Todos os capítulos de Hold me tight กอดรักไว้ในหัวใจ: Capítulo 31 - Capítulo 40

หรัญญ์เดินหันหลังกลับออกจากบ้านไปทางประตูหลังครัว เขาต้องการจะสงบจิตสงบใจสงบอารมณ์ของตัวเองที่ตอนนี้หงุดหงิดจนแทบอยากจะเข้าไปพังโต๊ะอาหารตรงหน้า หรัญญ์เดินออกไปนั่งที่สวนข้างที่จอดรถด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแม้ภายในใจจะลุกเป็นไฟ มือหนายกขึ้นมากุมขมับ ปลายนิ้วเรียวนวดหัวคิ้วของตนที่ขมวดแน่น“จะหงุดหงิด...ไปทำไม เธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอสิ” พึมพำบอกตัวเอง พลางคิดในแง่ความเป็นจริงที่ว่า...มันก็แค่คืนเดียวระหว่างเขาและเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยึดติดกับศรานัก ทั้งที่เขาก็ไม่ใช่คนแรกของเธอเสียหน่อย และเธอก็ไม่ใช่คนแรกของเขา...เพียงแค่เข้ากันได้ดี รองรับอารมณ์ของเขาได้ดั่งใจในคืนนั้น...ก็แค่นั้น...“แม่งเอ้ย!!” ไม่ว่าจะพยายามห้ามอารมณ์ตัวเองยังไงก็ไม่เป็นผล เขาสบถออกมาอย่างหัวเสียพลางกำแน่นมือทุบที่หน้าขาของตัวเองอย่างแรงหวังว่าตนเองจะได้สติเลิกคิดถึงเรื่องของคุณผู้หญิงที่มีแต่ไฟแค้นไม่รู้ว่าเขานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดตรงนั้นอยู่นานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็เห็นเพื่อนๆ ของเขาเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ แต่เขาไม่ได้สนใจเท่าไหร่จนศราเดินตามออกมาแล

ศรามองที่มือหนาที่ชะงักอยู่ตรงหน้า ก่อนเหลือบสายตาขึ้นมองเขา...เธอพอจะเข้าใจความคิดเจียมเนื้อเจียมตัวของหรัญญ์ อาจจะเพราะว่าเธออยู่กับเขาแทบจะตลอดถึงได้พอจะเข้าใจคนอย่างหรัญญ์อยู่บ้าง แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมดก็ตาม...ศราเลือกที่จะเอียงหน้าไปซบที่มือหนานั้นก่อนที่มือเล็กอีกข้างของเธอจะจับที่มือของเขา ดวงตาสวยจับจ้องมองใบหน้าหล่อตรงหน้าที่ดูตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้...ใบหน้าสวยตรงหน้าไม่ได้แสยะยิ้มอย่างผู้ที่ต้องการเอาชนะเหมือนเช่นเคย...ปลายนิ้วโป้งปราดคราบน้ำตาของเธออย่างแผ่วเบาราวกับกำลังปลอบโยนคนตรงหน้า แม้ในตอนแรกจะคิดว่าไม่อาจเอื้อมแต่ในเมื่อเธอยอมโน้มตัวลงมาหาเขา มีหรือที่เขาจะปฏิเสธมัน...“ถ้าผมทำมากกว่าเช็ดน้ำตา...คุณศราจะว่าอะไรผมไหม? หรือจะ...ตบผมอีกหรือเปล่า?”เขาพูดทั้งที่ตัวเองโน้มหน้าเข้าไปใกล้เรื่อยๆ สายตาคมยังคงจ้องมองศราไม่ยอมละสายตา คำพูดที่เป็นเชิงถามราวกับว่ากลัวผลลัพธ์ของกระทำที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ท่าทีของเขากลับไม่กลัวอย่างปากพูดเลยศราไม่ได้ตอบ...เธอเชิดหน้าขึ้นรับองศาใบหน้าหล่อที่โน้มลงมา เป็นการบอกว่า

“อยู่...กับฉันก่อน” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยขึ้นพลางสายตาช้อนขึ้นจ้องมองคนตรงหน้า ในเวลาแบบนี้เขาคือคนที่เธออยากให้อยู่ด้วยมากที่สุดศราคิดว่านี่คงเป็นความกลัวหรือความหวาดระแวงของเธอ...แต่มันกลับไม่ใช่...เธอต้องการเขา ‘หรัญญ์’ ผู้เป็นบอดี้การ์ดของเธอ เสียงของเธอที่ร้องขอให้อยู่ราวกับต้องมนต์สะกดที่น่าหลงใหลหรือว่ามันคือคำสั่งที่เขาต้องทำตามเสมอจนเคยชิน...หรัญญ์ไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับมองเข้าลึกนัยน์ดวงตานั้น ปลายนิ้วโป้งของมือข้างที่จับใบหน้าของเธอเอาไว้ลูบไล้ผิวแก้มเนียนใสของเธออย่างเบามือ ทั้งสองจ้องมองกันนิ่งอย่างไม่มีใครหลบตาใคร ใจดวงน้อยดวงใหญ่เต้นรัวจนหอบกระเส่า ก่อนที่ทั้งสองจะเข้าหากันอย่างจาบจ้องรวดเร็วเหมือนแรงดึงดูดของแม่เหล็กคนละขั้วอย่างไรอย่างนั้น...ริมฝีปากหยักได้รูปบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง มือทั้งสองข้างของเขาและเธอพันละวันกับการร่นถอดอาภรณ์ของกันและกันอย่างรีบร้อนพร้อมกับร่างสูงหนาก้าวดันเธอไปยังให้ถอยหลังไปยังเตียงนุ่ม ร่างเล็กกว่าทิ้งตัวลงไปนั่งกับเตียงอย่างว่าง่าย ไม่มีบทสนทนาระหว่างเธอและเขาหรัญญ์โน้มตัวลงไปป้

หรัญญ์นั่งเหม่อพลางเอาปลายนิ้วลูบที่แก้วกาแฟของตนเองไปมาอย่างครุ่นคิด ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ อย่างธามและเชนที่มองหน้ากันไปมา ก่อนจะหันกลับไปมองหรัญญ์ผู้เป็นหัวหน้าของพวกเขา“ผิดปกติ” เชนเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายตาหรี่มองเพื่อนหรือหัวหน้าของตนที่เอาแต่นั่งเหม่อ ไม่พูดไม่จา ไม่บ่นเรื่องคุณผู้หญิงเหมือนเมื่อก่อน“อะไรของมึงวะ ไอ้เชน” ธามขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยถามขึ้นก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ“มันไม่ปกติไงวะ” เชนยังคงยืนยันคำเดิม“มึงหมายถึงคุณผู้หญิง?” ธามถามต่อ“นั่นก็ไม่ปกติทุกวันอยู่แล้ว”“แล้ว? ยังไง? อะไร? พูดให้เข้าใจดิ” ธามยังคงสงสัย คิ้วเข้มยิ่งขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิม เชนเห็นอย่างนั้นก็เหลือบมองธามครู่หนึ่งก่อนจะดึงสายตากลับไปมองหรัญญ์“ไอ้หรัญญ์เนี่ย ไม่ปกติ...มึงเป็นอะไรของมึง เหม่ออยู่ได้” เชนเอ่ยขึ้นก่อนที่หรัญญ์จะออกจากภวังค์แล้วหันไปทางเพื่อนๆ ของตนแทน แต่...เขากลับไม่ได้ตอบอะไร“นี่มึงไม่รู้จริง?” ธามหันไปถามเชนอีกค

หรัญญ์หันกลับมามองเพื่อนแวบหนึ่ง ดวงตาคมวาวจนเพื่อนต้องถอยหลังนิดๆ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาหรัญญ์ไม่เคยเป็นแบบนี้เลยสักครั้ง ไม่ว่าจะเจอกับสถานการณ์ไหน“กูใจเย็นอยู่” เขาพูดเสียงต่ำ แต่สายตากลับไม่ยอมละจากศราแม้แต่เสี้ยววินาที.ตัดภาพกลับมาบนโต๊ะดินเนอร์หลังจากพนักงานเก็บเมนูออกจากโต๊ะเพราะพวกเขาสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว ธนพัชธ์ยื่นมือไปแตะหลังมือศราที่วางอยู่บนโต๊ะ การกระทำนั้นเบาแต่ชัดเจนว่าเขาต้องการอะไร“วันนี้...ผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้นะครับ”ศราหันไปสบตาเขาก่อนจะดึงสายตามองที่แก้วไวน์ตรงหน้า เธอขยับมือที่ธนพัชธ์จับออกอย่างแนบเนียน คว้าแก้วไวน์ตรงหน้าขึ้นมาดื่ม ริมฝีปากสีหวานจงใจยังแตะขอบแก้ว ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นหลุบสายตาลงมองชายตรงหน้าและเอียงศีรษะแบบที่ใครเห็นมักจะหวั่นไหว“หรอคะ...แล้วคุณอยากรู้เรื่องไหนก่อนดีล่ะ?”พูดจบเธอก็ขยับตัวเข้าใกล้ธนพัชธ์ที่กำลังมองเธอค้าง ทำให้กระดุมเสื้อเชิ้ตของธนพัชธ์ที่เดิมติดอยู่ตึงขึ้นจากการหายใจแรงของเจ้าตัว เขาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเพราะ