตารณภพ ดวงตาคู่สวยทว่ามีรอยคล้ำเล็กน้อยเจิ่งนองด้วยน้ำตา มองอ้างว้างขึ้นไปบนเพดานจ้องโคมไฟใหญ่ระย้าขณะนั้นมีสายเรียกเข้า

เฟื่องลดาหยิบขึ้นมาดูแล้วยิ้มทั้งน้ำตา รีบกระแอมกระไอไม่ให้ผิดสังเกตก่อนกดรับ “เจ้จอย…”

‘ไม่ต้องมาเรียกเลย ถ้าเจ้ไม่โทรหาก่อนชาตินี้จะได้รับโทรศัพท์จากหล่อนไหม ตั้งแต่มีลูกมีผัวหายหน้าหายตาไม่มาหาเจ้บ้างเลย’

เสียงโทนเข้มทว่าดัดลงให้หวานบ่นกระปอดกระแปดน้อยใจในตัวเพื่อนรุ่นน้องที่สนิทกัน เจ้จอยโทรหาเพราะไม่ได้คุยกับเฟื่องลดามาหลายเดือนแล้ว ตนเองติดงานที่ร้านยุ่งมากจึงไม่มีเวลานัดเจอสักที

เฟื่องลดายิ้มทั้งน้ำตารีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากตัวเอง กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล กลั้นเสียงสะอื้น สูดลมหายใจเข้าลึกและตอบกลับ

“หนู… ขอโทษนะ พอดีคิดเรื่องเรียนต่อด้วยก็เลยไม่ได้โทรหาเจ้เลย เจ้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ร้านยังอยู่เหมือนเดิมใช่ไหม”

‘ยัยคนนี้นี่จะมาแช่งให้ร้านฉันเจ๊งหรือยังไง ยังอยู่ดีและขายดีเทน้ำเทท่าจ้ะจะมีสาขาสองแล้ว ถึงโทรมาชวนเผื่อว่างก็แวะไปกินฟรีได้ ที่รัชดาซอย7 มานะ เสาร์หน้า โทรชวนข้ามเดือนขนาดนี้ถ้าตอบไม่ว่างเจ้จะตี’

“ว่างค่ะ หนูว่าง ติดสัมมนาแค่สัปดาห์นี้ หนูไปหัวหินพรุ่งนี้นะเจ้เอาอะไรไหม หนูซื้อไปฝากจะให้ไลน์แมนเอาไปส่ง”

‘ไม่ต้องลำบากซื้ออะไรมาฝากหรอก กว่าจะถึงมือเจ้เน่าพอดี แม่คนขยัน มีลูกมีผัวแล้วก็นึกว่าจะรับจ้างน้อยลง ทำงานอะไรบ้างช่วงนี้ ได้ข่าวว่าถูกเบี้ยวค่าแรงนี่นาตามทวงได้บ้างหรือยัง’

“เอยบอกเจ้เหรอ” ถามเสียงเบา

‘ใช่สิ เอยโทรมาบอกว่าจะแต่งงานกลางปีก็เลยได้คุยกันนิดหน่อย ทำไมหล่อนชอบทำตัวเหมือนไม่มีใครคบนะเฟื่อง มีเรื่องมีปัญหาอะไรไม่เคยบอกเจ้เลย เอยอยู่ตั้งไกลไปเล่าให้เขาฟังแล้วเขาจะช่วยอะไรได้ เขาเป็นห่วงถึงได้ฝากเจ้ให้ช่วยดูแล เป็นแบบนี้ตลอดตั้งแต่สมัยเรียน ทำงาน จนเป็นแม่คนก็ยังชอบเก็บปัญหาไว้คนเดียว ระวังสมองจะระเบิด เครียดจนช็อกเข้าโรงพยาบาลเหมือนตอนท้อง เอ่อ… เจ้ไม่ได้แช่งนะ หล่อนอย่าโกรธ เจ้แค่เป็นห่วง’

“เรื่องแค่นี้เอง หนูจะโกรธเจ้ทำไม หนูติดต่อเขาไปแล้วเขาบอกมีปัญหาเรื่องเงินก็เลยขอผ่อนจ่าย หนูรับงานน้อยลงกว่าเก่าแล้ว ต้องเลี้ยงลูก เจ้ไม่ต้องห่วงหรอกนะหนูไม่ต้องทำงานหนักๆ หาเงินเก็บไว้ให้ลูกแล้ว พ่อของแกบอกว่าจะดูแลลูกเอง หนูแค่… หารายได้เสริมเก็บไว้เป็นทุนชีวิต เผื่อจะไปเปิดร้านหมูกระทะแข่งกับเจ้ไง”

‘ทำเสียงใสเข้าไป แล้วเข้าไปอยู่บ้านนั้นเป็นยังไงบ้าง ผัวใจดีไหม’

“ใจดีค่ะ คุณภพเขาใจดีมากเลย พ่อกับแม่เขาก็ใจดีกับเฟื่อง ไม่มีปัญหาอะไรเลย”

‘ดีงาม หล่อ รวย แถมยังใจดี ถึงจะไม่ได้แต่งงานก็ช่างมันเถอะสมัยนี้คนเราอยู่ด้วยกันเฉยๆ ก็มีออกเยอะแยะไป’

เจ้จอยหัวเราะเสียงเล็กเสียงน้อย ก็เพราะว่าเวลาที่ผ่านมาเฟื่องลดาเลือกเฉพาะมุมดีๆ ของเขาเล่าให้ตนเองฟัง

‘ถ้าเขาว่างก็ชวนมาด้วยกันนะ เจ้อยากเจอตัวจริงเห็นแค่ในรูปที่หล่อนส่งมากับตามบทสัมภาษณ์ในนิตยสาร ก็น้ำเดินจะแย่แล้ว’

“หนูจะลองชวน แต่ไม่รับปากนะคะเพราะคุณภพเขางานยุ่ง งานเลี้ยงเยอะอาจจะไม่ได้ไป”

‘เรื่องนั้นเจ้รู้อยู่แล้วแหละ คนระดับนั้นจะมากินหมูกระทะข้างทางร้านเจ้ได้ยังไง ไว้เจอกันนะ เจ้ไม่กวนละพักผ่อนเถอะ’

เฟื่องลดาวางโทรศัพท์ลง รอยยิ้มค่อยๆ หายกลับมาเศร้าโศกตามเดิม เสียใจที่สุดท้ายหล่อนก็ยังเป็นคนเดิมทำนิสัยเดิม เก็บกด ปิดปากเงียบ ไม่ยอมเล่าความจริงให้ใครฟังว่าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาตนเองต้องเจออะไรบ้าง

ไม่รู้จะพูดทำไม พูดไปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น